Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Εγώ το “Νησί” το ήθελα ακόµα πιο συναισθηµατικό»

Η προηγούµενη συνάντησή µας ήταν στη Σπιναλόγκα, στο σκηνικό που είχε στηθεί για το «Νησί». Εγώ στη µια άκρη και αυτή στην άλλη.

Μια σκηνή ήταν σε εξέλιξη. Χαιρετηθήκαµε µε νεύµατα. Τα µάτια της ήταν καρφωµένα στα στόµατα των ηθοποιών. Σαν να µετρούσε τις ανάσες τους.

Τώρα µου φτιάχνει τσάι σε ένα σπίτι-όαση δίπλα στην Ακρόπολη. Στο µυαλό µου τριγυρνούν οι ήρωές της. Η Αλικάκη ανάµεσα στον πατέρα Χατζησάββα και τον γιο Κούρκουλο, ο Νινιός µοιρασµένος σε δύο αδελφές, ο Μπέζος να κατακτά την Μπαζάκα, η Κουλίεβα µητέρα του Μαρκουλάκη και ερωµένη του κολλητού του, του Χειλάκη… Η Μιρέλλα Παπαοικονόµου, όταν κάποτε γραφτεί η ιστορία της ιδιωτικής τηλεόρασης, θα έχει τον τίτλο «η σεναριογράφος του έρωτα» και µετά θα αναφέρουν ότι «ήταν αυτή που αγάπησε περισσότερο η AGB». Το ξέρω, οι απλουστεύσεις δεν της αρέσουν, αλλά και οι τίτλοι δεν ρωτούν. «Το σπίτι αυτό το έχει χτίσει ο πατέρας µου», µου λέει νοµίζοντας ότι ψάχνω εξηγήσεις για το πώς βρέθηκε σε ένα από τα 10-20 προνοµιούχα σπίτια των Αθηνών µε θέα µόνο την Ακρόπολη.

Οταν είναι στο γραφείο της, ο ορίζοντας πάνω από το λάπτοπ της είναι τα µάρµαρα. Τίποτε από την ασχήµια της πόλης δεν φτάνει εδώ.

Μια βαλίτσα µαρτυρά ότι την πρόλαβα στο τσακ. «Γυρίζουµε τις τελευταίες σκηνές. Θα πάρω τον Μάινα και θα κατέβουµε».

Πόσο καιρόκοιµάσαι αγκαλιά µε το «Νησί»;

Δύο χρόνια και. Πήρε πάρα πολύ χρόνο για να τελειώσει αυτό το σενάριο. Ηταν λίγο σαν το γεφύρι της Αρτας. Χτιζόταν και γκρεµιζόταν. Παίρναµε και καινούργιες πληροφορίες, «πότε ήρθε αυτό το φάρµακο, τι παρενέργειες είχε» και µεταφέραµε σκηνές.

Δεν το έχεις ξανακάνει αυτό, να δουλέψεις πάνω στο βιβλίο κάποιου άλλου;
Οχι και πολύ δύσκολα θα το ξανακάνω. Να πατάωπάνω σταχνάρια κάποιου άλλου είναι έξω από τις συνήθειές µου. Με τη συγγραφέα του βιβλίου, τη Χίσλοπ, γίνατε φίλες;

Ναι! Φίλες, κοίταξε, είναι πολύ µεγάλη κουβέντα, εγώένιωθα πολύκαλά µαζί της. Σεβόταν τη γνώµη µου. Οπως θα έχεις καταλάβει, έχουν µπει καινούργιες ιστορίεςστο σενάριο,που τις δέχθηκε αµέσως. Δεν στύλωσετα πόδια. Με τον σκηνοθέτη, τον Παπαδουλάκη;
Είναι πολύ πιο πεισµατάρης ο Θοδωρής. Εξαιρετικό ταλέντο, αλλά πολύ πεισµατάρης. Οχι ότιδεν πήγε καλάη συνεργασία µας, αλλά δεν ήταν εύκολη, όπως µε τη Βικτόρια.

Πού διαφωνήσατε;
Του Θοδωρή του άρεσε περισσότερο το θρίλερ, ηδράση, η σκληρότητα των χρόνων… Κι εσένα οι ανθρώπινες ιστορίες.
Ναι. Εµένα δηλαδή µε θεωρούσε πολύ µελό κι εγώ τον θεωρούσα πολύ στεγνό. Με φώναζε «λιγούρα» και εγώ τονέλεγα «χαρντ ροκ».

Είχαµε εποικοδοµητικούς καβγάδες δηλαδή!

