Χρυσοχοΐδης- Παπακωνσταντίνου

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι στις συζητήσεις αυτές των «Αταίριαστων», τόσο από πλευράς πολιτικών όσο και από πλευράς καλλιτεχνών, «συνελήφθη» ο υψηλότερος βαθμός ειλικρίνειας που θα μπορούσε να πιστωθεί σε έναν λόγο που γίνεται δημόσιος. Μεσούσης λοιπόν της σειράς αυτής, χρειάζεται ν΄ αποκαλύψουμε μια ακόμη αλήθεια που, ενώ τιμά τους ίδιους τους καλλιτέχνες, δεν θίγει στο παραμικρό τους πολιτικούς. Είτε πρόκειται για ζωγράφο, είτε για ηθοποιό, είτε για σκηνοθέτη, δεν υπήρξε καλλιτέχνης που να μην αναρωτηθεί, ή να μη ρωτήσει, κατά πόσο οι συνομιλίες αυτές μπορεί να χρησιμεύσουν ως «άλλοθι» για τους πολιτικούς σε μια, ιδιαίτερα, εποχή που, άδικα ή δίκαια, λογαριάζονται ως «μαύρα πρόβατα». Για τους πολιτικούς βέβαια στο σύνολό τους και όχι για τον καθένα με τον οποίο συνέπιπτε να συζητάει ο ζωγράφος, ή ο ηθοποιός ή ο σκηνοθέτης. Οπως χρειάζεται να εξαρθεί και η ανωτερότητα όλων των πολιτικών. Να αποδέχονται ασυζητητί οποιονδήποτε καλλιτέχνη έβγαζε η «κληρωτίδα» για τον συνδυασμό τους. Το «resum » πάντως παραμένει ένα: είτε επιφυλακτικοί οι καλλιτέχνες είτε με ενθουσιώδη αποδοχή οι πολιτικοί, πριν ακόμη συναντηθούν, συχνά, πριν καν αρχίσει η συζήτηση, είχες την αίσθηση πως συνεχίζανε μια κουβέντα που είχε αρχίσει από χρόνια. Ειδικά σήμερα προτιμήσαμε αυτόν τον γενικόλογο πρόλογο, γιατί είναι τόσο ιδιαίτερες και ειδικές οι απόψεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και της Μίρκας Παπακωνσταντίνου, ώστε κάθε άλλη εισαγωγή θα τους αδικούσε.

Το πλήρες κείμενο του δημοσιεύματος είναι διαθέσιμο μόνο στους συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης των ΝΕΩΝ στο http://digital.tanea.gr