«Δεν με ενδιαφέρει εάν θα με θυμηθούν»

Θ.Ν.: Τόσο εσείς κυρία Βιτάλη όσο κι εσείς κύριε Κουβέλη κάνετε μια δουλειά, έστω κι αν περισσότερο η μία, λιγότερο ή άλλη, έχει σχέση με τον χρόνο. Αν λοιπόν σ΄ ένα μέλλον που κανείς μας δεν θα υπάρχει, όπως και κανείς από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε και μας γνωρίζουν, σε διακόσια, σε τριακόσια χρόνια, με ποιον τρόπο θα θέλατε να σας θυμηθούν οι άνθρωποι τότε;

Φ.Κ.: Να με θυμούνται για πολλά, πολλά, πολλά χρόνια ζωντανό. Γι΄ αυτά που κάνω θετικά, λιγότερο θετικά, αρνητικά. Το ισοζύγιο να βγαίνει θετικό, αυτό είναι το ζητούμενο. Η προοπτική του λάθους υπάρχει πάντα ως απειλή, αλλά το άθροισμα του ισοζυγίου να προκύπτει θετικό. Αυτό θα ήθελα να έχει υπάρξει ως αποτέλεσμα της καθημερινής πολιτικής μου δράσης.

Ε.Β.: Πρώτα απ΄ όλα δεν έχω καμιά γλύκα μέσα μου όταν σκέφτομαι την υστεροφημία. Αυτό υπήρχε ως τα τριάντα μου χρόνια. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου, μα καθόλου, ποιος θα με θυμηθεί κι αν θα με θυμηθεί. Αν γινόταν όμως μετά τριακόσια χρόνια, μ΄ ένα ματάκι να έβλεπα πως έχω βάλει ένα πετραδάκι, στην κυριολεξία ένα πετραδάκι, αυτό θα μου ήταν ευχάριστο γιατί θα είχα υπάρξει χρήσιμη. Από εκεί και πέρα, δεν μ΄ ενδιαφέρει καθόλου, στον λόγο της τιμής μου, αν θα με θυμηθούνε.