Ναι, αφού λειτούργησε όµως ο συνδυασµός, όλα ταυπόλοιπα δεν έχουν σηµασία.

Πετσόκοψες καµιά ιστορία από αυτές που σου άρεσαν;

Βέβαια. Πολλές ιστορίες πνίγηκαν, µε την έννοια ότι τελικά δεν είχαν το µέγεθος που είχανστην αρχή. Ο περίγυρος δηλαδή πήρε µεγαλύτερη έκταση τελικά. Που σηµαίνει ότι τοδικό σου «Νησί» θα ήταν διαφορετικό;

Ναι, θα ήταν µια άλλη ταινία. Πιο αισθηµατική;
Θα είχε περισσότερες συγκινητικές σκηνές. Δεν είµαι σίγουρη ότι θα ήταν καλύτερα, αλλά θα ήταν κάτι άλλο. Βέβαια, ο Θοδωρής µε βοήθησε να γράψω πιο κινηµατογραφικά. Με έσπρωξεπρος τα εκεί δηλαδή. Προς την κινηµατογραφική γραφή. Και αυτό θα µου είναι χρήσιµο. Γιατί ετοιµάζεις κάποια ταινία;
Ναι, το θέλω πολύ. Είναι στα σχέδιά µου δηλαδή.

Ποια ταινία έχεις ξεχωρίσει τα τελευταία χρόνια;

«Το τέλος µιας σχέσης». Τρελάθηκα. Αµα έχεις χρόνο, πάρε ένα DVD και δες την.

Και «Οι ζωές των άλλων». Υπέροχη. Αυτόν τον ηθοποιό δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Η τηλεόραση των µεγάλων παραγωγών τελειώνει πάντως.

Η λέξη «τελειώνει» µε φοβίζειλιγάκι, οπότε θα έλεγα πως θα έχει µια παύση. Αλλά και ο κινηµατογράφος περνάει από κρησάρα. Μπαίνειςστις αίθουσεςπου παίζουν ελληνικές ταινίεςκαι βλέπεις µέσα έξι άτοµα.

Φερθήκαµε σπάταλα στην τηλεόραση πάντως, έτσι;

Ξανοιχτήκαµε πολύ. Και τώρα εάν ο κινηµατογράφος πάει άπατος και η τηλεόραση δεν κάνεισειρές, τι θακάνουµε εµείς τα ψώνια; Δεν ξέρω.

Δηλαδή τι πιστέψαµε, ότι είµαστε Χόλιγουντ; Γιατί υπήρχαν χρονιές που είχαµε είκοσι καινούργια σίριαλ.

Νοµίζω ότι η σπατάλη ξεκίνησε από τις πολύ υψηλές αµοιβές ηθοποιών. Κάποιος που ήταν της µοδός ζήτησε ένα υπέρογκο ποσό και του το δώσανε. Και µετά πάει λέγοντας:

10, 15, 20 χιλιάδες το επεισόδιο για έναν άνθρωπο.

Κι άλλα τόσα οι σεναριογράφοι;
Δεν ρώτησα ποτέ κανέναν σεναριογράφο πόσα παίρνει, οπότε δεν ξέρω. Δηλαδή δεν ξέρω τι έχει πάρει ο Παπακαλιάτης, δεν ξέρωπόσα παίρνει οΧατζηνικολάου ή κάποιος του πρωινού. Αν ρωτάς για µένα, εγώ είµαι ικανοποιηµένη οικονοµικά. Νιώθωδηλαδή ότι πληρώθηκα αυτό που αξίζω.

Πάντως αυτή η σπατάλη δεν ήταν σύµπτωµα µόνο τηλεοπτικό.

Στον χώρο της µουσικής,στα µαγαζιά οι αµοιβές ήταν διπλά εξωπραγµατικές. Και ήταν πολύ κακό παράδειγµα για τη νεολαία όλη αυτή η ιστορία µε τα ριάλιτι. Βγαίνανεκάποιοι απόένα παιχνίδι και παίρνανε κουφά λεφτά και οάλλος τελείωνε γιατρός και δούλευε σε µπαρ. Αυτά ήταν τα εγκλήµατα που µας φέρανε ώς εδώ.

