Ο τελευταίος

Ενας χαλκέντερος και τολµηρός και συνάµα καλυµµένα τρυφερός άνθρωπος του θεάτρου έφυγε από την αγορά του θεάµατος και των ιδεών. Ο Γιώργος Λεµπέσης, ο τελευταίος παραδοσιακός θεατρώνης µε τη µεγάλη πείρα και το τεράστιο ένστικτο, ένστικτο που διέψευδε θεωρητικές Κασσάνδρες και ταλαντούχους θιασάρχες. Παλιός ηθοποιός των µπουλουκιών και αργότερα οργανωτής θιάσων, είχε σωρεύσει µεθόδους, σχέσεις και συµπεριφορές που τον καθιστούσαν δάσκαλο.

Το αυτοβιογραφικό του βιβλίο, που είχα τη χαρά να παρουσιάσω σ’ αυτήν τη στήλη, είναι µάθηµα και πηγή γνώσεων οργάνωσης, διεύθυνσης, επιλογής ρεπερτορίου και διαχείρισης µέσων και προσώπων στο δύσκολο, θα έλεγα, και δύστροπο χώρο του θεάτρου των παρασκηνίων και των καµαρινιών. Εδειχνε δύσκολος χαρακτήρας αλλά έκρυβε έντεχνα και την ευαισθησία του και την απεριόριστη αγάπη του στους ανθρώπους του θεάτρου. Τον έχω δει κρυφά βέβαια να δακρύζει µετά το φινάλε µιας παράστασης που είχε ρισκάρει, µε έργο, συγγραφέα, σκηνοθέτη και διανοµή. Εφυγε πικραµένος σε µια εποχή που το θέατρο έγινε µόνο εµπόριο ή µόνο µαταιόδοξος πειραµατισµός. Εύχοµαι στην έξοχη γυναίκα και συνοδοιπόρο του και στα παιδιά του να συνεχίσουν µε τον ίδιο έρωτα και το ίδιο πάθος υπηρετώντας την επαγγελµατική και συντεχνιακή του διαθήκη.