Ο Αλή, η Πρέβεζα και άλλοι

Οταν ο Δήµος της Αθήνας – της πόλης του Αριστοφάνη, τροµάρα της! – κλείνει το µόνο Μουσείο Σάτιρας που άνοιξε την τελευταία εκατονταετία και το κάνει γραφεία, όταν η Δηµοτική µας Πινακοθήκη καταχωνιάζει στις αποθήκες της σκίτσα-διαµάντια µεγάλων µαστόρων του είδους, όταν η Εθνική Πινακοθήκη αδυνατεί να αντιληφθεί την ιδέα µιας Διεθνούς ή Ελληνικής Μπιενάλε του Χιούµορ που θα γέµιζε τις άδειες αίθουσές της, ίσως και τα ταµεία της, όταν η Βουλή των Ελλήνων αρνείται να συλλέξει σε έναν χώρο της προκοπής σκίτσα των πολιτικών και τα στέλνει από το υπό συντήρηση ακίνητο της οδού Βουλής στο Καπνεργοστάσιο της Λένορµαν, τότε το να βγαίνει η Πρέβεζα – ναι, η Πρέβεζα! – και να αφιερώνει µία αίθουσα της Πινακοθήκης της – που εγκαινιάζει αύριο – στο έργο και στο όνοµα του Αλή Ντίνο Μπέη, αυτού του ιδιοφυούς πρεβεζάνου πολιτικού και κοινωνικού σκιτσογράφου του Μεσοπολέµου, είναι µια κίνηση αρχοντιάς και οµορφιάς που δεν γίνεται να µη σε συγκινήσει. Ο πρεβεζάνος σκιτσογράφος – και βουλευτής και πρόεδρος του Συνδέσµου τους – δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, που το χαρακτήριζε οξυδέρκεια στο θέµα και άνεση στο σχέδιο. Ιδιότητες σπάνιες στον χώρο. Πέθανε νωρίς. Ηταν άτυχος. Είχε την τύχη όµως να τον θυµάται και να τον φροντίζει µια κόρη και µια πόλη.