Ο πατερούλης της Ουγγαρίας

Κατά πάσα πιθανότητα είναι ο πολιτικός µε τα περισσότερα παρατσούκλια στον κόσµο. Οι Ούγγροι που δεν τον συµπαθούν του έχουν κολλήσειένα παρατσούκλιγια το συνήθως βλοσυρόκαι αγέλαστο ύφος του,άλλο ένα
για το (σαρκοζικού τύπου) ύψος του και το τρίτο για το χωριό του. Εκείνο όµως που θα µπορούσε ναενδιαφέρειτην υπόλοιπη Ευρώπη είναι το «Βικτάτωρ».Βγαίνειαπό τις λέξεις «Βίκτορ» και «∆ικτάτωρ»
Από την 1η Ιανουαρίου του 2011, για τους επόµενους έξι µήνες και για πρώτη φορά στην ιστορία της, η προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα περάσει στα χέρια τής Ουγγαρίας. Ή µήπως της Σοβιετικής∆ηµοκρατίας της Ουγγαρίας; Ο Βίκτορ Ορµπαν, πρωθυπουργός της χώρας από τον Απρίλιο του 2010, ήταν στα νιάτα του πολύ αντικοµµουνιστής για να δεχθεί µια τέτοια επίσηµηονοµασία για τη χώρα του. Το πρόβληµα όµως είναι ότι, εάνδιάβαζε αυτές τις γραµµές σε κάποιαεφηµερίδα της Ουγγαρίας, θα την έκανε πιθανότατα να πληρώσει µε ένα εξοντωτικό πρόστιµο και ο υπογράφων θα κινδύνευε να χάσει τη δουλειά του. ∆εν θα ήταν καθόλου δύσκολο: αρκεί η ρυθµιστική αρχή που δηµιουργήθηκε για τον έλεγχο του Τύπου να επικαλούνταν ακόµη και στηντύχη µια από τις διατάξεις του νόµου που ψηφίστηκε πριναπό µερικές ηµέρες για τα µέσα µαζικής ενηµέρωσης. Η εφηµερίδα και ο δηµοσιογράφος της θα µπορούσαν νατιµωρηθούν για «ανισόρροπο» δηµοσίευµα, ό,τι κι αν σηµαίνει αυτό, ή για «προσβολή τηςανθρώπινης αξιοπρέπειας», ό,τι κι αν σηµαίνει αυτό. Και γιατί όχι για «παραβίαση του δηµοσίου συµφέροντος» ή για «απειλή κατάτης εθνικήςασφάλειας»; (Αυτά κι αν σηκώνουν πολλή συζήτηση).

Εκκαθαρίσεις. Ο νόµος για τον Τύπο, αδιανόητος για οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης, δεν είναι το µοναδικό δείγµα του τρόπουµε τον οποίο αντιλαµβάνεται ο Ορµπαν τη ∆ηµοκρατία και τους θεσµούς της.

Η σχέση του µε το Κοινοβούλιο φτάνει τα όρια της περιφρόνησης. Ξαναγράφει το Σύνταγµα για να το φέρει προφανώς στα µέτρα του και ήδη στέρησε από µερικές σηµαντικές εξουσίες το Ανώτατο ∆ικαστήριο. Ο κρατικός µηχανισµός ξηλώθηκε µέσα σε µια νύχτα, για να ξαναστηθεί από τους ανθρώπους του κόµµατος. Μέλος της Συµµαχίας των Νέων ∆ηµοκρατών (Fidesz) είναι φυσικά και ο επικεφαλής του νεοσυσταθέντος µπαµπούλα των µέσων ενηµέρωσης. Η προβλεπόµενη διάρκεια της θητείας του, εννέα (!) ολόκληρα χρόνια, πρέπει να αποτελεί παγκόσµιο ρεκόρ για κρατικό αξιωµατούχο και µάλλον µαρτυρά τις προθέσεις του Ορµπαν για τη δική του παραµονή στην εξουσία.

Η Συµµαχία των Νέων ∆ηµοκρατών διαµαρτύρεται ότι τα ξένα µέσα ενηµέρωσης παρουσιάζουν µια στρεβλή εικόνα για τον αρχηγό, το κόµµα και κατά συνέπεια την Ουγγαρία. Ο «Economist»έχει επικρίνει τον Ορµπαν για «λαϊκίστικο κυνισµό» και «αυταρχικές πολιτικές σοσιαλιστικού τύπουπου προκαλούν απορία». Πολλές εφηµερίδες στη Γαλλία έγραψαν ότι ο Ορµπαν παραβιάζει όλες τιςιδρυτικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ξεσκονίζουν το περίφηµο άρθρο 7 του συµφώνου της Ε.Ε. Το άρθρο αυτό περιγράφει τη διαδικασία µε βάση την οποία ένα κράτος – µέλος προειδοποιείται ότι «κινδυνεύει» να παραβιάσει τις ιδρυτικές αρχές της Ενωσης. Προβλέπει ακόµη την άρση των δικαιωµάτων του (δικαίωµα ψήφου, προεδρία της Ε.Ε.) σε περίπτωση µη συµµόρφωσης και µόνιµης παραβίασης των ιδρυτικών. Μήπως ήρθε λοιπόν η ώρα να ενεργοποιηθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε. τοάρθρο 7; Μήπως ο «Βικτάτωρ» πρέπει ναπάρει µερικά µαθήµατα ∆ηµοκρατίας από τους ευρωπαίους εταίρους του, να καταλάβει ότι η νεο-∆εξιά του πρέπει να σταµατήσει να εµπνέεταιαπό την παλιά κοµµουνιστική Αριστερά που ταλαιπώρησε τη χώρα του για σχεδόν µισό αιώνα;

