Αρνήθηκε να γίνει η φωνή της γενιάς του

Επανεκδόσεις και τραγούδια που βγαίνουν για πρώτη φορά από τη δεκαετία του ‘60. Ο «θείος Μποµπ» βρήκε πάλι τρόπο να ευχηθεί στους φαν για τα Χριστούγεννα
Κάτι δεν «καθόταν» σωστά.Στο µυαλό του Μποµπ Ντίλαν µερικές ιδέες είχαν επαναστατήσει.

Ορισµένοιαπό τουςπαρευρισκοµένους στην εκδήλωση επιτροπής για τα κοινωνικά δικαιώµατα, στο ξενοδοχείο «Αµερικάνα» τον ∆εκέµβριο του 1963, είπαν µάλισταπως διέκριναν µια ανησυχία στο βλέµµα του καθώς περίµενε να παραλάβει το βραβείο Τοµ Πέιν.

Και η ευκαιρία ήρθε ουρανοκατέβατη.

Ευκαιρία να δηλώσει ότι δενήθελε να γίνει η φωνή καµιάς γενιάς και πως δεν επρόκειτο να συµβιβαστεί για κανέναν. Με όλο το φορτίο της εποχής σήµερα, ο Ντίλαν τωνπρώτων χρόνων τηςδεκαετίας του‘60 ακούγεται διαφορετικά, αλλά επίκαιρος. «Hard Times In New York Town» από το1962, hard times – δύσκολοι καιροί – παντού σήµερα, όπου και αν κοιτάξεις.

Η συνέπεια µετράει. Φτάσαµε αισίως στο 9o κεφάλαιο της Bootleg σειράς που κυκλοφορεί σχεδόν χρονιά παρά χρονιά. Αυτή τη φορά τι; Ηχογραφήσεις – µέσα στο στούντιο – απότο 1962 ώς 1964, που είναιγνωστές στους φαν ως τα Witmark Demos (από το όνοµα του στούντιο).

«Ισως είχε να κάνει µε το κρασί,αλλά εκείνο που φαινότανµια καλή ιδέα λίγες ηµέρες πιο πριν, εκείνη τη στιγµή τού φάνηκε παράλογο και λάθος. Οσο και αν είχε προσπαθήσει, ο Ντίλαν δεν θα µπορούσε να έχει προσβάλει τους οικοδεσπότες του περισσότερο» γράφει ο Ντάνι Εκλεστον στο περιοδικό «Mojo». Ο Ντίλαν εκείνη τη στιγµή έκανε όσο πιο σαφή γινόταν τη θέση του, να µην είναι η φωνή που θα εκπροσωπούσε µια γενιά ούτε το πρόσωπο που θα ενέπνεε τα κινήµατα της εποχής: «∆εν υπάρχει µαύρο και άσπρο, δεξιά και αριστερά για µένα πια, υπάρχει µόνο πάνω και κάτω και το κάτω είναι πολύκοντά στο έδαφος. Και προσπαθώ ναπηγαίνω προς τα πάνω, χωρίς να σκέφτοµαι κοινότοπα πράγµατα όπως η πολιτική…». Προκάλεσε αµηχανία µέχρι και οργή στο κοινό όταν ανέφερε σε κάποιο σηµείο ότι στο πρόσωπο του Λι Οσβαλντ – του δολοφόνου του Τζων Κέννεντυ – είδε λίγο από τον εαυτό του.Αργότερα βέβαια, δόθηκαν εξηγήσεις και διευκρινίσεις και ένα µήνυµα από τον ίδιο – όχι τόσο σαν απολογία όσο σαν προσπάθεια να αντισταθεί σε ό,τιπροβαλλόταν πάνω του και να διευκρινίσει πως τα τραγούδια του στέκονταν µόνατους, γι’ αυτό που ήταν, δεν χρειάζονταν τίποτε άλλο να τα στηρίξει.

Από τα µέσα τηςδεκαετίας του ‘60,ο Ντίλαν προετοίµαζε το χωρίς συµβιβασµούς µέλλον του.

Ο Κέρουακ, ο Γκίνσµπεργκ, ο Κόρσο, ο Φερλινγκέτι είχαν τηνίδια επίδραση επάνω του µε τον Ελβις Πρίσλεϊ, έχει πει ο ίδιος. Και όταν από τη Μινεάπολη µετακόµισε στη Νέα Υόρκη, στα βιβλιοπωλεία και στα καφέ του Βίλατζ βρέθηκε να αναπνέει καιτον αέρα όληςαυτής της σκηνής. Οι Βeats και ο Γούντι Γκάθρι ήταν δυο πηγές έµπνευσης.

Μέσα από εκείνες τις ηχογραφήσεις του «A Hard Rain’s A – Gonna Fall» και «Let Me Die In My Footsteps» «ακούς» µια ολόκληρη εποχή, όπως συµβαίνει πάντα στις φολκ µπαλάντες του «θείου Μποµπ». Τότε ήταν η φωνή ενός νεαρού που έψαχνε να βρει τον δρόµο του, όχι και τόσο σίγουρος για το ποιος θα είναι αυτός, αλλά απόλυτα βέβαιος πως υπάρχει δρόµος εκεί έξω που τον περιµένει. Ο Ντίλαν στο Βίλατζ ρουφούσε σαν σφουγγάρι τα πάντα, από τονήχο του τρένου που περνούσε έξωαπό το διαµέρισµά του, τις συζητήσεις σταβιβλιοπωλεία και τη φασαρία στο «Γκάζλάιτ Καφέ» ώς τις µουσικές που ξεσκόνιζε από τα παλιά βινύλια.

Τα «Witmark Demos» κυκλοφορούν πέντε δεκαετίες σχεδόν µετά τηναρχική τους ηχογράφηση – 47τραγούδια µε την κιθάρα, τηφυσαρµόνικα και πριν συµπληρώσει τα 24 του χρόνια. Ανάµεσα σε αυτά και 15 τραγούδια που δεν είχαν ποτέ επίσηµα κυκλοφορήσει όπως το «Long Ago Far Away» και«Guess I’m Doing Fine».


Και τα οκτώ πρώτα άλµπουµ, µονοφωνικά

Εχουµε όµως κι άλλον «καινούργιο» Ντίλαν. Επανακυκλοφορούν – ως «The Original Mono Recordings» – τα πρώτα οκτώ άλµπουµ του, µε επεξεργασία απότην πρωτότυπη µονοφωνική ηχογράφηση. Είναι οι δίσκοι του από τον πρώτο – τον Μάρτιο του 1962 – ώς το «John Wesley Harding» του 1967. Βρίσκει και φέτος δηλαδή τοντρόπο του να πει «Καλά Χριστούγεννα».

Την ίδια στιγµή, εκείνος µε τους µουσικούς του συνεχίζει την «Never Ending» περιοδεία του, αλωνίζοντας την Πενσιλβάνια των ΗΠΑ αυτές τις µέρες. Γιατί, όπως επιµένει, «ένας τροβαδούρος είµαι και αυτό είναι όλο».