ΤΟ ΞΕΡΟ ΜΑΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Ορισµένες φορές οι ρίζες της ελληνικής κακοδαιµονίας είναι τόσο φανερές, ώστε προκαλεί απορία η αδυ ναµία αντιµετώπισής της. Ας πάρουµε τα οικονοµικά του κράτους: Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν ανακάµπτουν γιατί οι εµπλεκόµενοι δεν αποφασίζουν να αλλάξουν µέθοδο εργασίας και νοοτροπία.

Ιδίως το δεύτερο. Γιατί ορισµένα εγγενή προβλήµατα στον δηµοσιονοµικό τοµέα είναι περισσότερο προβλήµατα νοοτροπίας, παρά αληθινών δυσχερειών.

Αυτή η κακή νοοτροπία προέρχεται τόσο από το κράτος όσο και από τους πολίτες. Δυο παραδείγµατα που θα βρει ο αναγνώστης στα ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» σήµερα, είναι χαρακτηριστικά.

Πρώτο παράδειγµα: η διαδικασία της περαίωσης.

Η κυβέρνηση επέλεξε αυτόν τον τρόπο για να ξεκαθαρίσει τις σχέσεις των φορολογουµένων µε το Δηµόσιο.

Και όµως, οι υπηρεσίες λειτουργούν µε τρόπο που εκθέτει την κυβέρνηση και υπονοµεύει την ίδια την περαίωση.

Στα επίσηµα έγγραφα που καταφθάνουν αυτές τις ηµέρες στους φορολογουµένους υπάρχουν ανακρίβειες, λάθη, εσφαλµένες αξιολογήσεις και αψυχολόγητες διατυπώσεις.

(Λεπτοµέρειες στις σελίδες 54-55) Δεύτερο παράδειγµα: ο ΦΠΑ. Αρκετές χιλιάδες επιχειρήσεων και ελεύθερων επαγγελµατιών δεν τον αποδίδουν επικαλούµενοι αδυναµία, λόγω της κρίσης.

Δηλαδή, εµµέσως πλην σαφώς, αξιώνουν να τον παρακρατούν µέχρι… να βελτιωθούν τα οικονοµικά τους.

Σε οποιαδήποτε πολιτισµένη κοινωνία αυτός ο ισχυρισµός θα απορριπτόταν ως εξωφρενικός – αν όχι και προκλητικός.

Διότι ο µη αποδιδόµενος ΦΠΑ δεν είναι φόρος τον οποίο καλείται να αντιµετωπίσει η οποιαδήποτε επιχείρηση ή ελεύθερος επαγγελµατίας.

Είναι χρήµατα που ήδη έχει εισπράξει µε αποκλειστικό σκοπό και σαφή υποχρέωση να τα αποδώσει.

Είναι ο φόρος που πληρώνει ο καταναλωτής στο κράτος, µέσω της επιχείρησης µε την οποία συναλλάσσεται. Από πού κι ώς πού η επιχείρηση δικαιολογείται να τον ιδιοποιείται;

Και ακόµη χειρότερα: από πού κι ώς πού µπορεί να προβάλλει δικαιολογίες για να µην τον αποδώσει εγκαίρως;

(Λεπτοµέρειες στη σελίδα 55) Από αυτά τα δύο παραδείγµατα προκύπτει ότι πολλά από τα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν το κράτος, η οικονοµία και η κοινωνία εν τέλει προκύπτουν επειδή κάποιος δεν κάνει καλά τη δουλειά του (όπως η υπηρεσία που έχει αναλάβει τις διαδικασίες της περαίωσης), ή επειδή κάποιος δεν συνειδητοποιεί τις υποχρεώσεις του (όπως οι δυστροπούντες που πήραν τα χρήµατα και δεν τα καταθέτουν στον δικαιούχο).

Κατά συνέπεια, για να θυµηθούµε τον Βάρναλη, δεν φταίει πάντα «ο Θεός που µας µισεί». Συχνά φταίει «το ξερό µας το κεφάλι».