Μήπως τελικά η µετάβαση από το σοβιετικού τύπου καθεστώςσε µια σύγχρονη ευρωπαϊκή δηµοκρατία είναι πιο δύσκολη υπόθεση απ’ όσο θα περίµενε και θα ήθελε η υπόλοιπη Ευρώπη; ΟΒίκτορ Ορµπαν δεν ήταν µέλος της κοµµουνιστικής νοµενκλατούρας, ένας άνθρωπος του συστήµατος. Το αντίθετο: έγινε «φίρµα» το 1989, µόλις στα 26 του χρόνια, µεµια οµιλία πουεκφώνησε στην Πλατεία Ηρώων της Βουδαπέστης και κατά την οποία ζήτησε ελεύθερες εκλογές και την άµεση αποχώρηση των σοβιετικών στρατευµάτων από τη χώρατου. Στα τριάντα του ήταν αρχηγός της Συµµαχίας και στα 35 του έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Οπως θα µπορούσε να φανταστεί κανείς, άσκησε µια διακυβέρνηση µε εθνικιστικό άρωµα και συγκεντρωτικό χαρακτήρα. Οπως και στις υπόλοιπες χώρες του πρώηνανατολικού µπλοκ, ο φιλοατλαντικός προσανατολισµός της ηγεσίας ήταν αδιαµφισβήτητος και οι σχέσεις µε τις Ηνωµένες Πολιτείες του Μπους άριστες. Λαϊκιστής. Ο Ορµπαν πέρασε στην αντιπολίτευσηστις εκλογές του 2002. Εχασε καιπάλι το 2006, αµφισβητήθηκε από τους εσωκοµµατικούς αντιπάλους, βγήκε αλώβητος στον εµφύλιο καιπερίµενε.

Στις εκλογές του περασµένου Απριλίου είχε την «τύχη» να αντιµετωπίσει µια κυβέρνηση σοσιαλιστών βουτηγµένη στη διαφθορά, η οποία είχε κάνει µιαδυσβάσταχτη συµφωνία µε το ∆ΝΤ και διέθετε έναν πρωθυπουργό που διαπίστωνε κυνικά στο Υπουργικό του Συµβούλιο ότι «εάν ήξερε οκόσµος τα ψέµατα που του λέµε για την οικονοµία, θα µας έπαιρνε µε τις πέτρες». Ο θρίαµβος του Ορµπαν ήταν αναµενόµενος. Εξελέγη µε το 52,73% των ψήφων και κατέκτησε την πολυπόθητη πλειοψηφία των δυο τρίτων στη Βουλή. Ο δρόµος είναι ανοιχτός και όλος δικός του, ενώ ο ίδιος παραµένει εξαιρετικά δηµοφιλής στη χώρα του. Πούλησε εθνική ανεξαρτησία σκίζοντας σαν κουρελόχαρτο τη συµφωνία µε το∆ΝΤ και φιλολαϊκή πολιτική χαρατσώνοντας µε έκτακτη εισφορά πρώτα τις τράπεζες κι έπειτα τις εταιρείες ενέργειας. Το πρόβληµα για την Ε.Ε. είναι ότι ο Ορµπαν δεν εξοργίζει µόνο τους «καλούς» της ιστορίας, όπως είναι οι υπερασπιστές της ελευθερίας του Τύπου, αλλά και τους «κακούς», όπως είναι το∆ΝΤ, οι αγορές και οι ξένες τράπεζες που δραστηριοποιούνται στηνΟυγγαρία.

Ο «Βικτάτωρ» πολιτεύεται ως προστάτης των φτωχώνκαι ως ασυµβίβαστος µπροστάρης των δίκαιων εθνικών συµφερόντωντης χώρας του. Από µια άποψη, είναι το είδος του ηγέτη που είχαν στο µυαλό τους οι πατέρες τουαµερικανικού Συντάγµατος όταν ανησυχούσαν για την «τυραννία της πλειοψηφίας».

Στην Ενωµένη Ευρώπη αυτό δεν είναι κάτι που αφορά µόνο τους Ούγγρους.

ΕΙΠΕ

«Το Κοινοβούλιο µπορεί να λειτουργήσει και χωρίς αντιπολίτευση»

ΕΙΠAN ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ

«Είναι ένας κυνικός λαϊκιστής»

Περιοδικό «Economist»