[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Οι γενναίες του Μπρανκαλεόνε

Καλά λένε ότι σε περιόδους µεγάλων κρίσεων οι άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο στην πιο ακραία τους πλευρά.

Ο,τι παλιά κοιµόταν κάτω από το πουπουλένιο πάπλωµα της ασφάλειας και της «πολιτισµένης αναβλητικότητας», εξαγριωµένο πια, ζητάει να εκφραστεί εδώ και τώρα. Για να δούµε πού θα µας βγάλει αυτή η ξαφνική απελευθέρωση.

Η φίλη µου όλο και το γυρόφερνε το εναλλακτικό ως life style, τώρα όµως το τελειοποίησε. Πέταξε τα κλειδιά από το «σµαρτάκι» στον υπόνοµο και κήρυξε µονοµερώς την Αθήνα, Αµστερνταµ. Μπούτι σαν του Καραγκούνη. Από εκεί την καταλαβαίνεις την ποδηλάτισσα. Τη διαδηλώτρια όµως; Η πιο πληροφορηµένη από τις κολλητές µου άδειασε την τσάντα της από εφηµερίδες και βιβλία και πλέον κυκλοφορεί εφοδιασµένη µόνο µε λιπαρά κραγιόν για τα δακρυγόνα. Μάλιστα… Προκάλεσα την τύχη µου και µε µια τρίτη, πιο χαλαρή, αλλά κι αυτή δεν είχε καθόλου χρόνο για διαπραγµατεύσεις. Τα βράδια κολλάει αυτοσχέδιες κλήσεις σε διπλοπαρκαρισµένα και την ηµέρα «απαλλοτριώνει» χώρους για πράσινο.

Αφού ακόµα κι εγώ αρχίζω να το σκέπτοµαι.

Να κάνω πια στην άκρη τους ενδοιασµούς µου και τελικά να το πάρω σπίτι εκείνο το κοπρόσκυλο που µε ακολουθεί κάθε βράδυ από τη στάση. Μαζί θα ακονίζουµε τα νυχάκια µας κατ’ αγνώστων κι ας πάνε στα κοµµάτια ο παλιός καναπές και οι παντόφλες µου.