Κι όµως, κι οι άνδρες κλαίνε

Εµφύλιος πόλεµος έχει ξεσπάσει στην Ισπανία µε αφορµή τα δάκρυα που έχυσε ο Μιγκέλ Ανχελ Μορατίνος παραδίδοντας, έπειτα από εξαετή θητεία, το υπουργείο Εξωτερικών στην Τρινιδάδ Χιµένεθ. Το εναρκτήριο λάκτισµα για να αρχίσουν οι εχθροπραξίες το έδωσε ένας γνωστός ισπανός συγγραφέας, ο Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, δηλώνοντας µέσω twitter: «Ούτε καν φεύγοντας δεν έδειξε να έχει αρχίδια».

Με το που δηµοσίευσε ο Πέρεθ-Ρεβέρτε το σχόλιο αυτό, περίπου 100 «ακόλουθοί» του στο twitter τον βοµβάρδισαν µε µηνύµατα όπου, ο καθένας µε τον τρόπο του, τον κατηγορούσαν για παλαιοµοδίτικο «machismo», πολύ πιο ταιριαστό στους θερµόαιµους µυθιστορηµατικούς του ήρωες από τον 17ο αιώνα παρά στην Ισπανία του 21ου αιώνα. Αλλά ο συγγραφέας του «Ναυτικού χάρτη», της «Λέσχης Δουµά», του «Πίνακα της Φλάνδρας» και του «Ζωγράφου των µαχών» δεν πτοήθηκε. «Ας εξηγηθώ σε αυτούς που δεν µπορούν να διαβάσουν χωρίς παρωπίδες και βλέπουν παντού µατσό άνδρες», έγραψε, πάντα στο twitter. «Το κλάµα δεν σε κάνει λιγότερο άνδρα. Κανείς δεν λέει κάτι τέτοιο. Στην πολιτική και τα υπουργεία όµως, κλαις σπίτι σου. Κλαψουρίζοντας δηµοσίως, ο Μορατίνος έφυγε σαν σκατιάς». Πολύ σύντοµα, το ζήτηµα βγήκε από τα όρια του κυβερνοχώρου και η Ισπανία ολόκληρη βάλθηκε να συζητεί και να αναλύει το χθες και το σήµερα, το βάρος της παράδοσης και τα ισχύοντα, ακόµα, στερεότυπα: «Οι άνδρες κλαίνε. Και λοιπόν;» ήταν ο τίτλος δισέλιδου άρθρου που δηµοσίευσε η «Εl Ρais». Κοινωνιολόγοι, δηµοσιογράφοι, ακτιβιστές κλήθηκαν να καταθέσουν τις απόψεις τους. «Οι σηµερινοί έφηβοι», επεσήµανε ο κοινωνιολόγος Ερικ Πεσκαδόρ Αλµπιάτς, «αναγνωρίζουν ότι κλαίνε, ότι το κάνουν παρουσία των φίλων τους… Ολα αυτά ήταν αδιανόητα πριν από 10 χρόνια». «Οταν είσαι στενοχωρηµένος, κλαις. Κι όταν είσαι χαρούµενος, γελάς. Μπορεί να ακούγεται προφανές, αλλά δεν είναι. Η κοινωνία, ιδιαίτερα παλαιότερα, επέβαλε το “οι άνδρες δεν κλαίνε”. Δεν γινόµαστε λιγότερο άνδρες όταν κλαίµε, όπως δεν γινόµαστε περισσότερο άνδρες όταν βρίζουµε. Οι Ισπανοί έχουν πολύ δρόµο ακόµα µπροστά τους», σχολίασε ο δηµοσιογράφος και συγγραφέας Γκασπάρ Χερνάντεθ.

Πυρ οµαδόν. «Ο Πέρεθ-Ρεβέρτε είναι µια αστείρευτη πηγή σεξιστικών και µισογυνικών σχολίων. Ασκεί επιρροή στον χώρο των «παραδοσιακών ανδρών», η υπόλοιπη κοινωνία όµως έχει βαρεθεί αυτούς τους χονδροειδείς, χυδαίους τύπους που συντηρούν τα στερεότυπα», δήλωσε ο Ιλάριο Σάεθ, µέλος του κινήµατος Ανδρες υπέρ της Ισότητας.

Ο Μορατίνος, ο οποίος εγκατέλειψε το υπουργείο Εξωτερικών στο πλαίσιο ανασχηµατισµού που έκανε ο ισπανός πρωθυπουργός Θαπατέρο, δεν έχει αντιδράσει στην επίθεση που δέχθηκε. Πολλοί συνάδελφοί του, όµως, έσπευσαν να καταγγείλουν τον Πέρεθ-Ρεβέρτε: «Δεν επιτίθεσαι σε έναν άνθρωπο για µια στιγµή αδυναµίας», δήλωσε βουλευτής του καταλανικού εθνικιστικού κόµµατος. «Ο Πέρεθ-Ρεβέρτε είναι ένας αγροίκος», δήλωσε ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής οµάδας των Σοσιαλιστών, Χοσέ Αλόνσο. Το δικαίωµα του Μορατίνος στο κλάµα υπερασπίστηκε δηµοσίως και ο ισπανός φιλόσοφος Φερνάντο Σαβατέρ: «Προσωπικά, δεν χρησιµοποιώ το twitter ούτε συµµετέχω σε φόρουµ στο Ιντερνετ», πρόσθεσε δηκτικά. «Ο Ιστός είναι γεµάτος άξεστους». «Τόση επιτυχία δεν την περίµενα», διεµήνυσε µέσω twitter ο Πέρεθ-Ρεβέρτε.

«2.000 νέοι ακόλουθοι µέσα σε 24 ώρες, gracias στον πρώην υπουργό. Αν το ήξερα, θα τον είχα προσβάλει νωρίτερα».

Ο διάσηµος ισπανός συγγραφέας κατέκρινε το δάκρυ του πολιτικού κατά την αποχώρησή του από το υπουργείο Εξωτερικών

Η συγκίνηση των ισχυρών

Οσο και αν ενόχλησε τον ΠέρεθΡεβέρτε µε τα δάκρυά του, ο Μορατίνος δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος δηµόσιος ανήρ που συλλαµβάνεται να κλαίει δηµοσίως. Ο απερχόµενος βραζιλιάνος πρόεδρος, ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, έκλαψε για τα καλά όταν το Ρίο ντε Τζανέιρο κέρδισε τους Ολυµπιακούς Αγώνες του 2016 και δεν ήταν η πρώτη φορά. Ο Μπαράκ Οµπάµα έκλαψε για τη γιαγιά του, την οποία έχασε µία ηµέρα πριν αυτός κερδίσει το κλειδί του Λευκού Οίκου. Ο τενίστας Ρότζερ Φέντερερ κλαίει… συνεχώς, και στις νίκες και στις ήττες – στον κόσµο των σπορ το πρώτο επιτρέπεται, το δεύτερο λιγότερο. Ο άσος της Φόρµουλα 1 Μίκαελ Σούµαχερ έκλαψε δηµοσίως τον Απρίλιο του 2003, τη µέρα που έχασε τη µητέρα του και ο ίδιος αγωνίστηκε στο Γκραν Πρι του Σαν Μαρίνο. Οσο για τον «Αγιο Ικερ» Κασίγιας της Ισπανίας, αυτός έκλαψε σαν µικρό παιδί όταν η χώρα του κέρδισε το Παγκόσµιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Και είναι κοινό µυστικό: οι γυναίκες λατρεύουν να βλέπουν έναν άνδρα να κλαίει.