Τρένα έτοιµα για απογείωση

Κάτι οι καθυστερήσεις, κάτι οι φόροι αεροδροµίων και τα έξοδα καυσίµων που εκτινάσσουν στα ύψη τις τιµές των αεροπορικών εισιτηρίων, λίγο η τάση να σκεφτόµαστε οικολογικά, το τρένο oλοένα κερδίζει έδαφος έναντι του αεροπλάνου. Πόσω µάλλον τώρα, που µε τη συνεχή αναβάθµιση του σιδηροδροµικού δικτύου οι ευρωπαϊκές πόλεις έρχονται πιο κοντά.
Εως το 2014, οι επιβάτες θα έχουν τη δυνατότητα να βρεθούν από το Λονδίνο στο Αµστερνταµ, την Κολωνία, τη Γενεύη, τις Αλπεις και τη Μασσαλία µέσα σε τέσσερις ώρες ή και λιγότερο. Η Μαδρίτη και το Μιλάνο θα επικοινωνούν επίσης µέσω σιδηροδροµικού δικτύου κάνοντας του ειδικούς να προβλέπουν µεγάλη µείωση των πτήσεων σε αυτούς τους προορισµούς. Την περασµένη εβδοµάδα, η κρατική σιδηροδροµική εταιρεία Deutsche Βahn (DΒ) πραγµατοποίησε δοκιµές ασφαλείας µε δύο Ιntercity στη Σήραγγα της Μάγχης. Εάν τελικά δοθεί στην εταιρεία η άδεια να χρησιµοποιεί τη σήραγγα, τα τρένα της, που αναπτύσσουν ταχύτητα 322 χλµ./ώρα, θα µεταφέρουν τους επιβάτες από το Λονδίνο στη Φρανκφούρτη, την οικονοµική πρωτεύουσα της Γερµανίας, µέσα σε τέσσερις ώρες, µειώνοντας τον σηµερινό χρόνο του ταξιδιού κατά µία ώρα και 30 λεπτά. Επίσης, σηµειώνουν οι «Τάιµς», θα ανοίξει ο εµπορικός δρόµος για τις γειτονικές χώρες Δανία και Πολωνία. Και οι πολίτες θα εξοικονοµούν επιπλέον χρόνο, καθώς τα αεροδρόµια βρίσκονται συνήθως έξω από το κέντρο της πόλης – ενώ οι επιβάτες πρέπει να βρίσκονται εκεί τουλάχιστον δύο ώρες πριν από την απογείωση. Μπροστά στην ανάγκη να αντεπεξέλθει σ’ έναν διαρκώς αυξανόµενο ανταγωνισµό, η Εurostar παρήγγειλε 10 καινούργια τρένα αξίας 800 εκατ. ευρώ. Η εταιρεία υπόσχεται στους πελάτες της ότι µε τον νέο στόλο της, από το 2014, η διαδροµή Λονδίνο – Παρίσι θα διαρκεί µόλις δύο ώρες. Με αφετηρία πάντα το Λονδίνο, το ταξίδι για Γενεύη θα διαρκεί πέντε ώρες, ενώ για Αµστερνταµ τέσσερις. Από το 1994, οπότε η Εurostar άρχισε τα δροµολόγια για Παρίσι και Βρυξέλλες, µόνο ένα 20% αυτών των ταξιδιών γίνεται µε αεροπλάνο.

Η Ευρώπη διαθέτει αυτή τη στιγµή σιδηροδροµικό δίκτυο 6.000 χλµ., ενώ άλλα 3.500 χλµ.

είναι υπό κατασκευή και υπάρχει σχέδιο για χιλιάδες ακόµη. Την περασµένη εβδοµάδα ολοκληρώθηκε µε επιτυχία η διάνοιξη της µεγαλύτερης σιδηροδροµικής σήραγγας του κόσµου, της σήραγγας του Γκόταρ µήκους 57 χλµ.

που θα ενώνει τη Βόρεια Ευρώπη µε την Ιταλία µέσω των ελβετικών Αλπεων.

Οι ράγες του µεταξιού. Στην άλλη πλευρά του πλανήτη, η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας επιβεβαίωσε πρόσφατα ότι έως τα τέλη του χρόνου θα έχει ολοκληρωθεί η µελέτη διάνοιξης σιδηροδροµικού τούνελ που θα ενώνει την Ιαπωνία µε την Κίνα. Το κόστος του έργου υπολογίζεται να φθάσει περίπου τα 100 δισ. ευρώ και για την ολοκλήρωση θα χρειαστούν 20 χρόνια. Θεωρητικά, έως το 2030 µε τρένο θα πραγµατοποιείται και το ταξίδι Λονδίνο – Τόκιο (περίπου 10.000 χλµ.), και θα διαρκεί τρεις µέρες – µε αεροπλάνο σήµερα χρειάζονται 11 ώρες και 25 λεπτά. «Εάν αυτά τα τούνελ ενώσουν την Κεντρική Ασία µε σιδηροδροµικές γραµµές, θα µπορούσε να δηµιουργηθεί µια σύγχρονη εκδοχή του Δρόµου του Μεταξιού», παρατηρεί ο κινέζος µηχανικός Χου Γιουντέι, που εργάζεται στο κορεατικό σχέδιο.


Εναλλακτική λύση που συµφέρει

«Ενα ευρύτερο διεθνές σιδηροδροµικό δίκτυο θα δώσει τη δυνατότητα ταχύτερων και πιο οικολογικών συνδέσεων µεταξύ των µεγάλων πόλεων και της πρωτεύουσας.

Παράλληλα, οι επιβάτες θα εξοικονοµούν χρήµατα και θα έχουν όντως µια εναλλακτική λύση έναντι των σύντοµων πτήσεων», επισηµαίνει ο βρετανός υπουργός Μεταφορών, Φίλιπ Χάµοντ. Την είδηση της νέας γραµµής πληροφορήθηκε µε ενθουσιασµό ο Σάιµον Μπάροους, οικονοµικός διευθυντής στη λογιστική εταιρεία Ρrice Waterhouse Coopers, που για επαγγελµατικούς λόγους πετάει συχνά από Λονδίνο για Φρανκφούρτη. «Η πτήση από το αεροδρόµιο του Χίθροου στη Φρανκφούρτη διαρκεί µία ώρα, όµως οι καθυστερήσεις είναι συχνό φαινόµενο», υποστηρίζει. «Εάν οι τιµές είναι ανταγωνιστικές και µπορώ να χρησιµοποιώ και το λάπτοπ µου, σίγουρα θα προτιµήσω το τρένο», προσθέτει.