Κοµψότητα χωρίς πνοή
«Ο θαυµατοποιός». Καλό αλλά πολύ πίσω από το «Τρίο της Μπελβίλ»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
8 λεπτά Ποια η καλύτερη ταινία των Χριστουγέννων; Μα φυσικά «Ο Λόγος του βασιλιά». ∆ιότι από την πληθώρα των νέων ταινιών αυτού του επταηµέρου, ούτε µία δεν υπερβαίνει τον πήχυ της µετριότητας. Οµίχλη στο κινηµατογραφικό τοπίο
Συγκριτικά και ανάµεσα στο πλήθος των νέων ταινιών ξεχωρίζει, λόγω κοµψότητας, το γαλλικό animation «Ο θαυµατοποιός» (The Illusionist) του Σιλβέν Σοµέ. Ακρως ιδιαίτερη η περίπτωση αυτού του γάλλου καλλιγράφου. Το «Τρίο της Μπελβίλ» («Les triplettes de Belleville») του 2003, µέσα στις δέκα καλύτερες στιγµές όλων των εποχών και όλων των κινούµενων σκίτσων. Τώρα όµως χωρίς πνοή και κυρίως χωρίς χιούµορ και σουρεαλισµό.
Το σενάριο από την κληρονοµιά που άφησε πίσω του ο Ζακ Τατί (1907-1982). Ο Monsieur Hulot, µια φιγούρα που στοίχειωσε την παγκόσµια κοµεντί. Με καλύτερή του ταινία το «Playtime» του 1967. Σπεύσατε στο πλησιέστερο ντιβιντάδικο. Πάµε παρακάτω. Τρία τα χαρακτηριστικά του κυρίου Ιλό. Το πρώτο, η σιωπή του.
Το δεύτερο, ο παλιοµοδίτικος χαρακτήρας του. Το τρίτο, η αδεξιότητά του ανάµεσα στα νέα ήθη και τη νέα τεχνολογία. Ενα ζωντανό σχόλιο σε καθετί σηµερινό που µετατρέπει τον άνθρωπο σε «πράγµα» µηχανικό. Το ίδιο λοιπόν επιχειρεί να ανασυγκροτήσει µε τα κινούµενα, κοµψά σκίτσα του και ο Sylvain Chomet. Οπου γάλλος, µεσήλικος, ψηλός, αρχοντικός αρτίστας, µάγος και ψυχαγωγός καµπαρέ, κλαµπ και κάθε είδους σκηνής, ένας θαυµατοποιός που από το ηµίψηλο βγάζει λαγό και που µια κορδέλα τη µετατρέπει σε βραχιόλι, καταλήγει περίπου στην ψάθα. Τα συγκροτήµατα ροκ τού τρώνε την πελατεία και τον διώχνουν από την πιάτσα. Τι να κάνει, τι να κάνει, παίρνει τα ελάχιστα µπαγκάζια του και διασχίζει τη Μάγχη. Στο Λονδίνο όµως τα ίδια, όπως και στο Παρίσι. Οπότε καταλήγει σε ξεχασµένο χωριό της Σκωτίας που ούτε καν διαθέτει ηλεκτρισµό. Ετσι αποθεώνεται από τους ντόπιους, έτσι µια µικρή υπηρέτρια από τη γενναιοδωρία του και τα µαγικά κόλπα του θαµπώνεται, έτσι ο θαυµατοποιός γεµίζει τις µπαταρίες του από αυτή την πλατωνική και πατρική σχέση και έτσι, µε τις ταχυδακτυλουργίες, το µικρό κορίτσι βολεύεται και έναν καλύτερο κόσµο ονειρεύεται. Οταν όµως η Κοκκινοσκουφίτσα µεγαλώσει και ερωτευτεί, τότε ο θαυµατοποιός µελαγχολεί και αρχίζει µια νέα ζωή!
Τα σκίτσα κοµψοτεχνήµατα. Η ευαισθησία στάζει από κάθε µόριο αυτής της καλλιτεχνικής οφθαλµαπάτης, αλλά και αυταπάτης. Τόσο για τον καλλιτέχνη όσο και για τη µικρή. Το βαθύτερο νόηµα σοφία ζωής. Γιατί, φυσικά, µε ταχυδακτυλουργικά κόλπα καµία σχέση και πολύ περισσότερο η σχέση µε τον εαυτό µας για την αυτογνωσία µας δεν µπορεί να ολοκληρωθεί. Το Illusion, ο µεγάλος εχθρός της πραγµατικής ζωής. Ολα καλά και άγια σε αυτή την ταινία, αλλά χωρίς χιούµορ, χωρίς σουρεαλιστικές υπερβάσεις και χωρίς βαθύτερη έµπνευση και δηµιουργική πνοή. Να το δεις. Φοβάµαι όµως ότι δεν θα απογειωθείς!
