Αύρα πνευµατική

Ο Νίκος Ζωρογιαννίδης παλαιότερα µας είχε χαρίσει µια έξοχη, έντιµη και πολύτιµη κατάθεση ζωής µε τη θητεία ως ανώτατο στέλεχος στο υπουργείο Πολιτισµού σε εποχές ανατροπών και αλλαγών του πολιτικού και του πολιτισµικού τοπίου.

Ανθρωπος χαµηλού προφίλ, είναι ένας λόγιος χωρίς έπαρση και χωρίς επιδιωκόµενη παρουσία στον ιδεών την πόλη. Κι όµως, εργάζεται για να διασώσει ό,τι θεωρεί τιµαλφές αυτού του τόπου. Βέρος Ρουµελιώτης, µικρανεψιός του Ζαχαρία Παπαντωνίου, του Καρπενησιώτη «εστέτ», ο Ζωρογιαννίδης µας χάρισε πρόσφατα στις Εκδόσεις Αρµός µια έξοχη συλλογή από κείµενα του Παπαντωνίου που δίκην επιστολών έστελνε από το Παρίσι ως ανταποκριτής της εφηµερίδος «Εµπρός». Τι ευφορία γραφής, ποιος πακτωλός πληροφοριών, πόσο εύρος θεµάτων. Οι ενενήντα αυτές δηµοσιογραφικές ανταποκρίσεις, το ένα έκτο από το σύνολο που δηµοσίευσε µέσα σε περίπου τρία χρόνια (1908-1911), σχεδόν µία κάθε δύο µέρες (!) έχουν και χάρη, και περιγραφική δεινότητα, και ειρωνική κριτική, και κοινωνιολογική µατιά και ψυχολογικά κριτήρια αλλά κυρίως ευαισθησία και εκλαϊκευµένη λογιότητα. Μάθηµα δηµοσιογραφίας, χρονογραφίας και λογοτεχνικότητας.

Και τι εποχή! Η δίκη του Ντρέιφους, ο Πικάσο, ο Γκογκέν, ο Ματίς, στο θέατρο ο Αντουάν, στη µουσική ο Ντεµπισί, ο Νιζίνσκι και πρόεδρος της Δηµοκρατίας ένας µαθηµατικός και αστρονόµος, ο Πουανκαρέ!

Ο Ζωρογιαννίδης σε εξήντα σελίδες εισαγωγή εξαντλεί βιογραφικά, λογοτεχνικά και χαρακτηρολογικά τον µεγάλο λογοτέχνη, κριτικό εικαστικών τεχνών (στο «Ελεύθερο Βήµα») και λογοτέχνη παιδικών βιβλίων («Τα ψηλά βουνά»), άτεγκτο πολίτη, πιστό δηµοτικιστή και βενιζελικό Παπαντωνίου.