ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οµοφυλόφιλοι

Ο λόγος στους αναγνώστες Ο Α. Εµπειρίκος, Κιµώλου 9, Αθήνα, γράφει:

«Στα “ΝΕΑ” (20.9.10) διαµαρτυρήθηκαν οµοφυλόφιλα ζευγάρια, γιατί η σχέση τους δεν επισηµοποιείται διά του γάµου. Πολύ σωστάη ελληνική νοµοθεσία δεν αναγνωρίζει τον γάµο των οµοφυλόφιλων ζευγαριών γιατί ο γάµος, ο οποίος αποτελείτο θεµέλιο της οικογένειας, διέπεται απόορισµένους κανόνες και δεν είναι δυνατό νααγνοηθούν παραδόσεις αιώνων. Από τους κυριότερουςσκοπούς του γάµου είναι η τεκνοποίηση και είναι δεδοµένο ότι στον γάµο πρέπει να συµµετέχουν άνδρας και γυναίκα. Είναι ανορθόδοξα όλα τα άλλα. Κάπου πρέπει να τεθεί ένας φραγµός.

Η κατοχύρωση των δικαιωµάτωντων οµοφυλόφιλωνζευγαριών πρέπει να γίνει διά νόµου, στον οποίο θα αναφέρονται: η συµβίωση των οµοφυλόφιλων ζευγαριών κατοχυρώνεται µεσυµβολαιογραφική πράξηεπέχουσα και θέση ληξιαρχικής πράξης, αντίτυπατης οποίας θα κατατίθενται στο Ληξιαρχείο, στο Πρωτοδικείο και στην αρµόδια δηµοτική αρχή. Η λύση της συµβίωσης θα επικυρώνεται µε δικαστική απόφαση. Αµα αποδεικνύεται ότι η συµβίωση διαρκεί τουλάχιστον ένα έτος, το ζευγάρι θα έχει το δικαίωµα να αλληλοκληρονοµείται, όπως τα κανονικάζευγάρια. Αµα ο ένας εκλείψει, ο άλλος θα δικαιούται σύνταξητο προβλεπόµενο ποσοστό των αποδοχών του εκλιπόντος από τον οικείο φορέα, τροποποιούµενη αναλόγως των κανονισµών των ταµείων συντάξεων. Η υιοθεσία µεταξύ οµοφυλόφιλων ζευγαριών θα απαγορεύεται. Στην άνω εφηµερίδα αναφέρονται διάφορα ευρωπαϊκά κράτη, των οποίων η νοµοθεσία επιτρέπει τονγάµο µεταξύ οµοφυλόφιλων ζευγαριών. Εµείς έχουµε τη δική µας ιστορία και τα δικά µας ελληνοχριστιανικά έθιµα, τα οποία διατηρήσαµε επί τουρκοκρατίας. Και πρέπει να τα διατηρήσουµε, γιατί είµαστε µικρό κράτος και αν εφαρµόσουµε ό,τι µας ξεφουρνίζουνοι ξένοι, κινδυνεύουµε να χάσουµε την ταυτότητά µας». Ο Θαν. Σταµατέλος, Καστέλλια Παρνασσίδας, γράφει:

«Εχουν περάσει 60χρόνια από τότε που άρχισε το άδειασµα της υπαίθρου από κόσµο, µε εγκατάσταση στα αστικά κέντρα και κύρια προτίµηση στην Αθήνα, που έχει συγκεντρώσει τον µισό πληθυσµό της Ελλάδας. Και στα χωριά έχουνµείνει ταγεροντάκια. Οσο για νέους ανθρώπους, είναι τόσο µικρό το ποσοστό, που βλέπεις µικρά παιδιά µόνο στις διακοπές, το Πάσχα και το καλοκαίρι στοπανηγύρι τουχωριού. Είκοσι χωριά είναι στην περιοχήµου, ορεινή Παρνασσίδα, και µόνο στα δύο λειτουργεί δηµοτικό σχολείο. Τα άλλα 18 είναι απόχρόνια κλειστάελλείψει νέων ζευγαριών και παιδιών.

Χρειάστηκε ναπεράσει µισόςαιώνας για να διαπιστωθεί αυτό το µέγαλάθος, που είναι ηεγκατάλειψη του χωριού. Και τώρα, που άναψε κόκκινο µε την οικονοµική κρίση, είναι η ώρα για να σκεφτούµε την επιστροφή στις ρίζες µας. Θατη χαρακτηρίσωµάλιστα επανάσταση τηνεπιστροφή καιείναι εύκολο να γίνει πράξη, φτάνει µόνο να αντιγράψουµε τον σύγχρονοΜαρίνο Αντύπα, πουκατάφερε όχι µόνον να κρατήσει τους νέους στο ορεινό χωριό του, την Ανάβρα Μαγνησίας, αλλά και να επιστρέψειο κόσµος απότα αστικά κέντρα στο χωριό του».