{{{ video }}}
«Ο θαυµατοποιός»
Ενας µεσήλικος µάγος θαµπώνει µικρή Σκωτσέζα Η αυταπάτη ελάχιστα διαρκεί
Βαθµοί=6 (κόσµηµα ευαισθησίας χωρίς φαντασία)
Το κορίτσι ναι, η ταινία όχι
Γιατί, χωρίς ταυτότητα η ταινία. Αρχίζει ως κοµεντί, προχωράει ως τα κουλουβάχατα µιας οικογένειας και καταλήγει σε µελόδραµα. Αρτζι µπούρτζι και λουλάς. Γιατί, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας. Γιατί, χωρίς µια σταγόνα καλής, βρετανικής ερµηνείας. Και γιατί, αυτά που ο Γούντι Αλεν τα λέει µε χιούµορ και σπινθηροβόλο πνεύµα, ο Στίβεν Φρίαρς τα κάνει νιανιά. That’ s why.
Το στόρι τόσο συνηθισµένο όσο και κάθε ελληνική φαρσοκωµωδία. Βασισµένο στο εικονογραφηµένο µυθιστόρηµα της Πόζι Σίµονς. Σε δύο αγροτικές φάρµες κάπου στη ∆υτική Αγγλία. Ειδυλλιακό τοπίο, καλοθρεµµένες αγελάδες. Εκεί λοιπόν κατοικεί, εµπνέεται και γράφει τα βιβλία του ο διάσηµος συγγραφέας Νίκολας Χάρτιµεντ (Ρότζερ Αλαµ). Παρέα µε τη γυναίκα του Μπεθ (Τάσµιν Γκρέιγκ) η οποία φυσικά µαγειρεύει, ξεσκονίζει και σφουγγαρίζει. Ο Νίκολας από καιρού εις καιρόν µε κάποια µικρούλα σχεδιάζει από το σπίτι του να φύγει. Ποτέ όµως δεν το κάνει και πάντα στη γυναικούλα του επιστρέφει. Ωσπου το σκηνικό διαταράσσεται µε την εµφάνιση της µικρούλας Ταµάρα Ντριου (Τζέµα Αρτερτον), η οποία δεν είναι πια µικρούλα και καθόλου ασχηµούλα. Στο µεταξύ, έχει φροντίσει να περιορίσει τον όγκο της µύτης της και, έτσι, να µετατραπεί σε κανονική Λολίτα. Αυτό ήταν. Ο πρώτος που πέφτει στο κρεβάτι της είναι ο ντράµερ κάποιου ροκ γκρουπ. Ο δεύτερος είναι ένας παιδαράς του χωριού µε το όνοµα Αντι (Λουκ Εβανς). Ο τρίτος είναι ο Νίκολας. Που αυτή την φορά είναι αποφασισµένος να ξεπορτίσει από τη συζυγική παστάδα ολοκληρωτικά.
Και που στο τέλος η Ταµάρα του κόβει τη φόρα, λέγοντάς του «εντάξει, περάσαµε καλά αλλά µέχρι εδώ». Ωραία; Καθόλου. Γιατί ο Φρίαρς, αντί να διαχειριστεί την ιστορία σαν κοµεντί, αρχίζει το δράµα και την τραγωδία. Πλακώνεται στο ξύλο ο Νίκολας µε κάποιον φίλο του της ακαδηµαϊκής κοινότητας, ο οποίος φλερτάρει την Μπεθ και on top of that το τετράποδο του ντραµίστα την πέφτει σε κοπάδι αγελάδων και αυτές µε τη σειρά τους γκρεµίζουν τον Νίκολας µέχρι θανάτου. Αρες µάρες κουκουνάρες. Περίπου, επιπέδου τηλεοπτικής σειράς. Αντε γεια!
{{{ video }}}
«Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταµάρα Ντρου»
Ο συγγραφέας, η Λολίτα και οι αγελάδες Η πανωλεθρία του Στίβεν Φρίαρς
Βαθµοί=3
(χωρίς ταυτότητα)
Αξιοπρεπής αλλά πεθαµένος «Ψεύτης»
Γιατί επεξεργασµένη η διασκευή του σεναρίου από την Κωνσταντίνα Γιαχαλή και τονΠαναγιώτη Μαντζιαφό. Plus µερικές ατάκεςπουκάνουν στράκες.