Στο ερώτηµα των ηµερών, λοιπόν, «ποιοι τα φάγανε» εσύ τιαπαντάς;

Ολοι µαζί τα φάγαµε. Με τους πολιτικούς πρώτους. Αλλά και τους πολιτικούς εµείς τους ψηφίσαµε. Και ο καθένας από µας έχει φάει µε τον δικό του τρόπο. Αλλος µε µεγάλα σαγόνια κι άλλος µε µικρότερα,

} Ο καθένας από µας έχει φάει µε τον δικό του τρόπο. Αλλος µε µεγάλα σαγόνια κι άλλος µε µικρότερα

ό,τι µπορεί ο καθένας δηλαδή. Εδιναν τον ρυθµό κάποιοι «µεγάλοι» και ο ένας παρέσυρε τον άλλο;

Κατ’ αρχήν,οι Ελληνεςκοιτάνε τοτοµάρι τους και δεν ενδιαφέρονται για το κοινωνικό σύνολο. Κανένας. Αυτή είναι η εικόνα που έχω εγώ. Ούτε αυτοί που µας κυβερνούν, δηλαδή, δεν σκέφτονται το σύνολο.

Με αυτούς που έφαγαν «µε τα µεγάλα σαγόνια», όπως λες, τι πρέπει να κάνουµε; Να τους βάλουµε στη φυλακή, έστω για παραδειγµατισµό;

∆εν νοµίζω ότι θα λυνόταν το πρόβληµα της Ελλάδας αν βάζαµε στη φυλακή τέσσερις – πέντε. Οχι πως δε θα έπρεπε να συµβεί, αλλά το πρόβληµα δεν θα λυθεί αν δεν αλλάξουµε νοοτροπία.∆εν βλέπω πάντως να τους πιάνουν, γιατί και οι υπόλοιποιέχουν χεσµένητη φωλιά τους, οπότε φοβούνται. Ο ένας κρατάει τον άλλο.

Την υπόλοιπη τηλεόραση πώς την είδες φέτος;

Πολύ τηγάνι. Και όσο ωραίανα είναι φτιαγµένα µερικά πράγµατα, όταν ανοίγεις την τηλεόραση και από το πρωί µέχρι το βράδυ βλέπεις να τσιγαρίζουν λάδι, δεν µπορείς ούτε ναφας πια, έχεις γκώσει δηλαδή.


«Ο Ρεµουντάκης ήταν ήρωας»

Α! Τι γράφεις αυτήν την περίοδο; Τώρα; Εχω στο µυαλό µου µια ιστορία κινηµατογραφική και έχω στο συρτάρι ένα σίριαλ. Και υπάρχει µια ιδέα για ένα θεατρικό.

Είσαι έτοιµη για έναν µεγάλο έρωτα πάλι;

Μην λες «πάλι», γιατί δεν ήταν πολλοί οι έρωτες, ήταν λίγοι, καλοί και πολυετείς.

Εννοούσα έρωτα συγγραφικό.
Ολα αυτά ταδουλεύεις στον υπολογιστή;

Nαι, είναι όλα σε φακελάκια µέσα στο κοµπιούτερ, και όχι µόνο. Τους έχεις δώσει και ονόµατα;
Βέβαια. Το θεατρικό έχει τίτλο «Το ταξίδι». Από την αρχή υπάρχει τίτλος και όνοµα ηρώων. Και το δράµα είναι να µου αλλάξεις τα ονόµατα. ∆ηλαδή αν έχω ξεκινήσει να γράφω για έναν «Σταύρο» και ξαφνικά µου πει ο σκηνοθέτης «όχι Σταύρο, Νίκο» αποσυντονίστηκα τελείως.

Η επαφήµε την ιστορία της
Σπιναλόγκας, όλον αυτόν τον κρυµµένο κόσµο των λεπρών σε επηρέασε καθόλου;

∆εν µε αιφνιδίασε, απλώς συνειδητοποίησα για άλλη µια φορά πόσο άδικο είναι να γκρινιάζουµε για πράγµατα ασήµαντα. Ηταν κάτισαν ψυχοθεραπεία. Παλιότερα που δεντα πήγαινα πολύ καλά µε τον εαυτό µου, µεγαλοποιούσα τα πάντα, δεν έβρισκα τρόπο ναευτυχίσω, το καλύτερό µου φάρµακο ήταν όταν πήγαινα σε ορφανοτροφεία και γηροκοµεία. Εβλεπαεγκαταλελειµµένους ανθρώπους και έλεγα είναι δυνατόν εγώ να υποφέρω γιατί µε παράτησε ο γκόµενος ή γιατί µου αντιµίλησε; Εδώ δες τι γίνεται.

Κάποιον ήρωα από την πραγµατική ιστορία της Σπιναλόγκας ξεχώρισες;

Τη µητέρα της κυρά-Μαρίας που µπήκε µέσα εθελοντικά και έστελνε τα λεφτά στα παιδιά της. Τα αντρόγυνα που ένωσαν τα αίµατά τους µήπως και κολλήσουν και δεν τους χωρίσουν. Τον Ρεµουντάκη… Την ιστορία του Ρεµουντάκη που µπήκε στο Νησί και τα άλλαξε όλα, θα έπρεπε µάλλον να τη διδάσκουµε στα σχολεία.

