Εναλλακτικά Ευτυχισµένες µέρες

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ; Οχι, θα απαντήσει ένας αθηναίος πολίτης που ζούσε τόσες µέρες µέσα στα σκουπίδια.

Ποιος φταίει για την κατάσταση; Το υπουργείο Εσωτερικών δείχνει την Ενωση ∆ήµων και Κοινοτήτων στο Λεκανοπέδιο και τον πρόεδρό της – δήµαρχο Κηφισιάς – Νίκο Χιωτάκη, ενώ αφήνει αιχµές για τοναπερχόµενο δήµαρχο Αθηναίων ΝικήταΚακλαµάνη. Σεαµφότερες τις περιπτώσεις η λευκή απεργία συνιστούσε πίεση για να διατηρηθούν στις θέσεις τους οι συµβασιούχοιστον ΧΥΤΑΦυλής ή στον ∆ήµο Αθηναίων. Γιατί;Για να µείνει αλώβητο το κράτος ενκράτει τηςΝ.∆. στη δηµοτική αυτοδιοίκηση πουέχει συγκροτηθείτην τελευταία εικοσαετία.

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΕΙΝΑΙ η κατάσταση µε τους µετανάστες. Η Αθήνα είναι γεµάτη κάθε καρυδιάς καρύδι από τα βάθητης Ευρασίας. Ανθρωποι εξαθλιωµένοι και υπανάπτυκτοι που δεν µπορούν να απορροφηθούν στην αγορά εργασίας. Τους βλέπεικανείς να ζητιανεύουν στα πεζοδρόµια, νακαθαρίζουν τζάµια αυτοκινήτων ή να συνιστούν την ανθρώπινη πρώτη ύλη της εγκληµατικότητας.Το µεταναστευτικό αυτό κύµα είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που ήρθε στη χώρα τη δεκαετία του ‘90, όταν Βαλκάνιοι, Ανατολικο-Ευρωπαίοι και όχι µόνο – το κριτήριο δεν είναι γεωγραφικό ή πολιτισµικό – ήρθαν στηνΕλλάδα να δουλέψουν και συµµετείχαν στην ανάπτυξη.

Λαθροµετανάστευση υπήρξε, βεβαίως, και τότε. Τώρα όµως τα πράγµατα είναι διαφορετικά. Είναι αµφίβολο αν οι τριτοκοσµικοί άθλιοι των Αθηνών µπορούν να µπουν σε διαδικασία νοµιµοποίησης. Γιατί αυξάνονται οι αριθµοί τους; ∆ιότι η Ελλάδα είναι νησιωτική χώρα που δεν επιτηρείται εύκολα. ∆ιότι µας τους στέλνουν οι Τούρκοι ώστε να φύγουν από το έδαφός τους. Και διότι τα σύνορά µας δεν φυλάσσονται µετά τις οκτώ και µισήτο βράδυ, καθώς η νυν πολιτική ηγεσία θέλει να µην πολυζορίζονται οι φαντάροι. Είναι στις σκοπιές των συνόρων που έχουµε πολύ συχνά αυτοκτονίες. Κάπως έτσι, η κυβέρνηση περιµένει να λύσει το πρόβληµα ηFRONTEX, η ευρωπαϊκή δύναµη συνοριοφυλάκων.

 ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ που δεν ελέγχει τασύνορά του; Οχι, εκτός κιαν είναι «αποτυχηµένο κράτος» – «failed state» κατά τη διεθνή ορολογία. Είναι µια κρατική οντότηταπου όµως δεν λειτουργεί ολοκληρωµένα ως τέτοια. Ας πούµε, κάτι σαντη Σοµαλία ή,πιο κοντά µας, την Αλβανία τη δεκαετία του ‘90. Κάτι σαν το Ιράκ ή το Αφγανιστάν τα τελευταία χρόνια.Το δυσάρεστοείναι ότι ηκρίση έχει σε ορισµένεςπεριπτώσεις µετατρέψει την αδυναµία του ελληνικού κράτους σε αδράνεια. Οσο για την ελληνικήπολιτική – αυτή θυµίζει την ηρωίδα του Σάµιουελ Μπέκετ στις «Ευτυχισµένες µέρες» που φλυαρεί σε έναν µονόλογο του παραλόγουενώ βρίσκεται µέχρι τη µέση στα σκουπίδια.