Εξαργυρώνοντας κουπόνια ζωής

Αγαπητή κ. Φοίβη, Είχα καιρό να σου γράψω, κουρασµένος, απογοητευµένος και πολλά που τελειώνουν σε -µένος.Ταξιδεύω κάθε πρωί µε τα µέσα µαζικής µεταφοράς (πού να βρεθούν πλέον λεφτά για βενζίνη και αυτοκίνητο;) και βλέπω όλων τα πρόσωπα θλιµµένα, στενοχωρηµένα και όλους γεµάτους νεύρα. Φυσικό είναι µετά τα νέα µέτρα (έρχονται και νέα τον Μάρτιο), τους φόρους, την αλλαγή εργασιακών σχέσεων, τη µείωση µισθών, τους 1.000.000 άνεργους. Σύµφωνα µε στοιχεία που έδωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή, 845.000 νοικοκυριά, δηλ.

περίπου το 20% του πληθυσµού της χώρας, αντιµετωπίζουν πρόβληµα κάλυψης των καθηµερινών τους αναγκών!

Υπάρχει τεράστια ύφεση, 4,6%, τεράστιος πληθωρισµός, Παραµονές Χριστουγέννων και τα µαγαζιά είναι άδεια, ακόµα και µε τις προσφορές που κάνουν.

Απ’ την άλλη, έρχονται ο κύριος (Νokia) Oli Ren και ο µελλοντικός(;)

πρόεδρος της Γαλλίας (Dominic) και, χωρίς ντροπή και από τα δύο µέρη, αυτοί και οι 300 µας µέσα στον ναό της δηµοκρατίας λένε «φανφάρες»!

Χωρίς να ντρέπεται ούτε ο κ. DSK, µας είπε «δεν ήρθαµε µόνοι µας, εσείς µας φωνάξατε!» και τη φράση που θυµίζει άλλες εποχές, «είµαστε οι γιατροί σας και µη µας πυροβολείτε»!

Μήπως οι σύντροφοί µας «κυβερνώντες» και τώρα «παρέα της Πάρου» πρέπει να αναθεωρήσουν και να δουν την πραγµατική πατρίδα που είναι όλος ο κόσµος και τώρα, τα Χριστούγεννα, δεν θα έχουν να φάνε;

Καλά Χριστούγεννα, Τάκης Συν. < Οπως ράπαραν προφητικά και οι Active Member, αγαπητέ Τάκη, «Ακουσα κάποτε ανθρώπους µε αγωνία να µιλάνε / σε καθέναν από µας σαν να παρακαλάνε / γι’ αυτή τη µαύρη εποχή του ψεύτικου ουρανού / της κρυφής επιθυµίας και του βιασµού του νου. / Μα η αλήθεια, βλέπεις, είναι µόνο για ν’ ακούς / δύσκολα περνάει σε αµείλικτους καιρούς / και όλοι αυτοί τείνουν να γίνουν γραφικοί / γιατί, κακόµοιρε λαέ, εσύ άραξες εκεί / που τονώνουν τη χαµένη τη µαγκιά σου / περνώντας συνεχώς εικόνες ψεύτικες από µπροστά σου / σαν όλα εκείνα που θα ήθελες κρυφά να δεις / σαν όλα εκείνα που να ζήσεις δεν µπορείς. / Που επιµελώς το περιτύλιγµα φαντάζει / αυτό είναι, ρε, που µε τροµάζει / και νιώθω τη ζωή µας σαν κουπόνι / που όποιος µαζέψει πιο πολλά τα εξαργυρώνει»…