[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ]  Η πρόκληση της ελπίδας

Στην καθιερωµένη κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας τού ζήτησαν να πει «δυο λόγια ελπίδας». Εκείνος σηκώθηκε, ξεδίπλωσε το χαρτί µε τις σηµειώσεις του και ξεκίνησε µε ένα αστείο για να κερδίσει την προσοχή του κοινού. Αµέσως µετά, µίλησε για το 2010 που µόλις τελείωσε και για το δυσκολότερο 2011 που τώρα αρχίζει. Αναφέρθηκε γενικά στην οικονοµική κρίση και στάθηκε ειδικότερα στην έλλειψη εµπιστοσύνης των Ελλήνων σε όλους και σε όλα. Μετέφερε στους παρευρισκόµενους δυοτρεις γραµµές από το βιβλίο «Ζητείται ελπίς» του Αντώνη Σαµαράκη και στη συνέχεια, παίρνοντας µια βαθιά ανάσα, είπε: «Σε αυτή τη χώρα (εν µέσω οικονοµικής κρίσης) το να µιλά κανείς για ελπίδα είναι πρόκληση». Η οµιλία του δεν σταµάτησε εκεί. Είχε, όπως συνηθίζεται, ελπιδοφόρο µήνυµα στο τέλος. Κόψαµε την πίτα, χειροκροτήσαµε για όσους κέρδισαν τα φλουριά και σκορπίσαµε. Απολαµβάνοντας το κοµµάτι µου, δεν µπορούσα παρά να σκεφτώ: αν η ελπίδα θεωρείται πρόκληση, τότε τι πρέπει να θεωρούµε την ίδια την πρόκληση; Γιατί το τελευταίο διάστηµα φαίνεται πως έχει γίνει τρόπος διεκδίκησης της χαµένης ελπίδας. Εχει συνδεθεί µε τη διαµαρτυρία, την αγανάκτηση και την αµφισβήτηση πως τα πράγµατα µπορούν να γίνουν καλύτερα. Ενα ξεφύλλισµα σε κάποιο καθηµερινό φύλλο της περασµένης χρονιάς αρκεί για να το διαπιστώσει κανείς. Τα πιο πρόσφατα παραδείγµατα; Το γκρέµισµα των διοδίων, το κίνηµα «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω» και οι αλλεπάλληλες απεργίες στα µέσα µαζικής µεταφοράς. Ολα γίνονται µε την ελπίδα πως θα οδηγήσουν στο επιθυµητό αποτέλεσµα.

Υπάρχουν λοιπόν εκείνοι που έστω και υποσυνείδητα συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η τύχη τους για µια ολόκληρη χρονιά επηρεάζεται από απλές συµπτώσεις (άστρα, πρωτοχρονιάτικα φλουριά και γούρια) κι εκείνοι που επιθυµούν να την καθορίσουν οι ίδιοι. Και στις δύο περιπτώσεις «ζητείται ελπίς». Και στις δύο περιπτώσεις ίσως έχουµε πάψει ουσιαστικά να ελπίζουµε.