Εύκολος ο αποχαιρετισμός

Για τον 17χρονο Γιώργο Καραγιάννη, τον πιτσιρικά της ταινίας «Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο μπαμπάς μου», για την ερμηνεία του οποίου το 2002 κέρδισε τη Χρυσή Λεοπάρδαλη στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Locarno, η συμμετοχή του ήταν μια εμπειρία που δεν θυμάται πολύ καθαρά. «Τότε ήμουν μόλις οκτώ χρονών. Πολύ μικρός. Το μόνο που θυμάμαι έντονα είναι τα εξωτερικά γυρίσματα και τον Στέλιο Μάινα που έκανε τον πατέρα μου» εξηγεί ο Γιώργος, ο οποίος για να περάσει του χρόνου στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου ζει την καθημερινότητα κάθε μαθητή της Γ΄ Λυκείου. Με άλλα λόγια, σχολείο- φροντιστήριο- διάβασμα, κάνα καφέ με φίλους τα Σάββατα και λίγη μπάλα τις Κυριακές. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας που έγιναν καλοκαίρι δεν είχε σχολείο. Και αυτή ήταν βασική προϋπόθεση για τη συμμετοχή του, σύμφωνα με τη μητέρα του, τη Γεωργία Αντωνοπούλου, η οποία έκανε βάρδιες με τον σύζυγό της ώστε να πηγαίνουν καθημερινά τον Γιώργο στα γυρίσματα. «Ακόμα και την καλοκαιρινή μας άδεια φάγαμε στα γυρίσματα» θυμάται, χωρίς όμως να το μετανιώνει στιγμή. Στους φίλους του- παλιούς και νέους- ο Γιώργος σπάνια αναφέρει την ταινία. Δεν βρίσκει τον λόγο, όπως μου λέει, αν δεν το φέρει η κουβέντα. Ούτε ως παιδί όμως μιλούσε για αυτήν, αν σκεφθεί κανείς πως μόνο οι κολλητοί του το γνώριζαν. «Μετά το βραβείο έγινε ο χαμός στο σχολείο. Τις πρώτες δύο εβδομάδες έρχονταν όλοι να μου μιλήσουν αλλά με τον καιρό και αυτό σταμάτησε». Σε μια μελλοντική συμμετοχή του σε ταινία δεν λέει όχι. Είναι ειλικρινής. Για επαγγελματική όμως ενασχόληση με την υποκριτική μάλλον δεν σηκώνει κουβέντα. «Ενδιαφέρουσα δουλειά αλλά κουραστική» μου λέει χωρίς να αφήνει περιθώρια για διαπραγμάτευση. Το Πολυτεχνείο τον περιμένει.