Μονιµοποίηση της λιτότητας στην Ε.Ε. προωθεί το Βερολίνο

Με το νέο έτος να έχει εισέλθει για την ευρωζώνη συνοδευόµενο από σωρεία κακών ειδήσεων, το Βερολίνο αποκαλύπτει κάθε µέρα και πιο φανερά τις προθέσεις του για το µέλλον.

Μια οικονοµική καινοµισµατική ένωση κοµµένη και ραµµένη στα µέτρα του,όπου ο συντονισµός δεν θα γίνεται από τις Βρυξέλλες στη βάση κάποιας συναίνεσης των 17 πλέον χωρών πουµοιράζονταιτο κοινόνόµισµα, αλλά από την καγκελαρία, µε εργαλείο απόλυτου εκβιασµού τα χρήµατα που θα χρειασθούν διαρκώςκαι περισσότερες χώρες για να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις.

Αυτή η «ευρωζώνη α λα Γερµανία» προκαλεί έντονη δυσφορία και στην Κοµισιόν και στα Ηλύσια Πεδία – πόσω µάλλονστις αδύναµες χώρες – αλλάεπί του παρόντος ουδείς µοιάζει να έχει τη δύναµη να αντισταθεί. Ακόµη και οι εντός της Γερµανίας φωνές αντίρρησης πέφτουν στο κενό.

Τελευταίο «κρούσµα» της γερµανικής κυριαρχίας, η έντονη πίεσή της να υπάρξει από τα κράτη – µέλη συνταγµατική ή έστω νοµοθετική ρύθµιση που να απαγορεύει στις εθνικές κυβερνήσεις, τωρινές και µελλοντικές, να δηµιουργούν ελλείµµατα. Πρόκειται για ρύθµιση που υπάρχει στο γερµανικό Σύνταγµα, αλλά σε κανένα άλλο στην Ευρώπη.

Ως επιχειρηµατολογία επιστρατεύθηκ ε «µελέτη» της∆ιεύθυνσης Οικονοµικών της Κοµισιό ν,πουυποστηρίζει ότι εάν υπήρχεµια τέτοιαπρόβλεψη οι χώρες θα είχαν όφελος το 2010 µέχρι και 100 µονάδες στα spreads τους. Η ίδια µελέτη βαθµολογεί τις χώρες µεβάση τη «συµµόρφωση» προς αυτήν την «επιτακτική ανάγκη» και εννοείται ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της κλίµακας µε αξιολόγηση «0».Η µελέτη αξιολογεί και τις σχετικές κατηγορίες – Σύνταγµα, νόµος, υπουργική απόφαση κ.λπ. – αλλάκαι τους ελεγκτικούς µηχανισµούς όπως και τους µηχανισµούς κυρώσεων. Κοινοτικές πηγέςέλεγαν ότι κανείς δεν επιθυµεί, φυσικά, τις υπερβάσεις των ελλειµµάτων που έχουν σηµειωθεί στο παρελθόν, αλλά τίθενται ερωτήµατα όσον αφορά τη δέσµευση τηςοικονοµικήςπολιτικής µελλοντικών κυβερνήσεων, κυρίως όταν η οικονοµική και πολιτική ένωση δεν είναι ακόµη πραγµατικότητα στην ευρωζώνη. Προσέθεταν ακόµη πως η Ενωση έχει τους µηχανισµούς, όπως το προσφάτως ενισχυµένο Σύµφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, ώστε να διασφαλίζει τη συµµόρφωση των κρατών χωρίς να καταφεύγει σε τέτοιου είδους έξωθεν παρεµβάσεις σε τοµείς εθνικής κυριαρχίας.

Η γερµανική καγκελαρία πιέζει να υπάρξει από τα κράτη – µέλη συνταγµατική ή έστω νοµοθετική ρύθµιση που να απαγορεύει στις εθνικές κυβερνήσεις, τωρινές και µελλοντικές, να δηµιουργούν ελλείµµατα

Η γερµανική «ολιγωρία» φέρνει τις χώρες στο χείλος της καταστροφής

Η εµµονή του Βερολίνου στο «όραµα» µιας Ευρώπης κατ’εικόνα και καθ’ οµοίωσίν του έχει πολλές εκφάνσεις. Την ώρα που η γερµανική πλευρά ετοιµάζει – θεωρητικά, µαζί µε τηγαλλική – τις «λεπτοµέρειες» για τονµόνιµο µηχανισµό, που υποτίθεται ότι θα τεθεί σε εφαρµογή την 1η Ιανουαρίου 2013 και θα προβλέπει και αναδιαρθρώσεις χρεών για χώρες που προσφεύγουν σε αυτόν, «σφυρίζει αδιάφορα» στα ανησυχητικά σηµάδια που ξεδιπλώνονται ήδη από τον πρώτο µήνα του 2011: η Πορτογαλία κατέφυγε στις αγορές σε αναζήτηση 500 εκατ. για έξι µήνες – και υποχρεώθηκε να πληρώσει 200 µονάδες βάσης περισσότερο από τον περασµένο Σεπτέµβριο! Τα spreads της Ιρλανδίας έχουν σκαρφαλώσει στο 9%, της Ελλάδας στο 12% κι οι επενδυτές παίζουν στοιχήµατα για τον χρόνο χρεοκοπίας.

Τον Ιανουάριο µόνο οι χώρεςτης ευρωζώνης θα βγουν στις αγορές για 85 δισ. και στο σύνολο του 2011 για850. Και µε αυτά τα δεδοµένα, χώρια τησυρόµενη από το προηγούµενο έτοςκρίση, το συνήθως καλά πληροφορηµένο STRATFOR υπολογίζει ότι χρειάζονται 3 τρισ. ευρώ – έναντι των πενιχρών 750 δισ. που υπάρχουν σήµερα – για να µπορέσει κανείς να πει ότι όλες οι «υποψήφιες» γιααδυναµία χρηµατοδότησης χώρες είναι ασφαλείς. Και σε αυτές δεν εντάσσονται µονάχα η Πορτογαλία κι η Ισπανία. Θα πρέπει, κατά το αµερικανικό ίδρυµα, να προσθέσει κανείς και την Αυστρία και το Βέλγιο, ενώ η Ιταλία και η Γαλλία δεν είναι εκτός ζώνης κινδύνου.

Το… κουµπί γιααυτά τα χρήµατατο διαθέτει µονάχα η Γερµανία – και, δυστυχώς, το γνωρίζει και η ίδια και οι υπόλοιποι. Αυτό όµως σηµαίνει πως η περίφηµη προοπτική της οικονοµικής (κι ενδεχοµένως πολιτικής) ένωσης θα προχωρήσει στο µοντέλο που επιθυµεί το Βερολίνο σήµερα – και δεν είναι το ίδιο Βερολίνο µε αυτό που ήταν χθες…