Στίγµα Τρία χρόνια υπό οµηρεία πώς να τα αντέξει;

Οι εκλογές, όπως και να το κάνεις, όπως και να το δεις, είναι εκλογές. Ακόµη και για να εκλέξεις διαχειριστή στην πολυκατοικία, είναι εκλογές. Πρόεδρο σε σύλλογο κυριών για την προστασία των άπορων κορασίδων. Είναι εκλογές. Εχουν τους δικούς τους κανόνες, υπακούουν στις δικές τους προϋποθέσεις, υπόκεινται σε µια σειρά παραµέτρους τις οποίες δεν µπορείς να παραβλέψεις. Παράλληλα είναι µια µοναδική ευκαιρία να συµµετάσχεις πραγµατικά στα κοινά. Γι’ αυτά που σε αφορούν. Να επιλέξεις αυτόν από τον άλλο. Τον τρίτο, από τους άλλους δύο. Εκείνον που σε πείθει, αντί για τους άλλους που σου δηµιουργούν επιφυλάξεις και αµφιβολίες. Αυτόν που σου ταιριάζει τέλος πάντων και που νοµίζεις ότι θα τα καταφέρει. Πρώτα για το κοινωνικό σύνολο και µετά για σένα. Ωραία που τα λέω, ε; Παιδιά, κάνει για τη δουλειά;
Καταπληκτικά. Τόσο εξιδανικευµένα, που ούτε εγώ το πιστεύω ότι υπάρχουν, αλλά τέλος πάντων. Ισως γιατί έτσι θα ήθελα να είναι, αλλά δεν είναι. Διότι εσύ, όπως και οι περισσότεροι, πώς ψηφίζουµε; Με κριτήρια άσ’ τα να πάνε. Από το αν ο άλλος ανήκει στο κόµµα µας, µέχρι το αν είναι, ας πούµε, Παναθηναϊκός, συµπαθής, καλοσυνάτος, λαϊκό παιδί, προσηνής, βγαίνει καλά στην τηλεόραση, του αρέσουν τα σπορ, χειρίζεται επαρκώς τα ελληνικά, έχει αστραφτερό χαµόγελο, είναι τρέντι, σε χαιρετάει λες και είστε πρωτοξάδερφα, θυµάται (υποτίθεται) το όνοµά σου και άλλα ων ουκ εστίν αριθµός. Ολα αυτά δηλαδή, που θα σε αποτρέψουν να τον κρίνεις, µε το ένα και βασικό: παιδιά, κάνει για τη δουλειά; Αυτό θα έπρεπε να είναι το ζητούµενο, αλλά είπαµε. Ψηφίζουµε µε οποιοδήποτε άλλο κριτήριο, εκτός από το συγκεκριµένο…

Να στο πω αλλιώς. Εχεις ρε παιδί µου επιχείρηση. Ενα εργοστάσιο, µια βιοτεχνία, κάτι. Που παράγει, λέµε τώρα (στην Ελλάδα κάποιος παράγει κάτι… Μιλάµε για κορυφαίο ανέκδοτο!), πόρτες. Θα προσλάµβανες ποτέ κάποιον ο οποίος έχει µερικά ή και όλα από τα χαρακτηριστικά που προανέφερα; Οχι, είµαι βέβαιος. Γιατί, τι να τον κάνεις; Εσύ θέλεις κάποιον που να γνωρίζει από πόρτες. Οχι κάποιον που ενδεχοµένως βγαίνει σούπερ στις φωτογραφίες γιατί έχει φωτογένεια. Αρα επανέρχοµαι στο κεντρικό µου θέµα: γιατί αύριο στην κάλπη θα πας να ψηφίσεις έναν που είναι συµπαθής, βγάζει η φάτσα του πολύ καηµό και έχει τη φήµη του καλού παιδιού, και όχι αυτόν που ξέρει τη δουλειά. Τον πρώτο πάρ’ τον να τον κάνεις παρέα. Τον δεύτερο βάλ’ τον να κάνει αυτό που ξέρει. Συνεννοηθήκαµε;

Να πιάσει τόπο το ψηφοδέλτιο
Θέλω να ελπίζω. Διότι από συνεννόηση σ’ αυτή τη χώρα, δράµα. Μιλάς εσύ και ο άλλος σε έχει συνδέσει κανονικά µε Κάιρο, και άντε να βρεις κοινή συνισταµένη. Τέλος πάντων, για εκλογές µιλάµε, δεν θα το ρίξουµε τώρα στην ψυχανάλυση. Εκλογές, χαρά Θεού. Προσωπικά τρελαίνοµαι γι’ αυτό το κλίµα. Υποψήφιοι, οµιλίες, χαρτιά, φώτα, κάµερες, µεγάφωνα, µουσικές, εξέδρες, ψηφοδέλτια, φυλλάδια – ένα πλήθος ανάκατο να κινείται συνεχώς και αδιαλείπτως.

