Βραδιά Μποστ!

Παρόν και παρελθόν έσµιξαν την περασµένη Τρίτη στο κατάµεστο θέατρο «Στοά» σε µια βραδιά µνήµης, νοσταλγίας και αγάπης για τον απελθόντα πριν από δεκαπέντε χρόνια Μέντη Μποσταντζόγλου, τον δικό µας λατρεµένο Μποστ! Η συγκίνηση περίσσεψε, πότισε τα λόγια των οµιλητών Θ. Παπαγεωργίου, Λ. Πρωτοψάλτη, του γιου του Κώστα, των ποιητών Γ. Βαρβέρη και Γ. Κοντού, του θεωρητικού του θεάτρου και κριτικού Κ. Γεωργουσόπουλου, του θεατρικού συγγραφέα Π. Τακόπουλου. Για να κλείσει µε τους µουσικούς Ν. Μαυρουδή και Β. ∆ηµητρίου και τους ηθοποιούς της «Στοάς» µε τα… σαλεµένα, αλλά εµβριθή γνωστικά σατιρικά αποσπάσµατα και τραγούδια των έργων του.

Ηταν όλοι τους υπέροχοι, ξαναζωντάνεψαν τον «κιµπάρη, σεµνό, καλοσυνάτο, εργατικό κωνσταντινουπολίτη», τον λάτρη της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, τον βαθύ γνώστη της ελληνικής γλώσσας, του καταλυτικού χιούµορ, του παιχνιδιού της σάτιρας, «τον µέγα παρωδό» των κλασικών κειµένων: «Φαύστα», «Μαρία Πενταγιώτισσα», «Μήδεια», «Ρωµαίος και Ιουλιέτα». Ναι, εκείνο το βράδυ ο Μποστ ήταν νοερά εκεί, µαζί µας, δίπλα µας, γύρω µας και µε τα θαυµάσια έµµετρα σχολιαστικά κείµενά του, µε τον Πειναλέοντα, την Ανεργίτσα, τη δυστυχή Μαµά Ελλάς. Πώς θα σχολίαζε άραγε σήµερα την εξαθλίωση της οικονοµικής µας κατάντιας; Εύκολα µπορεί κανείς να φανταστεί. Το πενάκι του θα άνθιζε. Πόσο µας λείπουν κάποιοι «Ανθρωποι» δηµιουργοί «του ωραίου και του αληθινού»!

Παρηγοριά, ότι κάθε βράδυ συνοµιλώ µυστικά µαζί του ανοίγοντας το υπέροχο δώρο του, το γυάλινο βάζο, διακοσµηµένο µε πολύχρωµα λουλούδια και την επιγραφή: «Βάµβαξ / διά ντεµακιγιάζ / κυρίας Εύας Κοταµανίδου».