«Τσουνάµι στο Ιλινόι»

Η ήττα για τους Δηµοκρατικούς ήταν πικρή. Πουθενά αλλού όµως δεν ήταν πιο οδυνηρή – και πιο συµβολική – απ’ ό,τι στο Ιλινόι, εκεί όπου ο Ρεπουµπλικανός Μαρκ Κερκ κέρδισε τον Δηµοκρατικό Αλέξη Γιαννούλια και µαζί, την έδρα που κατείχε ο Μπαράκ Οµπάµα στη Γερουσία µέχρι την είσοδό του στον Λευκό Οίκο, το 2008.
Πριν από δύο χρόνια, ο Μπαράκ Οµπάµα έζησε στο Σικάγο µια αξέχαστη βραδιά – εκεί έβγαλε την πρώτη οµιλία του µετά τον θρίαµβο στις προεδρικές εκλογές. Την Τρίτη όµως, η ίδια πόλη, η ίδια πολιτεία, το Ιλινόι, του επεφύλαξαν µια βραδιά που ασφαλώς προτιµά να ξεχάσει. Ο Αλέξης Γιαννούλιας, ο απερχόµενος υπουργός Οικονοµικών του Ιλινόι, είναι φίλος του Οµπάµα.

Γνωρίστηκαν σε έναν αγώνα µπάσκετ στο πανεπιστήµιο και ο αµερικανός πρόεδρος είχε στηρίξει προσωπικά την εκστρατεία του, τελευταία φορά βρέθηκε στο Ιλινόι το βράδυ του Σαββάτου. Η µάχη ανάµεσα στον Γιαννούλια και τον Ρεπουµπλικανό Μαρκ Κερκ δόθηκε σε οξείς τόνους, µε τον δεύτερο να κατηγορεί τον πρώτο ως «τραπεζίτη των µαφιόζων» (η τράπεζα που κατέχει η οικογένεια του Γιαννούλια κατηγορείται για χορήγηση δανείων 15 εκατοµµυρίων δολαρίων σε µαφιόζους του Σικάγου) και τον πρώτο να κατηγορεί τον δεύτερο ως «ψεύτη» (ο Κερκ, έφεδρος του Ναυτικού και βουλευτής των Ρεπουµπλικανών από το 2001, κατηγορείται ότι υπερέβαλε επανειληµµένως όσον αφορά τη στρατιωτική του θητεία). «Κάνε µας υπερήφανους»
«Βουλευτή Κερκ, συγχαρητήρια. Κάνε µας υπερήφανους ως γερουσιαστής», δήλωσε ο Γιαννούλιας τη νύχτα της Τρίτης, οµολογώντας την ήττα του. «Σας ευχαριστώ όλους», είπε λίγο αργότερα ο Κερκ στους συγκεντρωµένους οπαδούς του. «Είµαστε 800 µίλια από τον ωκεανό, αλλά ένα τσουνάµι µόλις έπληξε το Ιλινόι». Ο αντίκτυπός του έφτασε µέχρι την Ουάσιγκτον.

ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΜΙΛΗΣΕ

Η έδρα που κατείχε µέχρι το 2008 ο αµερικανός πρόεδρος πέρασε στους Ρεπουµπλικανούς

Το χρήµα δεν αγοράζει τις εκλογές

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ παλιό τραγούδι των Βeatles που λέει «Μoney can’t buy my love» (Το χρήµα δεν αγοράζει την αγάπη µου). Στην Καλιφόρνια δεν µπορεί να αγοράσει ούτε τις εκλογές», σχολίασε εύστοχα ο δήµαρχος του Λος Αντζελες, Αντόνιο Βιγιαραϊγκόσα µόλις έκλεισε η νίκη του επίσης Δηµοκρατικού Τζέρι Μπράουν επί της Ρεπουµπλικανής, και δισεκατοµµυριούχου επιχειρηµατία, Μεγκ Γουίτµαν στη µάχη για τη θέση του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας – θέση που κατείχε ο «Εξολοθρευτής» Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Η Γουίτµαν, πρώην επικεφαλής της αµερικανικής ιντερνετικής εταιρείας eΒay, ξόδεψε τουλάχιστον 160 εκατοµµύρια δολάρια, συµπεριλαµβανοµένων 140 εκατοµµυρίων από την προσωπική της περιουσία, για την προεκλογική της εκστρατεία.

Τελικά όµως οι ψηφοφόροι προτίµησαν να εµπιστευτούν τον «παλιό» Μπράουν, δις κυβερνήτη της Καλιφόρνιας τη δεκαετία του 1970, µετά τον Ρόναλντ Ρίγκαν· ο Μπράουν υποσχέθηκε στους Καλιφορνέζους δηµιουργικότητα και πράσινη ενέργεια.

