Εναλλακτικά Τα γουρούνια δεν πετούν

Η ΝΤΑΪΑΝΑ ζει. Απλώς κυκλοφορεί incognito και φοράει µαύρη περούκα. Η επίθεση της 11ης Σεπτεµβρίου στους Δίδυµους Πύργους δεν έγινε ποτέ. Πρόκειται για σιωνιστική συνωµοσία. Το Μνηµόνιο µε την τρόικα δεν υπήρχε λόγος να υπογραφεί. Εχουµε τη δυνατότητα να το διαπραγµατευθούµε ξανά. Ακόµη καλύτερα: µια πολιτική λιτότητας µπορεί άνετα να συµβαδίζει µε ανάπτυξη.

Η παράλογη σκέψη δεν είναιασυνήθιστη.

Ιδίως σε εποχές κρίσης και απελπισίας. Η Ελλάδα υπήρξε πάντα η χώρατης ελιάς και της παρανοϊκής συνωµοσίας.Ωστόσο, εδώ καιέναν χρόνο, το κακό έχειπαραγίνει. Και είναι, κακά τα ψέµατα, ένα κακό που ξεκινάει απότο πολιτικό µας σύστηµα.

ΟΛΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ στη ζωή. Στην πολιτική πληρώνονται εντόκως. Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, ο Γιώργος Παπανδρέου είπε τη λάθος φράση – «λεφτά υπάρχουν» – που τον κυνηγάει ακόµη. Ως αρχηγός της αντιπολίτευσης εφήρµοσε κι αυτός τηµέθοδο του παραλόγου, όταν τον εξυπηρετούσε πολιτικά. Οτι η δηµοσιονοµική κατάσταση της Ελλάδας ήταν άθλια ήταν γνωστό σε όλουςκαι µάλιστα αρκετούς µήνες πριν από την προεκλογική περίοδο του Σεπτεµβρίου 2009. Ο δε Παπανδρέου είχε πάει µια βόλτα και από την ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη για ενηµέρωση.

Ως Πρωθυπουργός, ο Παπανδρέου σηκώνει τον σταυρό τον δικό του και, βεβαίως, της χώρας. Ωστόσο, οι Βαραββάδες της αντιπολίτευσης – αλλά, κακά τα ψέµατα, και του ΠΑΣΟΚ – έχουν πάρει διαζύγιο από κάθε οικονοµική λογική. Γίνεται να υπάρξει δηµοσιονοµικό συµµάζεµα χωρίς ύφεση; Δυστυχώς δεν γίνεται και δεν γίνεται µε τίποτε σε χώρα της ευρωζώνης. Δενχρειάζεται να µπούµε στα βαθιά οικονοµικά για να αµφισβητήσουµε τη λογική του αντιµνηµονίου. Μιαµατιά στην Ιρλανδία φθάνει. Οι Ιρλανδοί δεν έχουν µπει ακόµη σε µηχανισµό βοήθειας. Κι αυτό γιατί η κυβέρνηση έβαλε µόνη της τη χώρα σε τροχιά ακραίας λιτότητας. Ωστόσο, η ανάπτυξη πέθανε, οι οικογένειεςµεταναστεύουν στην Αυστραλία, η κρίση στην αγορά ακινήτων χειροτερεύει, οι τράπεζες είναιβαρέλι χωρίς πάτο και το έλλειµµα εκτινάχθηκε στο 32%.Στα ίδια χάλια και η Πορτογαλία όπου η πολιτική συναίνεση δεν είναι βέβαιο ότι θα αντέξει άλλο την κρίση.

ΜΟΝΟ ΜΙΑ χώρα που έχει έλεγχοστο νόµισµά της – κι αυτό τυχαίνει να λέγεται δολάριο – µπορεί να προσπαθεί να βγει από την κρίση χρηµατοδοτώντας την ανάπτυξη.Είναι αυτό που προσπαθούν κάνουν οι Αµερικανοί, αν και χωρίς επιτυχία προς το παρόν. Εµείς δεν µπορούµε να το κάνουµε. Ούτε νατο προσπαθήσουµε. Γιατί; Διότι τα γουρούνια δεν πετούν, όσο κι αν προσπαθούν να µας πείσουν διάφοροι γι’ αυτό! Στηνπραγµατικότητα, µένουµε κολληµένοι στη λάσπη ενός δηµόσιουδιάλογου µηδενικής ορατότητας. Οσο εξαπλώνεται ο παραλογισµός τόσο χάνουµε χρόνο. Και όσο χάνουµε χρόνο τόσο περισσότερο θαυποφέρουµε µέχρι να ξαναφτιάζουµε την οικονοµία µας ώστε να µας τραβήξει έξω απότον βούρκο της κρίσης.