Στα όρια της τέχνης και της πορνογραφίας

Οι θεατές δεν πίστευαν στα µάτια τους.

Η Σουκράν Μοράλ εµφανίστηκε µαζί µε άλλη µία γυναίκα και άρχισαν να κάνουν έρωτα. Είναι αυτό τέχνη ή πορνογραφία;

Η συζήτηση στην Τουρκία έχει ανάψει. Το βέβαιο είναι πως η παράσταση της Μοράλ ήταν η πρώτη και η τελευταία. Η δεύτερη, της 9ης ∆εκεµβρίου, ακυρώθηκε «για λόγους ασφαλείας». Η παράσταση – σοκ της γνωστής – διεθνώς – για τις τολµηρές εµφανίσεις της Σουκράν Μοράλ διοργανώθηκε από την γκαλερί «Casa del Art» στην Κωνσταντινούπολη. «Πρέπει οπωσδήποτε να έρθεις, θα γίνει µεγάλος θόρυβος» έλεγε στέλεχος της γκαλερί λίγες ώρες πριν στη ρεπόρτερ της εφηµερίδας «Χουριέτ», την Ονούρ Μπαστούρκ. Οι προσκλήσεις γιατα εγκαίνια ήταν µόνο 150.

Στην αίθουσα είχε στηθεί ένα κόκκινο κρεβάτι, πλαισιωµένο µε λευκά τούλια. Γύρω, όρθιοι οι θεατές. Μπήκε πρώτα µια γυναίκα φορώντας µόνο εσώρουχα και ψηλές δερµάτινες µπότες. Ακολούθησε η Μοράλ µόνο µε εσώρουχα. Για 20 λεπτά έκαναν έρωτα σοκάροντας τους θεατές. Κάποιοι άρχισαν να αποχωρούν. Στο τέλος ακούστηκε µια αντρική φωνή: «Η παράστασή µας τελείωσε». Ολοι άρχισαν να αποχωρούν αλλά η ερωτική πράξη στο κόκκινο κρεβάτι συνεχιζόταν… «Λεσβιακό ζωντανό σεξ» έγραφαν οι τουρκικές εφηµερίδες.

«Είναι τέχνη αυτό που κάνατε;» ρώτησαν τη Σουκράν Μοράλ. «Η πραγµατική τέχνη ήταν η κατάσταση των ανθρώπων που µας παρακολουθούσαν να κάνουµε έρωτα πίσω από το τούλι.

Τι αισθάνονταν αυτοί; Εγώ δεν τοείδα. Αλλά κάποιοι από αυτούς για παράδειγµα εγκατέλειψαν την αίθουσα. Στην πραγµατικότητα εκεί γυµνοί ήταν οι θεατές, όχι εµείς» είναι η απάντησή της. Η ίδια δεν είναι λεσβία αλλά ηβασική ιδέα ήταν να σπάσει το ταµπού της οµοφυλοφιλίας, όπως λέει.

∆εν είναι η πρώτη φοράπου προκαλεί. Πριν από µία δεκαετία στην Ιταλία είχε ξεσπάσει θόρυβος όταν ποζάρισε γυµνή ως Εσταυρωµένος. Την απέλασαν αλλά προσέφυγε στο δικαστήριο κερδίζοντας τη δίκη. Κάποια άλλη φορά πήγε µπροστά από έναν οίκο ανοχής, έγδυσε τα στήθη της και έγραψε «πωλείται»… Πέρσι η γερµανική εφηµερίδα «Bild» την είχε χαρακτηρίσει ως «την πιο θαρραλέα καλλιτέχνιδα της Τουρκίας». «Χρειάζεται θάρρος για µια τέτοια παράσταση» πιστοποιούσε τον χαρακτηρισµό η ζωγράφος Αϊσεγκιούλ Σαγµπάς, ενώ για «ιστορική παράσταση» µιλούσε ο κριτικός τέχνης Φιράλ Αράπογλου. «∆εν κατάλαβα τι είδους τέχνηείναι αυτή. Ηταν ανόητο» ήταν η άποψη ενός θεατή.