Ο Ρεµουντάκης ήταν ήρωας σαν τον Κολοκοτρώνη.Εκεί µέσα υπήρξαν άνθρωποι που θυσίασαν τις ζωές τους. Ιστορίες που ακούγονται σαν παραµύθια σήµερα. Μερικές φορές ένιωθα την ανάγκη να ζούσα σε εκείνη την εποχή.

Με τις τόσο µακριές φούστες δεν θα είχες κάποιο πρόβληµα;
Αντιθέτως. Τώρα διαπίστωσα πόσο όµορφες και σέξι ήταν οι γυναίκες µε αυτά τα µακριά ρούχα. Παρά τη φτώχεια τους είχαν µια αρχοντιά.

Η κάλυψη από ό,τι φαίνεται δηµιουργεί ένα µυστήριο. Λες να έχουν δίκιο οι µουσουλµάνοι;

Λες; ∆εν λένε ότι το ηµίγυµνο είναι πολύ πιο ελκυστικό από το ολόγυµνο; Οπότε και το κουκουλωµένο είναι ίσως ακόµα πιο ελκυστικό.


Ο Ελληνας πρέπει να σταµατήσει να είναι τόσο εγωιστής

Πώς γίνεται να έχουν ξεχάσει τη Σπιναλόγκα και να έρχεται η Βικτώρια και να την «ανακαλύπτει»;

Ναι, τοµεγαλύτερο ποσοστό τωνΕλλήνων δεν ήξερε καν την ύπαρξη της Σπιναλόγκας. Οσοι κατέβαιναν στην Πλάκα, ρωτούσαν «τι είναι αυτό;», τους έλεγαν «η Σπιναλόγκα» και πιο πολύ ενδιαφερόντουσαν για το τι ψάρια θα φάνε στην ταβέρνα παρά για την ιστορία του νησιού. Αυτοί είµαστε οι Ελληνες. Εδώ, στην Ακρόπολη δεν ανεβαίνουµε.

Και όλα αυτά τα στίφη στον δρόµο τι είναι;

Γιαπωνέζοι και Κινέζοι. Αυτοί, βρέξει-χιονίσει, θα πάρουν τη φωτογραφική τους µηχανή και θα ανέβουν. Ρώτα όµως πόσοι γείτονές µου έχουν ανέβει… Πώς είναι η Ακρόπολη µε τα πανό;

Μην το σκαλίζεις.ΑΣ’ το. Προκειµένου ναεξυπηρετήσει ο καθένας τηνπάρτη του ή την οµάδατου, είναι ικανός να κάνειτα πάντα. ∆είτε τι γίνεταιτόσες εβδοµάδες µε το Μετρό. Το σταµατάνε και δεν νιώθουν καµιά κοινωνικήευθύνη.Το κέντρο πεθαίνει,τα µαγαζιά κλείνουν, οιεργαζόµενοι απολύονται και αντί να ριχτούµε στη δουλειά συνεχίζουµε να καταστρέφουµε. Εχεις κανένα δικό σου σενάριο εξόδου από αυτή την κατάσταση που ζούµε;

∆εν το έχω αυτό το σενάριο. Πώς;Με την απειλή ενός ροπάλου; Πώς; Σκάστε και δουλέψτε; Μεποιον τρόπο; Πώς θακαταλάβειο Ελληνας ότι κάποια στιγµήπρέπει να σταµατήσει ναείναι τόσο πολύ εγωιστής; ∆ηλαδή έχειχτυπήσειη πρώτη καµπάνα, ηδεύτερη, ητρίτη, έχει ξεκινήσει το έργο και εµείς µαλώνουµε στο φουαγιέ. Και έτσι πάµεκατά διαόλου. Πραγµατικά δεν ξέρω τι πρόκειται να γίνει.

Εσύ γιατί θακατέβαινες στους δρόµους;

Εννοείςγιατί θα διαδήλωνα; Γιατί καθηµερινά κυκλώνω όλη την παλιά πόλη. Για ποιον άλλο λόγο θα κατέβαινα άραγε; Ο καθένας πρέπει να κοιτάξει πώς θα βοηθήσει µόνος του, όχι να ακολουθεί έναν όχλο που συνεχώς διαµαρτύρεται. ∆εν ξέρω. Γενικά δεν είµαι των παρελάσεων.