[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μία χρονιά ακόµη…

Η φίλη προσπαθούσε εδώ και καιρό να µε πείσει να δούµε την ταινία «Μία χρονιά ακόµα» του Μάικλ Λι, αλλά αντιστεκόµουν σθεναρά. Είχα ακούσει ότι ήταν ψυχοπλακωτικό και αυτή την… fragile εποχή δεν ήθελα να µπω σε ακόµα µία τέτοια εµπειρία, έστω και αν ήταν από τον βρετανό σκηνοθέτη τού «Μυστικά και ψέµατα».

Εχοντας όµως επιβιώσει τελικά χωρίς πολλές…

απώλειες από το «Η ζωή µετά» του Κλιντ Ιστγουντ, ενέδωσα στις πιέσεις και το αποτόλµησα. Τι σοφή απόφαση! Τι όµορφη ταινία! Οικείοι χαρακτήρες, ήρωες και καταστάσεις της καθηµερινότητας που µας θύµισαν τον φίλο, τον συγγενή, τον εαυτό µας, καθώς το καλοκαίρι διαδέχεται την άνοιξη και ο χειµώνας το φθινόπωρο… Χιούµορ, τρυφερότητα, µελαγχολία, θλίψη αλλά και ελπίδα. Ολα στην πραγµατική δόση της ζωής.

Ναι, µια αµυδρή ελπίδα από τους τυχερούς της ζωής που δεν ήταν άλλοι από το αγαπηµένο, ισορροπηµένο ζευγάρι που εκπέµπει θετική αύρα προς όλους γύρω του. Που κάνει πράγµατα και τα χαίρεται, ακόµα και στην τρίτη ηλικία του. Που στο σπίτι του καταφεύγουν οι πάντες για να µιλήσουν, να παρηγορηθούν, να «ζεσταθούν», να πάρουν κάτι από τη λάµψη του…

Είχα την εύνοια της τύχης να ζήσω όλα µου τα χρόνια από κοντά ένα τέτοιο ζευγάρι, που πρόσφατα έφυγε (ο ένας σχεδόν αµέσως µετά τον άλλον) από τη ζωή. Παρά τα τραγικά γεγονότα της εβδοµηντάχρονης (και βάλε) κοινής πορείας τους, πήγαιναν έως τις τελευταίες ηµέρες τους χεράκι χεράκι να πιουν τον καπουτσίνο τους και αποκαλούσαν ο ένας τον άλλο «χαρά µου» και «καλό µου». Από το αρχοντικό σπίτι τους πέρασαν εκατοντάδες φίλοι, συγγενείς και αξέχαστοι πνευµατικοί άνθρωποι της περασµένης γενιάς, γλέντια, χοροί, βιβλία, µουσικές, τραπέζια… Σε αυτούς και στα (σπάνια) επιτυχηµένα ζευγάρια της ζωής αφιερώσαµε το ποτήρι κρασί που ήπιαµε µετά, όπως επιβαλλόταν ύστερα από τέτοιο κινηµατογράφο.

Μία χρονιά ακόµα στη ζωή µας – για πρώτη φορά χωρίς αυτούς…