«Να ανοίξουµε το µυαλό, να δείξουµε κατανόηση»

Είναι καιρός να µάθουµε και να κατανοήσουµε τη νόσο τουΠάρκινσον, λέει η αγγλίδα ηθοποιός Ελεν Μίρεν, η οποία φαίνεται να παίρνει πρωτοβουλία για να καταρίψει ένα ακόµη ταµπούγια µια ασθένεια. Κάνει έκκληση για επανάσταση ώστε να αλλάξει η στάση απέναντι στην ασθένεια και όσοι υποφέρουν εξαιτίας της να µηνπέφτουν θύµατα παρανόησης. Να µηνοµίζει δηλαδήο κόσµος ότι είναι µεθυσµένοι επειδήτρεκλίζουν, ούτε να οδηγούνταισε κοινωνικό αποκλεισµόεπειδή µοιάζουν «παράξενοι».

Η βραβευµένη µε Οσκαρ (για την ερµηνεία της στην ταινία «Η βασίλισσα», του 2007) ηθοποιός ζητά να γίνουν ενηµερωτικέςεκστρατείες για να µάθει ο κόσµος να αναγνωρίζειτην προοδευτική νευροεκφυλιστική ασθένεια τουεγκεφάλου, από την οποία πάσχουν σήµερα120.000 Αγγλοι. Θεωρεί ντροπή το µικρό κονδύλι που χορηγείται στον Εθνικό Οργανισµό Πάρκινσον από το Εθνικό Σύστηµα Υγείας της Αγγλίας για καλύτερη ιατροφαρµακευτική περίθαλψη.

Η Μίρεν, σεσυνέντευξή της στην «Guardian», εξήγησε πως η περιπέτεια υγείας στενού φίλου της, ο οποίος ταλαιπωρείταιεδώ και δέκα χρόνια από την αρρώστια, την έκανε να κατανοήσει τις δυσκολίες που αντιµετωπίζουν οι ασθενείς µε Πάρκινσον, καθώς µεταξύ άλλων υποφέρουναπό κλιµακούµενα κινητικά προβλήµατα, πνευµατική σύγχυση και κοινωνικό στιγµατισµό.

«Συµµερίζοµαι τις εκστρατείες τους γιαισότιµη αντιµετώπιση και προσβασιµότητα. Είναι τροµερό για κάποιον που υποφέρει από την ασθένεια να µην έχει την ίδια δυνατότητα προσβασιµότητας στην κοινωνία µε έναν υγιή γείτονά του. Εναςκαλός µου φίλοςπροσβλήθηκε από τηνασθένεια πριν από 10 χρόνια. ∆εν µπορεί να σταθεί στα πόδια του, χρησιµοποιεί µπαστούνι, τα χέρια του τρέµουν,τα προβλήµατα κινητικότητας που έχει διαρκώςαυξάνονται, πέφτει συχνά και ουσιαστικάέχει απώλεια ισορροπίας. Η φυσική τουκατάσταση είναι εύθραυστη.

Η νόσος του Πάρκινσον έχει αργή αλλά αναπόφευκτη εξέλιξη. Η καθηµερινότητα του ασθενή είναι δύσκολη».

Η έλλειψη ενηµέρωσης οδηγεί σε παρανοήσεις και κάνει κάποιους να νοµίζουν πως άνθρωποι που πάσχουν µε τη νόσο είναι αλκοολικοί, επειδή έχουν αστάθεια στοβάδισµα ή επειδήτρέµουν τα χέρια τους. «Πρέπει να δεχθούµε τουςασθενείς µε Πάρκινσον. Να δείξουµε κατανόηση, όπως στο παρελθόν µε εκείνους που έπασχαν απόαυτισµό. Πριν από 20 χρόνια ο κόσµος θεωρούσε τους αυτιστικούς αλλόκοτους, φοβιστικούς, αλλά πλέον ηστάση της κοινωνίας έχει αλλάξει. Το ίδιο ισχύει και µε τους ασθενείς µεΠάρκινσον. Πρέπει να γίνει παρόµοιος ανοιχτός διάλογος. Ο φίλος µου µε Πάρκινσον είναι εξίσου αξιόλογος και σηµαντικός όσο εσείς ή εγώκαι οι πάσχοντες, όπως εκείνος, δενπρέπει να αισθάνονταιντροπή, ώστε νακρύβονται. Κάτι τέτοιο είναι φρικτό και γελοίο».