Με Μότσαρτ είπε αντίο στη θεατρική πρωτοπορία

Για τους φίλους του θεάτρου, τους παθιασµένους µε την «άλλη µατιά» του Πίτερ Μπρουκ, το 2011 αρχίζει µε µελαγχολία. Καθώς ο σκηνοθέτης και ιδρυτής του γαλλικού πρωτοποριακού σχήµατος Μπουφ Ντι Νοραποχώρησε από τη δράση. Η προηγούµενη Παρασκευή, τελευταία µέρα του έτους, σηµατοδότησε την αποχώρηση του Μπρουκ µε την τελευταία παράσταση του «Μαγεµένου Αυλού».

Με αυτήν την παραγωγή πάνω στην όπερα του Μότσαρτ ο ογδονταπεντάχρονος θεατράνθρωπος έκλεισε το κεφάλαιο της καριέρας του στο Μπουφ Ντι Νορ, το θέατρο που ίδρυσε το 1974 µαζί µε τους ηθοποιούς του, οι οποίοι προέρχονταν από όλες τιςγωνιές της Γης, την Αφρική, την Ασία, την Ευρώπη. Μαζί τους έχτισε µια νέα σχέση πολύ πιο ελεύθερη και βαθιά ανάµεσα στους ηθοποιούς, τους θεατές και τα θεατρικά έργα.

«Μια σελίδα γυρίζει. Βλέπω ακόµη τηναίθουσα, την πρώτη φορά που την επισκεφθήκαµε η Μισελίν Ροζάν κι εγώ. Μου φαίνεται ότι ήταν σαν χθες. Ωστόσο, γνωρίζω καλά τον αριθµό των παραστάσεων και των θεατών που πέρασαν από εδώ. ∆εν λέω αντίο στο Μπουφ Ντι Νορ. Με κάποιον τρόπο είµαι κι εγώ έναςπιστός θεατής του», είχε πει ο άγγλος σκηνοθέτης στη «Le Monde» στα µέσα του περασµένου φθινοπώρου. «Κάνει µια θαυµάσια κίνηση»,λέει στην εφηµερίδα «Guardian» ο πρώην συνεργάτης του και νυν σκηνογράφος του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θεάτρου Τοµ Πάιπερ. «Εχει δηµιουργήσει ένα διεθνές κοινό θαυµαστών της δουλειάς του κι αυτό οι Γάλλοι το εκτιµούν. Είναι ένας ιδιαίτερα χαρισµατικός δηµιουργός και καταφέρνει να βγάζει εκπληκτικά πράγµατα από τους ανθρώπους που δουλεύουν µαζί του».

Ο Πίτερ Μπρουκ γεννήθηκε στο ανατολικό Λονδίνο. Οι γονείς του ήταν ρώσοι και λετονοί µετανάστες και η καριέρα του στο θέατροξεκίνησε στο Βασιλικό Σαιξπηρικό Θέατρο µετις επιτυχηµένες παραγωγές της δεκαετίας του ‘70 «Μαρά/Σαντ», το έργοκατά του πολέµου στο Βιετνάµ «U.S.» και το «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» µε πρωταγωνιστές την Φράνσις ντε λα Τουρ καιτον Μπεν Κίνγκσλεϊ. Η βασικήτου αρχή, που προξένησε µεγάλη εντύπωση στο θεατρόφιλο κοινό της εποχής και την οποία ανέφερε στο εγχειρίδιό του «Ο κενός χώρος», βρίσκεται στο ότι η σκηνή πρέπει να µένει άδεια, χωρίς σαβούρες, έτσι ώστε να δουλεύει η φαντασία του θεατή. Γιατί το κοινό γίνεται κεντρικός παράγοντας στην ατµόσφαιραενός θεατρικού έργου.

Ο Ολιβιέ Μαντέι, πρώην διευθυντής στην Οπερά Κοµίκ του Παρισιού, και ο Ολιβιέ Πουµπέλ, θεατρικός επιχειρηµατίας και ειδικός στη σύγχρονη µουσική, είναι εκείνοι από τους συνεργάτες του που αναλαµβάνουν να τον διαδεχτούν, µαθαίνοντας από τις παραγωγές του, όπως «Η τραγωδία της Κάρµεν», «Μαχαµπχαράτα», «Τιέρνο Μποκάρ», µε τις οποίες το Μπουφ Ντι Νορ έγινε παγκοσµίως γνωστό. Οµως ο Μπρουκ δεν επιθυµεί να ακολουθήσουν τα δικά του ίχνη. «Καθώς πέρασα τη ζωή µου αντιµαχόµενος την παράδοση, το πρώτο πράγµα πουθέλησα να αποφύγω ήταν ο διάδοχός µου να νιώθει αναγκασµένος να προσπαθήσει να ακολουθήσει τη δική µου άποψη».