Ταξιδευτές των ωκεανών

Από τη ∆υτική Αφρική ώς τη Νότια Αµερική για την εξεύρεση τροφής και µετά πίσω στη Αφρική για να φτιάξει στην άµµο φωλιά ώστε να γεννήσει τα αυγά της. Το χιλιάδων χιλιοµέτρων ταξίδι της θαλάσσιας χελώνας διαρκεί µήνες, ακόµη και χρόνια, και για πρώτη φορά κατάφεραν να το χαρτογραφήσουν οι επιστήµονες.

Στις 2 Φεβρουαρίου 2009, στις 4 τα ξηµερώµατα, µια δερµατοχελώνα, ηΤίκα, όπωςτην ονόµασανοι επιστήµονες,εγκαταλείπει την Γκαµπόν στη ∆υτική Αφρική. Τους επόµενους έξι µήνες διασχίζειτον Ατλαντικό, διανύοντας περίπου 8.000 χλµ., για να εξασφαλίσει την τροφή της. Το ταξίδι της ώς τη Νότια Αµερικήθα διαρκέσει σχεδόν έξι µήνες. Αυτήτη στιγµή βρίσκεται κάπου έξω από τη Βραζιλία και αναπτύσσεται τρώγοντας τσούχτρες.

Του χρόνουτον Μάρτιοθα πάρει τον δρόµο του γυρισµού και, αν όλα πάνεκαλά – αν λ.χ. δεν πέσει στα δίχτυα κάποιουαλιευτικού–, θα φτιάξει τη φωλιά της στην άµµο της Μαγιούµπα,στο εθνικό πάρκο της Γκαµπόν.Αυτό είναι µόλις ένα από τα ταξίδια που κάνει καθ’ όλη τη διάρκεια της 50χρονης ζωής της. Ολες αυτές τις λεπτοµέρειες ανακάλυψαν για πρώτη φορά οι επιστήµονες έπειτα από 5ετή έρευνα, κατά την οποία κατάφεραν να εντοπίσουν τα ίχνη της δερµατοχελώνας ενώ διασχίζει τον Ατλαντικό Ωκεανό. Συνολικά, οι ερευνητές παρακολούθησαν 25θηλυκές θαλάσσιεςχελώνες. Η Τίκα και η Ριγκάµπ κατέληξαν στα νερά της Βραζιλίας, της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Αλλες παρέµεινανπιο κοντά στη Αφρική, ενώ η Καρολίνα κολυµπούσε στα µέσα του Ατλαντικού για περισσότερο από ενάµιση χρόνο καλύπτοντας περίπου 11.000 χλµ. προτού επιστρέψει για ναγεννήσει.

Μείωση του πληθυσµού
Η χαρτογράφηση τουταξιδιού των δερµατοχελωνών,που δηµοσιεύθη κεστοερευνητικόπεριοδικό βιολογικού περιεχοµένου «Proccedings of theRoyal Society B», γεµίζει µε αισιοδοξία τους ερευνητές, καθώς πιστεύουν πως µε αυτόν τον τρόπο θα µπορέσουν να προστατεύσουν αυτό το επαπειλούµενο είδος θαλάσσιας χελώνας – τα τελευταία 30-40 χρόνια καταγράφεται 98% µείωση στον πληθυσµό τους. Αν και ο ακριβής λόγος της δραµατικής µείωσηςστονΕιρηνικό Ωκεανό δεν είναι γνωστός, αρκετές θαλάσσιες χελώνεςπιάνονται στα αγκίστρια που χρησιµοποιούνται γιατην αλίευση του τόνου ή σε δίχτυα. Και στις δύοπεριπτώσεις µένουνκάτω από το νερό και πνίγονται.«Ευτυχώς,όµως, στην Κεντρική Αφρική δεν γίνεται συγκοµιδή τωναυγών τους», επισηµαίνει στην «Γκάρντιαν» ο επικεφαλής της έρευνας Μάθιου Γουίτ,από το Κέντρο Οικολογίας και Συντήρησης του βρετανικού Πανεπιστηµίου του Exeter.

Ποµπός
Για τις ανάγκες της έρευνας, στην πλάτη κάθε δερµατοχελώναςτοποθετήθηκε ένας ποµπός όπου ενσωµατώθηκαν τέσσερις µπαταρίες λιθίου.

Κάθε φορά που η χελώνα έβγαινε στην επιφάνεια για να πάρει αέρα, ο ποµπός έστελνε σήµα σ’ έναν δορυφόρο. «Ανακαλύψαµεότι αυτό το θαλάσσιο είδος χελώνας ακολουθεί τρειςκαθαρές µεταναστευτικές οδούς για την ανεύρεση τροφής. Ωστόσο, κάθε χρόνο ο αριθµός των χελωνών που κάνει το µεγάλο ταξίδι ποικίλλει», προσθέτει ο Γουίτ.

ΠΕΝΤΑΕΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑ

Επιστήµονες χαρτογράφησαν το ταξίδι τους από την Αφρική µέχρι τη Νότια Αµερική!