Οπως «Ολα τα υπουργεία είναι τύπου. Ας πούµε υπουργείο τύπου Εργασίας. Υπουργείο τύπου Παι δείας. Υπουργείο τύπου Υγείας». Θα συµπλήρωνα Ελλάδα τύπου κράτους. Γιατί ακόµα «συγκρατηµένη» η σκηνοθεσία του Ιεροκλή Μιχαηλίδη (κάπου έχει βάλει και το χεράκι του ο Αγγελος Φραντζής, έτσι λέει το δελτίο Τύπου). Γιατί επίσης περνάει τις εξετάσεις του ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στον ρόλο του Ψευτοθόδωρου, αυτόν ντε που το 1961 έπαιξε ο θηριώδης Ντίνος Ηλιόπουλος στην οµότιτλη κωµωδία µε σκηνοθέτη τον Γιάννη ∆αλιανίδη. Πρώτη φορά ο Παπασπηλιόπουλος στάθηκε επί της οθόνης στο ύψος του ρόλου του. Γιατί και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης διεκπεραιώνει χωρίς χειρονοµίες και άλλες τέτοιες ελληνικούρες τον ρόλο του υπουργού Θεόφιλου Φερέκη. Τον οποίο στην πρώτη ταινία τον έπαιζε ο Παντελής Ζερβός. Από κοντά και η Ζέτα Μακρυπούλια ως κυρία Φερέκη. Μοναδική στην κοµεντί. Πάντα το πίστευα αυτό. Οµως εδώ έπρεπε να πρόσεχε και να µην πόζαρε. Πολύ καλός στους δεύτερους ρόλους, ο Μιχάλης Ιατρόπουλος. Χρήσιµος τυπίστας. Πάντα σωστός. In short Ελλάδα µπορείς αρκεί να προσπαθείς!
Α, ξέχασα την ουσία. Γιατί ξεπερασµένη η ιστορία. Και γιατί το ρετούς που έγινε και έτσι ο Φερέκης µε τον Ψευτοθόδωρο σουλατσάρουν µε φόντο την πρόσφατη δυσθεώρητη οικονοµική κρίση, δεν πείθει. Με απλά λόγια οι παραγωγοί, σεναριογράφοι και σκηνοθέτες δεν τόλµησαν να πάρουν κανένα ρίσκο.
Απλώς έβγαλαν και γυάλισαν τον σκελετό από το χρονοντούλαπο της ιστορίας.
{{{ video }}}
«Ζητείται ψεύτης»
Επεξεργασµένο και καθόλου ξεφωνηµένο Ξεπερασµένη ιστορία
Βαθµοί=5
(περνάει τις εξετάσεις)
Γαµπρός εναντίον πεθερού
η Τζέσικα Αλµπα και ο ξεκαρδιστικός χαρακτήρας του Οουεν Ουίλσον. Από µόνος του µια κατηγορία.
{{{ video }}}
Βαθµοί=5
(περνάει η ώρα)
Ο Γκιούλιβερ, το τάβλι και ο Ντέιβιντ Μπάουι
{{{ video }}}
Βαθµοί=5
(παιδιά µε ή χωρίς γονείς)
«Ο κόσµος είναι µεγάλος και η σωτηρία της ψυχήςβρίσκεται στη γωνιά»: Κοινωνικό δράµα τουΣτέφαν Κοµαντάρεφ από τη Βουλγαρία. Οπου ο παππούς Μίκι Μανόλοβιτς (από το «Underground» του Εµίρ Κουστουρίτσα) προσπαθεί να επαναφέρει σε
Βαθµoί= τάβλι made in Bulgaria
λειτουργία τη µνήµη του εγγονούτου, η οποία έκανε delete έπειτα από θανατηφόρο αυτοκινητιστικό ατύχηµα των γονιών του. Αφθονο τάβλι στη Βουλγαρία επί Ζίφκοφ.
Συµπαθές αλλά µονότονο.
«ΚαλάΧριστούγεννα, κύριεΛόρενς» Lawrence) Επανακυκλοφορία της δραµατικής ιστορίας του ΝαγκίσαΟσίµα, του 1983, η οποία διαδραµατίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ιαπωνίας. Με τον Ντέιβιντ Μπάουι και τον Ριγουίτσι Σακαµότο. ∆ύο µουσικοί σε αντίπαλα στρατόπεδα. Γερασµένο από τα χρόνια.
{{{ video }}}
Βαθµοί=5
(good night, mister Lawrence)
Google news
