Το κουδούνι χτυπά και στα νοσοκοµεία

«Η πιο δύσκολη στιγµή είναι όταν πρέπει να πω σε κάποιον καθηγητή να µην πάει για µάθηµα. Συνήθως λέω ότι ο µαθητής του πήρε εξιτήριο, δενµπορώ να τους πω την αλήθεια. Ακόµη δεν µπορώ να το διαχειριστώ».

Ο κ. Κώστας Κοτζιούλας είναι διευθυντής του γυµνασίου που λειτουργεί στο Νοσοκοµείο Παίδων «Αγ. Σοφία». Από το2001 στα Νοσοκοµεία «Αγλαΐα Κυριακού» και «Αγία Σοφία» στεγάζονται δύο νηπιαγωγεία, δύο δηµοτικά σχολεία και ένα γυµνάσιο, τα µαθήµατα των οποίων έχουν παρακολουθήσει και παρακολουθούν περισσότερα από 1.000 παιδιά που νοσηλεύτηκαν ή νοσηλεύονται σήµερα επί µακρόν. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν αυτά τα σχολεία, αν και, όπως λέει ο κ. Κοτζιούλας, «είναι από τα καλά πράγµατα που έχει κάνει η Πολιτεία αλλά δεν τα κάνει γνωστά στον κόσµο. Κάτι αντίστοιχο δεν υπάρχει ούτε στην Ευρώπη ούτε στην Αµερική. Από µια έρευνα που έγινε διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά που νοσηλεύονται επί µακρόν διδάσκονται τα µαθήµατά τους είτε από εθελοντές είτε από κάποια ιδιωτική πρωτοβουλία την οποία καλύπτουν γονείς ή σύλλογοι. Κρατική δοµή σχολείου µέσα σε νοσοκοµείο υπάρχει µόνο στην Ελλάδα και στο Οτσου της Ιαπωνίας».

Λατρεύουν το µάθηµα
Τα περισσότερα παιδιά προσπαθούν να αποφύγουν το σχολείο και το µάθηµα δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστοµπορεί να τους συµβεί. Οιµικροί ασθενείς όµως των Νοσοκοµείων «Αγλαΐα Κυριακού» και «Αγία Σοφία» αδηµονούν να φτάσει ο δάσκαλος ή ο καθηγητής στον θάλαµο όπου νοσηλεύονται. «∆εν τους µιλάµε γιατην ασθένειά τους, για φάρµακα και για ενέσεις. Είµαστε η επαφή τους µε τον κόσµο όπου θέλουν να επιστρέψουν – το σχολείο τους – και αυτό τα βοηθά ψυχολογικά».

Τα µαθήµατα στα παιδιά που αντιµετωπίζουν σοβαρές ασθένειες είναι ιδιαίτερα. Το πρόγραµµα του γυµνασίου έχει 11 ώρες την εβδοµάδα και περιλαµβάνει τα βασικά µαθήµατα: Αρχαία, Γλώσσα, Πληροφορική, Ιστορία, Μαθηµατικά, Φυσική αλλά και Μουσική και Ζωγραφική. «Τα τελευταία µαθήµατα µπορεί να είναι δευτερεύοντα αλλά είναι εκείνα που επιβάλλονται και ίσως παίζουν

∆ΥΟ ΧΩΡΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Κρατική δοµή σχολείου µέσα σε νοσοκοµείο υπάρχει µόνο στην Ελλάδα και στο Οτσου της Ιαπωνίας

