Εναλλακτικά Απλά µαθήµατα αντιπολίτευσης

ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ η καλύτερη πολιτική συνέντευξη εδώ και πολλά χρόνια. Την έδωσε ο Μπαράκ Οµπάµα στο περιοδικό «Rolling Stone». Ο αµερικανός πρόεδρος έχει µπροστά του µια δύσκολη αναµέτρηση, τις λεγόµενες ενδιάµεσες εκλογές για τη Γερουσία και το Κογκρέσο που πέφτουν στο µέσον της θητείας του. Η πρόγνωση δεν είναι σπουδαία. Αυτό δεν είναι άσχετο µε τη συνεχιζόµενη κακή κατάσταση της οικονοµίας. Ούτε µε τα 60 εκατ. δολάρια – πέντε φορές το συνηθισµένο – που έχουν διοχετεύσει διάφορα οικονοµικά συµφέροντα στους αντιπάλους των Δηµοκρατικών. Οσο για το Ρεπουµπλικανικό Κόµµα, αυτό κάνει λυσσώδη αντίσταση στον Οµπάµα, λες και δεν υπάρχει αύριο.

Ο Μπαράκ αφηγείται ότι µόλις ανέλαβε, πήγε να δει τη ρεπουµπλικανική οµάδα (caucus) σε Γερουσία και Κογκρέσο. Το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης και το φάσµα της επιστροφής σε κρίση τύπου δεκαετίας ‘30 πλανιόταν στον αέρα. Ο Οµπάµα πίστευε ότι σε τέτοιες έκτακτες συνθήκες θα µπορούσε να εξασφαλίσει τη συναίνεση των Ρεπουµπλικανών για κάποιες βασικές πολιτικές στην οικονοµία. Τι έγινε; «Ηµουν ακόµη στο αυτοκίνητο και πήγαινα να τους συναντήσω», θυµάται ο αµερικανός πρόεδρος, «και ήδη είχαν βγάλει ανακοίνωση µε την οποία εξέφραζαν την αντίθεσή τους σε αυτά που θα τους έλεγα…».

QQQ
ΑΠΛΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ εξ Αµερικής: ακόµη και µε τη βάρκα να πλησιάζει τον καταρράκτη, η αντιπολίτευση κάνει αντιπολίτευση. Είναι ένα µάθηµα που έχει πάρει και ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο Αντώνης Σαµαράς έβαλε πλάτη – κυρίως στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόµµα – µέχρι τον Μάρτιο. Από τον Απρίλιο και µετά όµως πήγε απέναντι, ψήφισε «όχι» στο Μνηµόνιο και έκανε σηµαία του την άρνηση στην οικονοµική πολιτική Παπακωνσταντίνου. Τα ίδια, βεβαίως, έκαναν ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ. Αυτά όµως δεν είναι κόµµατα εξουσίας όπως η Ν.Δ. Μόνον ο ΛΑΟΣ ψήφισε θετικά για το Μνηµόνιο – αλλά τι είδους σύµµαχος θα µπορούσε να είναι αυτός, αν προλάβει κανείς να µετρήσει τις αλλαγές τακτικής του Γιώργου Καρατζαφέρη;

Η πραγµατικότητα είναι πως η απανταχού αντιπολίτευση ζει µε τον τρόµο της συναίνεσης. Οι γάλλοι Σοσιαλιστές υποδαυλίζουν µε κάθε τρόπο τις απεργίες κόντρα στην κυβέρνηση Σαρκοζί για τη µεταρρύθµιση του Ασφαλιστικού κι ας τη χρειάζεται η Γαλλία. Και ο Μαριάνο Ραχόι του ισπανικού Λαϊκού Κόµµατος δεν έχει αφήσει σε χλωρό κλαρί τον Χοσέ Θαπατέρο για την οικονοµική πολιτική του.

QQQ
ΤΕΛΙΚΑ, η συναίνεση προκύπτει µόνο από εκλογές που δεν δίνουν απόλυτη πλειοψηφία. Το είδαµε στη Γερµανία το 2005 και στη Βρετανία το 2010. Μόνο που οι κυβερνήσεις συνασπισµού κρύβουν ένα µυστικό. Ωφελούν τον κύριο εταίρο και καταστρέφουν τον συνέταιρο. Ισχυσε στη Γερµανία όπου η Ανγκελα Μέρκελ, καγκελάριος στον µεγάλο συνασπισµό της προηγούµενης τετραετίας, «πάτησε» στις εκλογές τον Βάλτερ Σταϊνµάγιερ των Σοσιαλδηµοκρατών που ήταν υπουργός Εξωτερικών µέχρι το 2009. Ισχύει και στη Βρετανία, όπου οι Φιλελεύθεροι συνέταιροι των Συντηρητικών πατώνουν στις δηµοσκοπήσεις. Απλά µαθήµατα πολιτικής διά πάσαν χρήσιν…