Τριάντα χρόνια κολύµπι

Τριάντα χρόνια Χειµερινοί Κολυµβητές πώς να χωρέσουν σε ένα πρόγραµµα; Και δη, σε ένα πρόγραµµα χωρίς… πρόγραµµα; Γιατί αυτό είναι το «µυστικό» και η µεγαλύτερη απόλαυση των παραστάσεών τους. Θα ταίριαζαν, άραγε, σε έναν χώρο όπως το «Παλλάς»; Kαι ο Μπακιρτζής θα λειτουργούσε µε την ίδια αµεσότητα; Καµία ανησυχία. Γιατί το κατάµεστο «Παλλάς» (δεν έπεφτε καρφίτσα) και τις ιστορίες του Μπακιρτζή άκουσε και τη χαρά των τραγουδιών του εισέπραξε και το χιούµορ του και αυτήν την ωραία χαρά της µουσικής παρέας που σε καλεί να το διασκεδάσεις, χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Ας επισηµάνουµε εδώ ότι µπορεί ο ίδιος να «παίζει» ωραία µε την αίσθηση ενός ερασιτεχνισµού, όµως το γκρουπ των Χειµερινών Κολυµβητών αποτελείται από γερά ονόµατα. Ο καθένας δε έχει την ιστορία του και σε άλλους χώρους (π.χ. οι Βόµβολος, Σιγανίδης και Ρέλλος είναι καταξιωµένα ονόµατα στην ελληνική τζαζ). Αυτό είναι σηµαντικό γιατί ο Μπακιρτζής µπορεί να αναποδογυρίσει το πρόγραµµα ή να του έρθουν διάφορες ιδέες για τραγούδια και ουδείς από την ορχήστρα αιφνιδιάζεται. Ολα είναι χαλαρά, γλυκά και παίρνουν τον χρόνο τους. Αυτό έχει ο Μπακιρτζής. Σε βάζει σε άλλες ταχύτητες και σε µεταφέρει σιγά σιγά σε έναν κόσµο που έχει γερή ρίζα στο παρελθόν. Μέχρι την µία παρά κράτησε το «πάρτι» και εκείνος µονολογούσε: «Βρε, πώς πέρασε η ώρα; Ούτε τα µισά δεν πρόλαβα να πω».