«Η σχέση με το περιβάλλον μάς κράτησε στη ζωή»

Τ.Μ.: Είχα διαβάσει ένα τρομερό βιβλίο που είχα βρει πριν πάρα πολλά χρόνια στην Αμερική που λεγόταν «Οι όμορφοι δρόμοι». Επρόκειτο ουσιαστικά για μιαν αντίληψη που ξεκινούσε τότε και είναι σήμερα η επικρατούσα πια αντίληψη στις μεγάλες χώρες. Η αντίληψη ότι ο δρόμος είναι η συνέχεια του ιδιωτικού χώρου, αφού, όπως ανοίγεις την πόρτα σου, τον δρόμο τον βλέπεις και επιπλέον είναι ένας τόπος συνάντησης με τους άλλους ανθρώπους, ένας τόπος γνωριμίας.

Το βιβλίο προχωρούσε σ΄ έναν ολόκληρο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό των δρόμων ώστε ν΄ αποδεχτείς τους άλλους, να συναντηθείς με τους άλλους, να σου δώσουν την προοπτική για να ανοιχθείς στο καινούργιο. Ακριβώς για να ενστερνισθείς την έννοια ότι ο ιδιωτικός με τον δημόσιο είναι ένας ενιαίος χώρος.

Αν λέγαμε πως όλα αυτά είναι κι ένας ορισμός του περιβάλλοντος της κυρίας Μπιρμπίλη, εσείς πώς θα το ορίζατε κύριε Τερζόπουλε;

Θ.Τ.: Το περιβάλλον είναι βέβαια ο χώρος που μας περιβάλλει. Αλλά ο χώρος που μας περιβάλλει μπορεί να είναι η προβολή των πυρηνικών μας αναγκών. Αλλά για να το αντιληφθούμε αυτό χρειάζεται η παιδεία να διαμορφώσει στο παιδί τής Πρώτης κιόλας Δημοτικού μια σκέψη και μια ιδεολογία για το περιβάλλον. Για μένα το βασικό δεν είναι η οικονομία.

Θυμούμαι πως όταν ήμουνα μικρός και ζούσαμε μ΄ ένα ξεροκόμματο στο χωριό και δουλεύαμε στα χωράφια, μια μεγάλη οικογένεια, μ΄ έναν πατέρα εξόριστο, εμείς ζούσαμε με το περιβάλλον και το περιβάλλον ζούσε με μας. Αυτή η δυναμική σχέση μάς κράτησε στη ζωή. Αυτό είναι το πρόβλημα, δεν είναι ότι μου κόψανε 30% από τον μισθό μου και δεν θα πάρω το Αρμάνι. Πράγμα που δεν ισχύει βέβαια για όλες τις κατηγορίες των κοινωνικών στρωμάτων- αλλά για όσες ισχύει.