και σηµαντικό ρόλο στην ίασή τους, αφού επιδρούν θετικά στην ψυχολογία τους», επισηµαίνει ο κ. Κώστας Κοτζιούλας. ∆εν είναι µόνο όµως οι ευεργετικές επιπτώσεις στον ψυχικό κόσµο των παιδιών, αφού τα συγκεκριµένα µαθήµατα πολλές φορές λειτουργούν και ως «καµπανάκια» για την υγεία των µικρών ασθενών. «Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση µιας 14χρονης µε σκλήρυνση κατά πλάκας, η οποία είχε και εξαιρετική επίδοση στα µαθήµατά της. Λόγω της ασθένειάς της δεν αντιληφθήκαµε εγκαίρως ότι δεν έβλεπε ούτε άκουγε καλά. Το πρόβληµα εντοπίστηκε από τον δάσκαλο Μουσικής και τον δάσκαλο Ζωγραφικής!» Συγκλονιστικές ιστορίες
Κάθε καθηγητής στο γυµνάσιο των νοσοκοµείων παίδων έχει να θυµηθεί συγκλονιστικές ιστορίες παιδιών, αλλά και των γονιών τους, που παλεύουν πλάι στα παιδιά τους. «∆εν µπορώ να ξεχάσω την περίπτωση ενός 14χρονου µε λευχαιµία, που τελικά την ξεπέρασε. Το παιδί, παρά τη δύσκολη και επίπονη θεραπεία στην οποία υποβαλλόταν, δεν δεχόταν στο δωµάτιό του κανέναν άλλο εκτός από τους καθηγητές», λέει ο κ. Κοτζιούλας. Πολλές φορές µέσα από τα δωµάτια των νοσοκοµείων βγαίνουν στιγµές γεµάτες αισιοδοξία. Ο κ. Γιάννης Βλάµης, µαθηµατικός, που τα τελευταία πέντε χρόνια διδάσκει στο γυµνάσιο του Νοσοκοµείου Παίδων, µιλάει µε περηφάνια για µια µαθήτριά του που τελειώνει φέτος το γυµνάσιο και βρίσκεται από την πρώτη τάξη στο Παίδων. Στις γραπτές εξετάσεις που έδωσε τον Σεπτέµβριο στο σχολείο της έγραψε 20 στα Μαθηµατικά. «Θυµάµαι επίσης πολύ έντονα τον Σπύρο, που ήταν µπρούµυτα στο κρεβάτι και του έπαιρναν µυελό, πονούσε αλλά δεν ήθελε µε τίποτα να χάσει τα µαθήµατά του. Τη θέληση και την αισιοδοξία αυτών των παιδιών δεν τις συναντάς εύκολα. Κι εµείς παίρνουµε κάθε µέρα πολλά µαθήµατα από τα παιδιά. Πήγα να κάνω µάθηµα σε µια µαθήτρια που έπασχε από νευρική ανορεξία. Οταν µπήκα µέσα στο δωµάτιο έκλαιγε και όταν τελείωσε το µάθηµα χαµογελούσε».

Με τις ίδιες περίπου εικόνες έρχονται καθηµερινά αντιµέτωποι όλοι οι καθηγητές. Η κ. Σταυρούλα ∆ρακοπούλου είναι φιλόλογος και τα κείµενα που πρέπει να διδάξει στα παιδιά τα διαλέγει µε προσοχή. «Στη νευρολογική µονάδα, όταν διδάσκω, ξέρω ότι δεν πρέπει το µάθηµα που θα κάνουµε να έχει σχέση µε αυτοκτονία ή κάτι απαισιόδοξο. Πολλές φορές στο συγκεκριµένο τµήµα αποφεύγουµε να έχουµε στιλό, συνδετήρες ή αιχµηρά αντικείµενα».


∆άσκαλοι µε στολές, µάσκες και γάντια

«ΓΙΑ ΝΑ πάµε να κάνουµε µάθηµα, είναι ολόκληρη διαδικασία. Βάζουµε ειδικές στολές, µάσκες, γάντια αλλά και φυσικά αποστειρώνουµε ό,τι κρατάµε στα χέρια µας:

τετράδια, βιβλία και στιλό. Παρ’ όλ’ αυτά, τα παιδιά αισθάνονται χαρούµενα και αυτό δεν µπορούµε να τους το στερήσουµε», τονίζει ο µαθηµατικός κ. Βλάµης. Τα µαθήµατα γίνονται τα απογεύµατα, αφού το πρωί τα παιδιά έχουν τις θεραπείες τους. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται το µάθηµα δεν είναι ευχάριστες, ούτε φυσικά εύκολες. «Αρκετές φορές, όταν ο µαθητής σου δεν είναι σε θάλαµο αποµόνωσης, πρέπει να κάνεις µάθηµα σε ένα δωµάτιο όπου νοσηλεύονται έως και οκτώ παιδιά, υπάρχει ανοιχτή τηλεόραση, νοσηλευτές και γιατροί πηγαινοέρχονται. Πρέπει να ξεχάσεις τι συµβαίνει γύρω σου κι εσύ να κάνεις το παιδί να συγκεντρωθεί σε αυτά που του λες».