«∆εν θέλω να είµαι σκλάβος της µόδας»

Ο Γιόζι Γιαµαµότο κουράστηκε να είναι σκλάβος της µόδας. Βαρέθηκε να ακολουθεί το πρόγραµµα των ντεφιλέ και των εβδοµάδων µόδας. Θέλει να είναι ελεύθερος για να απολαµβάνει τη ζωή του στο Παρίσι. Αλλά και για να γράψει ένα αυτοβιογραφικό µυθιστόρηµα. Ή όπως ο ίδιος λέει, µια σύνθεση, που θα αποτελείται από έναµέρος ψέµατα κι ένα µέρος µαρτυρίες.

Το βιβλίο «My Dear Bomb»(Αγαπηµένη µου βόµβα) είναι ένας καινούργιος Γιόζι.

Ο ιάπωνας σχεδιαστής, κάτοχος µαύρης ζώνης του καράτε, συνθέτης ροκ εν ρολ τραγουδιών, στα 67 του χρόνια συστήνεται ως συγγραφέας. «Αισθάνοµαι τόσο άδειος που έχω ανάγκη από ένα άλλο είδος έξαρσης, άλλα συναισθήµατα να νιώσω. ∆εν θέλω να είµαι µόνο ένας σχεδιαστής µόδας. Αρχισα να πιστεύω ότι θα µπορούσα να γίνω ζωγράφος, συγγραφέας ή σκηνοθέτης. Σίγουρα όµως όχι σκλάβος της µόδας. Μήπως είναι τρέλα να πιστεύω ότι µπορώ να αναµετρηθώ µε τις διάνοιες ;ΟΒαν Γκογκ, οΜονέ, ο Μιχαήλ Αγγελος είναι οι ανταγωνιστές µου».

Ο Γιόζι Γιαµαµότο αποτελεί έµπνευση για κάθε καλλιτέχνη, αρχιτέκτονα, δηµιουργικό άνθρωπο. Από τον σκηνοθέτη Βιµ Βέντερς που συνεργάστηκε µαζί του για το πρώτο ντοκιµαντέρµόδας στα τέλη του ‘80, πολύ πριν ο Ρόµπερτ Αλτµαν κάνει ταινία το «Πρετ α πορτέ». Τη χορογράφο Πίνα Μπάους µε την οποία δηµιούργησαν τα κοστούµια – συµπρωταγωνιστές των παραστάσεων του Χοροθεάτρου Βούπερταλ.

Τη Ζάχα Χαντίντ πουβρίσκει στα ρούχα του το alter ego των δικών της αρχιτεκτονικά αποδοµηµένων κατασκευών. Τον Τζόρτζιο Αρµάνι που δεν µπορεί να αγνοήσει το ταλέντο του. Και όλους τους νεώτερους σχεδιαστές που τον θεωρούν δάσκαλο.

Οποια κι αν είναι η αλήθεια,η µόδα χρωστάει στο µυαλό τουσχεδιαστή την εξέλιξή της.

Μόδα µαύρη, κοµψή, αφαιρετική, που πέφτει πάνω στο σώµα ανδρών και γυναικών µε κοµµάτια που δείχνουν τη διασταύρωση της γιαπωνέζικης ψυχής του µε τον ευρωπαϊκό του έρωτα: σακάκια σαν κοκτέιλ κιµονό µε σµόκιν, φούστες σαν παντελόνια πολεµιστών σαµουράι µε δάνεια από κρινολίνα του 18ου αιώνα, µακριά φορέµατα που µοιάζουν να ξεδιπλώνουν σαν τις χαρτοκατασκευές που στην πατρίδα του είναι δείγµα επιδεξιότητας, τα λεγόµενα οριγκάµι. «Για ένα διάστηµα ηχογραφούσα τα λόγια µου και στη συνέχεια τα µετέγραφα, χωρίς σενάριο, αυτοσχεδιάζοντας. Η βόµβα µου είναι ο όγκος της οργής που είχα στο στοµάχι. Αγγιξε την καρδιά µου και στο εξής την κουβαλάω στους ώµους µου», εξηγεί ποιητικά και µελαγχολικά τον τίτλο που διάλεξε.