Επιστροφή µε έναν Μότσαρτ δωµατίου

Ενας «Μαγικός αυλός» δωµατίου. Ακούγεται περίεργο, έως και βλάσφηµο. Κι όµως ο Πίτερ Μπρουκάγγιξε τα ιερά και τα όσια της όπερας αποφασίζοντας να ανεβάσει στο θέατρό του στο Παρίσι, στο περίφηµο Λα Μπουφ Ντι Νορ, τη δική του εκδοχή στο αριστούργηµα του ΒόλφγκανγκΑµαντέους Μότσαρτ.

«∆εν προσποιούµαστε ότι ανεβάζουµε Τον “Μαγικό αυλό”, αλλά κάποιον “Μαγικό αυλό”, όπου οι λυρικοί καλλιτέχνες δεν είναι υποχρεωµένοι να τραγουδούνβάζοντας τα δυνατά τους. Μοιάζει µε ρεσιτάλ τραγουδιών λίντερ», λέει ο εικονοκλάστης σκηνοθέτης στην εφηµερίδα «Le Monde».

Ενας «Μαγικός αυλός», χωρίς σκηνικά, χωρίς εφέ, απαλλαγµένος από κάθε αποκρυφιστική ή µασονική διάσταση.Ο συνεργάτης του Πίτερ Μπρουκ, ο Φρανκ Κράτσικ, επεξεργάστηκε τη µουσική κάνοντας µία ελεύθερη αφαίρεση µόνο για ένα πιάνο, ενώ η Μπρουκ µε τη Μαρί – Ελέν Ετιέν ελάφρυναν το λιµπρέτο του Εµάνουελ Σικανέντερ.

«∆εν είναι µια έτοιµη συνταγή πάνω στα ίχνη των παραγωγών της “Κάρµεν” του 1981 ή του “Πελέα και Μελισσάνθης” του 1992 (σ.σ.: τη µετονόµασε σε “Εντυπώσεις του Πελέα”). Φυσικά συνεχίζουµε την ιδέα να ανασύρουµε από αυτά τα ιδιαίτερα έργα τις πιο κρυφές γραµµές τους, αποµακρύνοντας, σβήνοντας αν θέλετε, τις εικόνες που τις κρύβουν. Ετσι µαζί µε τους δύο στενούς συνεργάτες µου δηµιουργήσαµε µία εκδοχή έχοντας για αφετηρία αυτό που ο Μότσαρτ αποκαλούσε “singspiel”, δηλαδήέργο παιγµένο και τραγουδισµένο. Καθώς µε καθοδηγεί η αγγλική γλώσσα, µέσα µουακούω τη λέξη play. ∆εν νοµίζω λοιπόν ότι έχουµε υπεραπλουστεύσει την όπερα. Υπάρχειένας µύθος που περιέχει έναν µεγάλο πλούτο τον οποίο δεν αγνοήσαµε. Ενας “Αυλός”είναι µια ιστορία για φωνές, γιαπαιχνίδι προσέγγισης δύο καλλιτεχνών. Είναι ένας θίασοςαπό δεκαπέντε νεαρούς καλλιτέχνες που επέλεξα ύστερα από πολύµηνες ακροάσεις».

Η εκδοχή του Μπρουκ είναι ένα έργο διάρκειας µιάµισης ώρας χωρίς διάλειµµα. Ενα θέαµα ελαφρύ, γοητευτικό, φρέσκο, γράφει ο µουσικοκριτικός της εφηµερίδας «Le Figaro». Η διήγηση της ιστορίας βγαίνει απρόσκοπτη. Χωρίς τις τρεις Μοίρες, τις οποίες αντικαθιστά ένας Μάγος που κινείτα νήµατα. Χωρίςτη χορωδία, αλλά ούτε και την τελετή των ιερέων. Ενώ ο Κράτσικ έχει χρησιµοποιήσει µε ικανότητα τα ψαλίδια του για να µειώσει την παρτιτούρα χωρίς να την προδώσει.

«Υπάρχει σε αυτήν τη µουσική, την τελευταία που έγραψε ο Μότσαρτ, ανθρωπιά. Μια τρυφερότητα που σε ταράζει. Επικεντρώνοντας το θέαµα πάνω στους χαρακτήρες, πάνω σε ό,τι εκφράζουν µέσα από το τραγούδι, ελπίζω να βγαίνει αυτό το βάθος, µέσα από την οικειότητα».

Ο Πίτερ Μπρουκ που έχει συµπληρώσει τα 85 χρόνια, σκοπεύει µε αυτήν την παραγωγή να κλείσει το κεφάλαιο της καριέρας του στο Μπουφ Ντι Νορ. Το θέατρο που ίδρυσε το 1974 µαζί µε τους ηθοποιούς του οι οποίοι προέρχονταν από όλες τις γωνιές της γης, την Αφρική, την Ασία και την Ευρώπη. Μαζί τους έχτισε µία νέα σχέση πολύ πιο ελεύθερη και βαθιά ανάµεσα στους ηθοποιούς, τους θεατές και τα θεατρικά έργα. «Μία σελίδα γυρίζει. Βλέπω ακόµη την αίθουσα, την πρώτη φορά που την επισκεφθήκαµε η Μισελίν Ροζάν κι εγώ. Μου φαίνεται ότι ήταν σαν χθες. Ωστόσο γνωρίζω καλά τοναριθµό των παραστάσεων και των θεατών που πέρασαν από εδώ. ∆εν λέωαντίο στο Μπουφ Ντι Νορ. Με κάποιον τρόπο είµαι κιεγώ ένας πιστός θεατής του».

< INFO

Ο «Μαγικός αυλός» παρουσιάζεται στο Bouffes du Nord στο Παρίσι έως τις 31 Δεκεµβρίου