[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Πρωτοβουλίες πολιτών, η άµεση δηµοκρατία

∆ιαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών στο ηλεκτρονικό σάιτ της εφηµερίδας για το κίνηµα πολιτών «Σπίθα», που ανακοίνωσε ότι ιδρύει ο Μίκης Θεοδωράκης. Αλλοι επικροτούν, άλλοι καταδικάζουν και άλλοι δυστυχώς ειρωνεύονται την ηλικία του (η σκληρότητα των νέων). Μήπως, όµως, οι πρωτοβουλίες πολιτών είναι τελικά η µόνη λύση που µας έµεινε στο αδιέξοδο που έχουµε εγκλωβιστεί; Ποιος περιµένει, αλήθεια, πια από τα κόµµατα ή τουλάχιστον από αυτά τα κόµµατα του Κοινοβουλίου; Παρατηρώ, έκπληκτη από το µεγαλείο του θράσους τους και της αναλγησίας τους, υπουργούς της προηγούµενης κυβέρνησης να βγαίνουν στα κανάλια και να µιλούν µε έµφαση περί παντός επιστητού, αντί να εξαφανιστούν από προσώπου γης για τα επόµενα δέκα χρόνια. Ουδείς πια σε αυτή τη Βουλή εµπνέει – αξιοπιστία, ελπίδα, πόσω µάλλον όραµα…

Τι αποµένει, λοιπόν, τώρα, σε εµάς τους απλούς πολίτες, τους ζαλισµένους και µουδιασµένους ακόµα από αυτό που ζούµε; «Μόνη µας λύση είναι οι πρωτοβουλίες πολιτών, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια στη Γερµανία», µου είπε προβληµατισµένος φίλος, που γνωρίζει καλά τα πράγµατα στη χώρα αυτή. Τα κινήµατα σκεπτόµενων πολιτών έχουν αλλάξει, µε πληροφορεί, την κατάσταση στη χώρα της Μέρκελ, δυσκολεύοντας και πιέζοντας τους πολιτικούς. «Είναι µια µορφή άµεσης δηµοκρατίας, όπως σου λέγαµε», συµπληρώνουν οι νεοσσοί της οικογένειας, που µου έχουν φάει για χρόνια τα αυτιά µε τον όρο – µε εµένα να τους αντικρούω πάντα ότι αυτά ανήκουν µόνο στην αρχαία Αθήνα. Αυτή άλλωστε δεν είναι και η συµµετοχική (ηλεκτρονική) δηµοκρατία, για την οποία µιλούσε παλαιότερα και ο Πρωθυπουργός;

∆ιαβάζοντας προσεκτικά τη Συνθήκη της Λισαβώνας, βλέπω ότι οι πολίτες της Ενωσης θα έχουν το δικαίωµα, εφόσον συγκεντρωθεί αριθµός ενός εκατοµµυρίου συνολικά, να παίρνουν την πρωτοβουλία να καλούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να υποβάλει νέες προτάσεις πολιτικής.

Είµαστε δυο, είµαστε τρεις, είµαστε χίλιοι δεκατρείς;