Αδύναµος κρίκος τα παιδιά

Εχετε ποτέ αναρωτηθεί ποιος είναι ο πιο αδύναµος κρίκος στην κυκλοφοριακή αλυσίδα; Κάποιοι θα αναφέρουν τους ποδηλάτες, τους µοτοσυκλετιστές, ίσως τα άτοµα τρίτης ηλικίας. Ολες όµως αυτές οι κατηγορίες συµπολιτών µας έχουν _ εκτός από τις αδυναµίες τους _ την ευχέρεια της επιλογής (π.χ. να φορέσουν κράνος ή όχι, να κινηθούν όσο πιο σωστά γίνεται στον δρόµο, να περάσουν µόνο µε πράσινο απέναντι και αφού βεβαιωθούν ότι έχει σταµατήσει η κυκλοφορία).

Αντίθετα µε τα παιδιά, που είναι εντελώς ανυπεράσπιστα και βρίσκονται στο έλεος κάθε άσχετου οδηγού. Τα σκεφτόµουν όλα αυτά την Παγκόσµια Ηµέρα του Παιδιού, το Σάββατο 11 ∆εκεµβρίου, όταν έβλεπα _ για πολλοστή φορά _ µαµάδες να κάθονται στη θέση του συνοδηγού και να κρατούν στην αγκαλιά τους παιδάκια. Μία συνηθισµένη σκηνή, την οποία αντιµετωπίζει µε απάθεια και µακαριότητα η ελληνική κοινωνία, όπως τις αντίστοιχες µε νήπια και παιδιά χωρίς καµία προστασία πάνω σε µοτοσυκλέτες.

Η οργάνωση Χαµόγελο του Παιδιού έλαβε το πρώτο δεκάµηνο του 2010 πάνω από 500 τηλεφωνήµατα για κακοποιήσεις ανηλίκων, βάζω όµως στοίχηµα ότι καµία καταγγελία δεν αφορούσε τη µεταφορά παιδιών µε αυτοκίνητο χωρίς να τηρούνται ούτε οι βασικοί κανόνες ασφαλείας. Κι όµως! Εδώ πρόκειται για καραµπινάτες απόπειρες ανθρωποκτονίας _ έστω και από αµέλεια _, κάτι δηλαδή πολύ σοβαρότερο από την άσκηση σωµατικής ή λεκτικής βίας. Μήπως έφτασε η ώρα να καταγγέλλουµε και τους γονείς που εξακολουθούν να φέρονται στα παιδιά τους µε τη λογική «δικό µου είναι και το κάνω ό,τι γουστάρω;».