Εναλλακτικά Ιδανικοί αυτόχειρες

ΚΙ ΑΝ η ελληνική οικονοµία είναι σαν τον γιο του Μέιντοφ; Αν δηλαδή ένα πρωί, δύο χρόνια µετά τη χρεοκοπία, βρεθεί κρεµασµένη σε ένα δοκάρι; Αλλόκοτοι καιροί, απροσδόκητα ερωτήµατα. Ας αναλύσουµε λοιπόν το ερώτηµα πριν επιχειρήσουµε να το απαντήσουµε. Πρώτα πρώτα, προκαλεί απορία η διετία. Ο Μπέρνι Μέιντοφ αποδείχθηκε απατεώνας το 2008 και ο γιος του Μαρκ απαγχονίστηκε το 2010. Στα χαρτιά δεν ήξερε τίποτε για το χρηµατιστηριακό αεροπλανάκι του πατέρα του. Αλλά οι αγωγές των εξαπατηθέντων γύριζαν γύρω από τον ίδιο και την οικογένειά του όπως οι καρχαρίες γύρω από τους ναυαγούς.

Με αντίστοιχο τρόπο, τα δηµόσια οικονοµικά της Ελλάδας έκαψαν φλάντζα στις αρχές του 2009. Ο Κώστας Καραµανλής συµπεριφέρθηκε σαν να µην τον πολυαφορούσε το πρόβληµα. Εκανε πρώτα ανασχηµατισµό, αποµακρύνοντας τον επί δώδεκα χρόνια άνθρωπό του για τα οικονοµικά Γιώργο Αλογοσκούφη. Μετά καµάρωνε τη θωράκιση της ελληνικής οικονοµίας. Και µετά τα βρόντηξε διά των εκλογών.

QQQ
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Παπανδρέου έδειξε αντίστοιχη ελαφρότητα στην αρχή. Αναθεώρησε τα στοιχεία του ελλείµµατος – που έγινε διψήφιο. Αλλά δεν φαινόταν διατεθειµένη να πάει σε πολιτική λιτότητας. Την οδήγησαν εκεί – και µαζί στο ∆ΝΤ – οι Ευρωπαίοι και, κυρίως, οι Γερµανοί. Σε όλο αυτό το διάστηµα, η κατάσταση δεν βελτιώνεται: χειροτερεύει. Το 2011 θα κλείσουµε διετία. Η χρονιά είναι κρίσιµη. Θα φανεί αν το πρόγραµµα του Μνηµονίου µπορεί να βγει ή όχι.

Ολοι οι αυτόχειρες είναι ίδιοι ως προς την απελπισία που τους οδηγεί – παρορµητικά ή ορθολογικά – στο απονενοηµένο διάβηµα. Η µέθοδος αυτοχειρίας είναι διαφορετική. Υπάρχουν οι πρόωρες εκλογές που οδηγούν σε ακυβερνησία. Υπάρχει η δηµοσιονοµική αστοχία που µπορεί να έχει ως αποτέλεσµα να µην καταβληθεί µια δόση.

QQQ
Η ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ είναι αποτέλεσµα αδιεξόδου αλλά και πίεσης. Οι Μέιντοφ πιέζονται από αυτούς που έχασαν τα λεφτά τους. Η Ελλάδα από τους πιστωτές της και – δεδοµένου ότι το «χαρτί», τα ελληνικά οµόλογα, έχουν καταλήξει ως εγγύηση ρευστότητας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – από την Ευρώπη, ιδίως δε τους Γερµανούς. Μας ζητείται ξεκαθάρισµα της δηµοσιονοµικής µας πραγµατικότητας και διαρκώς σκληρότερα µέτρα για να αποδειχθεί ότι θα µπορέσουµε να ξαναβάλουµε τα οικονοµικά µας σε τάξη. Η πίεση αντέχεται αν οδηγεί κάπου. ∆εν αντέχεται αν αυτός που τη δέχεται βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Αδιέξοδο σηµαίνει να µπει η αγορά σε σπιράλ ύφεσης που να επιτείνεται από τις διαρκείς περικοπές. Αδιέξοδο σηµαίνει, ακόµη, να γίνει χρόνιο το πρόβληµα των εσόδων, γιατί «ο πολύς φόρος σκοτώνει τον φόρο», αλλά και γιατί οι φορολογικοί µηχανισµοί δεν αποδίδουν. Αδιέξοδο σηµαίνει ακόµη οι µετατάξεις και η αναδιάρθρωση να µην αποδώσουν, οπότε κάποιες ∆ΕΚΟ να κλείσουν ή να πουληθούν.

Ολοι ξέρουµε πως τα οικονοµικά µας θα χειροτερεύσουν πριν βελτιωθούν. Το ερώτηµα είναι πόσο.