Κι όλα αυτά γιατί; Για σένα άρχοντα! Εσύ, έστω για µια µέρα, είσαι ο εξουσιαστής των πάντων. Με το ψηφοδέλτιο στο χέρι, τους έχεις όλους αυτούς υπό την εξουσία σου. Μπορείς να τους βρεις κατ’ αρχήν. Να τους µιλήσεις κατά δεύτερον. Να τους τα πεις ένα χεράκι κατά τρίτον. Ακόµη και να τους βρίσεις, ακινδύνως. Θα τους δεις µε το κεφάλι σκυµµένο να σε ακούν, να σου λένε καµιά διακοσαριά φορές πόσο δίκιο έχεις. Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί κραδαίνεις το ρηµάδι το ψηφοδέλτιο στο χέρι. Γι’ αυτό πρέπει να το ρίξεις σωστά. Να πιάσει τόπο, πώς το λένε.

Θα κάνει εκλογές. Το λέει σοβαρά…

Να πιάσει, να πιάσει. Και να ριζώσει ένα πράγµα. Τώρα, αν πάλι γίνει η στραβή και το ρίξεις ανάποδα – τι σηµαίνει ίσια και τι ανάποδα, δεν είµαι σε θέση να το εξηγήσω σ’ αυτή τη φάση – νοµίζω ότι πρέπει να έχεις κατά νου ότι θα έχουµε και συνέχεια. Ο Γιώργος το έχει πάρει πολύ ζεστά το θέµα και απ’ ό,τι τον κόβω, θα τις κάνει τις εθνικές πια εκλογές, το συντοµότερο δυνατό – δηλαδή 12 Δεκεµβρίου, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Θα τις κάνει υπό προϋποθέσεις βέβαια. Αν αύριο, ας πούµε, από τις κάλπες βγει µια ισχυρή αντι-µνηµονιακή πλειοψηφία που στην ουσία θα είναι αποδοκιµασία της δικής του πολιτικής, θα πάει σε εκλογές, γιατί αυτό που του έχει γίνει εµµονή είναι ότι στη συνέχεια και για περίπου 3 χρόνια θα είναι µε την πλάτη στον τοίχο. Εγώ, σου λέει, υπό οµηρεία δεν µπορώ να λειτουργήσω, δεν γίνεται, άρα θα πάω σε εκλογές και ό,τι γίνει. Επιχείρηµα σωστό στη βάση του, δεν το συζητάµε. Αρα, αύριο βράδυ, να είστε για όλα προετοιµασµένοι και µην ακούτε ότι αντιδρά το ΔΝΤ, ο Ολι Ρεν, η τρόικα και δεν ξέρω ποιος άλλος.

Ολα στον Γιώργο είναι…


Σήκωσε ένα εκατοµµύριο ευρώ και έφυγε!

Ιστορία εξαιρετικά αφιερωµένη σε όλους εκείνους που αντιδρούν στην καθιέρωση της κάρτας του πολίτη, που θα αντικαταστήσει τις αστυνοµικές ταυτότητες και όποια άλλη χαρτούρα έχουµε ως τριτοκοσµική χώρα. Μου την είπε ένας επαΐων περί τα ηλεκτρονικά και είναι µια ιστορία γνωστή πλέον στις αρχές. Ο άνθρωπος µου εξηγούσε ότι το πιο ευάλωτο έγγραφο από πλευράς παραχάραξης, αντιγραφής και πολλαπλής έκδοσης είναι η αστυνοµική ταυτότητα. Ναι, η ταυτότητα. Και µου ανέφερε ότι πρόσφατα ανακαλύφθηκε η περίπτωση εφοριακού, ο οποίος – άκου τώρα το λαµόγιο τι σκαρφίστηκε – εξέδωσε µε πλαστά πιστοποιητικά 180 ταυτότητες µε διαφορετικά ονόµατα, αλλά µε τη φάτσα του. Ταυτόχρονα εξέδωσε ισάριθµα ΑΦΜ. Για 5 χρόνια υπέβαλε πλαστές φορολογικές δηλώσεις (180 τον αριθµό, όσες και οι ταυτότητες που είχε εκδώσει), για κάθε µία από τις οποίες έπαιρνε επιστροφή φόρου 1.080 ευρώ. Μέσα σε 5 χρόνια, κατάφερε να συγκεντρώσει από επιστροφές φόρου των πλαστών δηλώσεων, περί το 1 εκατοµµύριο ευρώ. Το κράτος δεν τον βρήκε. Τον έπιασαν στις τράπεζες όπου επειδή βαριόταν να τρέχει από τράπεζα σε τράπεζα να εισπράττει την επιστροφή, είχε κάνει εντολή και ανά 60 ονόµατα τα χρήµατα πήγαιναν σε έναν λογαριασµό. Σήµερα ζει στη Χιλή και µας στέλνει τους χαιρετισµούς του. Εδώ, αστυνοµικοί παραιτούνται από την ΕΛ.ΑΣ. για τον… 666, τον αντίχριστο, που θα έχει τάχα µου η κάρτα του πολίτη. Περαστικά σε όλους µας…