Είναι αστείο να μιλάμε για πολιτισμό

Μ.Π.: Μπορεί η δική μας η φέτα να είναι το αντίστοιχο ιταλικό παπούτσι; Δεν το λέω με χιούμορ. Εμείς αναφέρουμε συνήθως ως εξαγώγιμο προϊόν τον πολιτισμό μας, επειδή είμαστε πραγματικά και ως άνθρωποι αυτό που είμαστε. Εγώ συμφωνώ με τον κύριο τροϊκατζή (συγγνώμην για το γλωσσοπλαστικό)

που αναφέρατε στην αρχή, γιατί μάλλον θα έχει περάσει καλά εδώ και παρά την ιδιότητά του- θα τον ακούνε και θα τρέχουνε, γιατί κι εγώ θα έτρεχα, θα έλεγα θα μου πάρει το σπίτι, πάει, καταστράφηκαείμαι σίγουρη πως κάπου θα έχει ακουμπήσει που τον κάνει να νιώθει καλά στην Ελλάδα. Οσον αφορά όμως στη λέξη «πολιτισμός» είναι μια γενική έννοια, αν δεν θέλουμε να μένουμε στο λίκνο, τη χλαμύδα και το φως. Ξέρω πολύ καλά πως εσείς δεν εννοείτε τον πολιτισμό με τον τρόπο αυτό, η κουβέντα σας είναι ανθρώπινη, δεν είναι ξύλινη, μιλάτε κανονικά. Αλλά και πάλι, επειδή δεν καταλαβαίνω την ουσία, θα επιμείνω. Οταν μιλάτε για πολιτισμό και λέτε ότι θα κάνετε κάτι ουσιαστικό, θέλω να ρωτήσω, όταν υπάρξει αυτό το ουσιαστικό εμείς θα ζούμε; Δέχομαι αυτά που λέτε για τα παιδιά και για τους νέους, για αύριο.

Τώρα όμως υπάρχει φως;

Μ.Χ.: Δεν φτάνει μόνον η Ακρόπολη και το Μουσείο της Ακρόπολης για να έχουμε πολιτισμό. Οταν η πόλη σου είναι πνιγμένη στο καυσαέριο, στο σκουπίδι, στην εγκατάλειψη, στην ανασφάλεια είναι αστείο να μιλάμε για πολιτισμό. Ο πολιτισμός είναι μια υπόθεση που έχει να κάνει με την καθημερινότητα των ανθρώπων.