Με το ένστικτό του άλλαξε το σινεµά

Ο άνθρωπος πίσω από τις ταινίες «Πικρό ρύζι», «La strada», «Μπαρµπαρέλα», «Σέρπικο», «Κινγκ Κoνγκ», «Κόναν ο βάρβαρος», απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών
«Υπήρξα πολύ τυχερός στη ζωή µου. Σε τρεις ηπείρους, σε διαφορετικούς πολιτισµούς, µε καλές και κακές στιγµές, ξεχωριστές στιγµές, όπως οι βραβεύσεις µου, είχα το προνόµιο να δουλέψω µε τους µεγαλύτερους δασκάλους του σινεµά». Eνας από τους κορυφαίους κινηµατογραφικούς παραγωγούς της σχολής του ιταλικού νεορεαλισµού, ο Ντίνο ντε Λαουρέντις, που πέθανε χθες σε ηλικία 91 ετών στο Λος Aντζελες, µιλούσε µε σεµνότητα για τους σπουδαίους της έβδοµης τέχνης. Με συµπαραγωγό τον συµπατριώτη του, Κάρλο Πόντι, είδε να βραβεύονται οι ταινίες «La strada» το 1957 και «Νύχτες στην Καµπίρια» – και οι δύο σε σκηνοθεσία Φεντερίκο Φελίνι – µε Οσκαρ επίσης ξενόγλωσσης ταινίας.

«Κάνω ταινίες ενστικτωδώς», έλεγε όταν του απονεµήθηκε το 2001 το βραβείο «Ιρβινγκ Θάλµπεργκ» για το σύνολο του έργου του. «Ουδείς δίδαξε τον Πικάσο πώς να ζωγραφίζει. Ηταν αυτοδίδακτος. ∆εν µπορεί, λοιπόν, κανείς να σε διδάξει πώς να γίνεις παραγωγός ταινιών. Μπορεί να µάθεις τους µηχανισµούς, αλλά δενθα µάθεις τι είναι σωστό σενάριο, σκηνοθέτης ή ηθοποιός. Αυτό πηγάζει από µέσα σου». Και φαίνεταιπως αυτός ο µεγάλος, αλλά µικρός το δέµας, παραγωγός το είχε από νωρίς. Απόδειξη; Το περίφηµο «Riso amaro» («Πικρόρύζι» αλά ελληνικά) του 1949, σε σκηνοθεσία Τζιουζέπε ντε Σάντις, που ήταν υποψήφιο για Οσκαρ καλύτερης ταινίας.

«Κάνω ταινίες γιατον κόσµο», έλεγεο Ντίνο ντε Λαουρέντις. «Αυτή είναι η δουλειά µου ως παραγωγού και ανθρώπου που προωθείταινίες. Ηπροσοχή µου όλη εστιάζεται στη δηµιουργία του φιλµ και όχι µόνο να δώσω µια ιστορία στους θεατές. Στόχος µου είναι να περάσω το συναίσθηµα, να τους ενεργοποιήσω. Εάν δεν συγκινήσεις το κοινό, τότε δεν χρειάζεται να κάνεις ταινίες. Ανεξαρτήτως αν είναι κωµωδία ή δράµα, από τη στιγµή που τους συγκινείς τους έχειςστο χέρι. Είναι δικοί σου».

Εντυπωσιακή λεπτοµέρεια: Ο Ντε Λαουρέντις ήταν παραγωγός όλων τωνταινιών µε ήρωα τον Χάνιµπαλ Λέκτερ, από το αρχικό «Ανθρωποκυνηγητό» έως το «Χάνιµπαλ», τον «Κόκκινο ∆ράκο» και το πρίκουελ «Χάνιµπαλ: Η αρχή», όχι όµως και της «Σιωπής των Αµνών».

Γεννηµένος στην Τόρε Ανουντσάτα, µια µικρή παραθαλάσσια πόλη κοντά στη Νάπολι, στις 8 Αυγούστου 1919, ο Αυγουστίνο – Ντίνο – ντε Λαουρέντις ήταν το τρίτο από τα επτά συνολικά παιδιά της οικογένειάς του. Οι γονείς τουείχαν εργοστάσιο ζυµαρικών. Τη ροπή προς το σινεµά την είχε από νωρίς και γρήγορα συνειδητοποίησε ότι η δουλειά του πωλητήπου ταξιδεύει για να πουλά µακαρόνια και άλλα ζυµαρικά δεν του ταίριαζε. Επεισε τον πατέρα του να τουδώσει την άδεια να σπουδάσει Υποκριτική στο Πειραµατικό Κέντρο Κινηµατογράφου της Ρώµης. «Οταν ζεις σε µια πόλη σαν τη δική µου, που είναι µικρή και ταβράδια δεν έχεις άλλη διέξοδο από το ναβλέπεις ταινίες µε τους φίλους σου, ο κινηµατογράφος είναι ένας φανταστικός κόσµος. Τον λάτρευα ανέκαθεν», είχε πει σε συνέντευξή του για τη βιογραφίατου «Dino: The Life and The Times of Dino De Laurentis». Σχεδόν από τα 20του βρέθηκε στα κινηµατογραφικά πλατό, εργαζόµενος σε διάφορα πόστα: ως εργάτης πλατό, βοηθός σκηνοθέτη και ως διευθυντής παραγωγής, µέχρι το 1943, ότανπήγε στρατό, λίγες εβδοµάδες πριν από την πτώση του Μουσολίνι.

Μετά το τέλοςτου πολέµου ίδρυσετη δική του κινηµατογραφική εταιρεία (1947) Dinocitta – το µόνο λάθος της ζωής του, όπως έλεγε – και δύο χρόνια αργότερα έκανε την παραγωγή τηςεπιτυχηµένης ταινίας «Πικρό ρύζι», στα γυρίσµατα της οποίας είδε και ερωτεύτηκε τηΣιλβάνα Μάνγκανο, µια κοπέλα που µόλις είχε αφήσει το µόντελινγκ γιατην ηθοποιία.

Παντρεύτηκαν την ίδια χρονιά. Ηταν µαζί ώς τον θάνατό της το 1989. Παντρεύτηκε ξανά µερικούς µήνες µετά τη Μάρθα Σουµάχερ, πρώην διευθύντρια του γραφείου του στη Νέα Υόρκη.


Ανέδειξε Σβαρτσενέγκερ και Τζέσικα Λανγκ

Απηυδισµένος από τις πιέσεις της ιταλικής κυβέρνησης να έχει αποκλειστικά Ιταλούς στις ταινίες του, ο Ντίνο Ντε Λαουρέντις µετακόµισε οικογενειακώς στη Νέα Υόρκη – αργότερα στο Λος Αντζελες – και αµέσως προκάλεσε αίσθηση µε την παραγωγή ταινιών: την πολυσυζητηµένη «Μπαρµπαρέλα» µε την Τζέιν Φόντα αλλά και τις «Σέρπικο» µε τον Αλ Πατσίνο, «Ο εκτελεστής της νύχτας» µε τον Τσαρλς Μπρόνσον και «Οι τρεις µέρες του Κόνδορα» µε τον Ρόµπερτ Ρέντφορντ. Την ίδια χρονιά µε τον «Κόνδορα», το 1975, έκανε µε το ριµέικ του «Κινγκ Κονγκ» εισπρακτική επιτυχία και διάσηµη την άγνωστη µοντέλα Τζέσικα Λανγκ. Το 1982 µε την ταινία «Κόναν ο βάρβαρος» έκανε σταρ του Χόλιγουντ τον µέχρι τότε µποντιµπιλντερά Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ.