Κάηκε η αντίσταση, βραχυκύκλωσε το σύστηµα

Παρότι η επιστολή που ακολουθεί στάλθηκε στην ταπεινή τούτη στήλη ως απάντηση για τη δηµοσίευση άλλης επιστολής για τα τεκταινόµενα που µας σφίγγουν γύρω, και χωρίς καµία πρόθεση και διάθεση να τονισθεί η…

ευλογία των γενιών της στήλης, δηµοσιεύεται το κείµενο µόνο και µόνο για το σπαρακτικό που εµπεριέχει:

«Αγαπητή Φοίβη, Ζητώ συγγνώµη που αναφέροµαι στον ενικό, αλλά έτσι σε νιώθω, κοντά στο πρόβληµά µου, κοντά στιςαισθήσεις µου που δυστυχώς αφουγκράζονται τη χαλασιά, κοντά στα “θέλω” µου πουδεν υφίστανται πια και κοντά στην καρδιά µου που έχει πάψει από καιρό να χτυπά.

Κι όµως θα αντέξω µαζί µε τους υπόλοιπους γιατί ευτυχώς υπάρχουν και κάτι στήλες σαν τη δική σου που µας δέχονται, µας δηµοσιεύουν χωρίς ναµας “εκδίδουν”, µας κάνουν χώρο να χωρέσουµε τις ανησυχίες µας και τους καηµούς µας, βρε αδελφέ, σ’ αυτό το αδυσώπητο σύστηµα που καθηµερινά µας συνθλίβει, µας ισοπεδώνει, µας εξαθλιώνει, µας απαξιώνει, µας υποβιβάζει, µας εξαπατά, µας χειραγωγεί (τύφλα να έχουν κάτι ολοκληρωτικά καθεστώτα τύπου Big Brother Eye) και γενικότερα µας έχει γραµµένους…

Τι κάνουµε όµως εµείς; Μόνο παρέα µε τις αντοχές µας; Πού είναι οι αντιστάσεις µας;

Ελισάβετ Ιακωβίδου». Αλήθεια, πού είναι οι αντιστάσεις µας; – µας το θύµισε αυτό η παραπάνω επιστολή. Το αναρωτήθηκε κανείς; Το αναρωτήθηκαν οι «άνθρωποι του πνεύµατος και της τέχνης» που σιωπούν; Είναι ώρα για σιωπή ή για δηµιουργία; Είναι ώρα για µεµψιµοιρία ή για αναζήτηση της ουσίας;