Η Καλιφόρνια, όµως, έκανε υπερήφανους τους Δηµοκρατικούς για έναν ακόµα λόγο: η βετεράνος Μπάρµπαρα Μπόξερ επανεξελέγη στη Γερουσία έπειτα από µια δύσκολη µάχη µε τη Ρεπουµπλικανή Κάρλι Φιορίνα, πρώην διευθύνουσα σύµβουλο της Ηewlett-Ρackard. Βετεράνοι Δηµοκρατικοί εναντίον Ρεπουµπλικανών νεοαφιχθέντων από τη Σίλικον Βάλεϊ: 2-0.
Πάρτι µε τσάι στο Μαϊάµι

ΜΕ ΤΑ δεξιά διαπιστευτήριά του, τους ισχυρούς οπαδούς και την κουβανική κληρονοµιά του, ο Μάρκο Ρούµπιο θεωρείται µεγάλη ελπίδα του Ρεπουµπλικανικού κόµµατος. Ο 39χρονος εκλεκτός του Τσάι Πάρτι κατάφερε να κερδίσει µια έδρα γερουσιαστή στη Φλόριντα νικώντας όχι µόνο τον Δηµοκρατικό αντίπαλό του αλλά και τον Ρεπουµπλικανό κυβερνήτη, τον κυπριακής καταγωγής Τσάρλι Κριστ, που κατέληξε να δίνει µάχη ως ανεξάρτητος. Γιος εξόριστων Κουβανών, ο Ρούµπιο υπηρέτησε ως δηµοτικός σύµβουλος στο Δυτικό Μαϊάµι πριν εκλεγεί, το 2000, στη Βουλή της Φλόριντας.

Εξι χρόνια αργότερα, έγινε ο νεώτερος και ο πρώτος ισπανόφωνος Αµερικανός που διορίζεται πρόεδρος – της τοπικής Βουλής πάντα.

Στήριξε την προεκλογική του εκστρατεία για τη Γερουσία στις τυπικές αρχές του Τσάι Πάρτι: χαµηλότεροι φόροι, µικρότερη κυβέρνηση.


Πανηγύρισε την… ήττα της

ΟΠΩΣ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ, τίποτε δεν µπορούσε να σώσει την υποψήφια του Τσάι Πάρτι για τη Γερουσία στο Ντέλαγουερ – ούτε καν τα µαγικά που έκανε νέα, κατά δική της οµολογία. Η 41χρονη Κριστίν Ο’ Ντόνελ έχασε από τον δηµοκρατικό αντίπαλό της Κρις Κουνς µε διαφορά 17%. Και εντούτοις, από την οµιλία που έβγαλε σχηµάτιζε κανείς την εντύπωση πως θριάµβευσε: «Αναθαρρήστε – κερδίσαµε!», είπε στους οπαδούς της. «Το πολιτικό σύστηµα του Ντέλαγουερ δεν θα είναι ποτέ το ίδιο. Το Ρεπουµπλικανικό Κόµµα δεν θα είναι ποτέ το ίδιο». Από µια άποψη, η Ο’ Ντόνελ έχει δίκιο. Μπορεί η ίδια να αποδείχθηκε υπερβολικά ανόητη και ακραία για να κερδίσει, µπορεί να στέρησε από τους Ρεπουµπλικανούς µια κρίσιµη έδρα στη Γερουσία, το κίνηµα που εκπροσωπεί, όµως, είναι πια και επισήµως µια υπολογίσιµη πολιτική δύναµη.


Ψήφισαν «όχι» στη µαριχουάνα

«ΟΧΙ» ΣΤΗΝ καλλιέργεια της µαριχουάνας είπαν οι ψηφοφόροι της Καλιφόρνιας στο δηµοψήφισµα που πραγµατοποιήθηκε προχθές µαζί µε τις ενδιάµεσες εκλογές. Η «πρόταση 19» για την εµπορική καλλιέργεια της µαριχουάνας, η οποία απέβλεπε µεταξύ άλλων στην ενίσχυση της χειµαζόµενης οικονοµίας της άλλοτε «χρυσής πολιτείας», απορρίφθηκε µε ποσοστό που άγγιξε το 56%. Η ίδια πρόταση ζητούσε τη νοµιµοποίηση της κατοχής 28 γραµµαρίων κατ’ άτοµο. Σύµφωνα, πάντως, µε τα αµερικανικά µέσα ενηµέρωσης η «πρόταση 19» ήταν αντίθετη µε πολλές οµοσπονδιακές διατάξεις, ενώ η κυβέρνηση Οµπάµα είχε καταστήσει σαφές ότι οι παραβάτες θα συλλαµβάνονταν ακόµη και αν η πρόταση γινόταν νόµος της πολιτείας.


Ηθελε να «κόψει» τον Τσέινι

ΝΑ «ΑΔΕΙΑΣΕΙ» τον Ντικ Τσένι από τη θέση του υποψήφιου αντιπροέδρου σκεπτόταν ο Τζορτζ Μπους στις προεδρικές εκλογές του 2004, σύµφωνα µε όσα αποκαλύπτει ο ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ σε ένα βιβλίο µε τα αποµνηµονεύµατά του που πρόκειται να κυκλοφορήσει την επόµενη βδοµάδα. Τελικώς, κι «έπειτα από πολλή σκέψη» όπως σηµειώνει, αποφάσισε να κρατήσει τον Τσένι στο ψηφοδέλτιο.

Η αιτία που ώθησε τον Μπους να εξετάσει αυτό το ενδεχόµενο ήταν ότι ήθελε να διαψεύσει πως ο Τσένι ήταν αυτός που στην πραγµατικότητα έπαιρνε τις αποφάσεις στον Λευκό Οίκο. «Ηθελα να αποδείξω ότι εγώ ήµουν επικεφαλής», γράφει.

Σύµφωνα µε τους «Νew Υork Τimes», το βιβλίο του Μπους «Decision points» είναι ένα χρονικό των σηµαντικών αποφάσεων που κλήθηκε να πάρει στη διάρκεια της προεδρίας του.