Το «Βlow up» πίσω από τις κάμερες

ΗΤΑΝ Η ΡΕΥΣΤΗ δεκαετία του 1960, τότε που το Λονδίνο κάπνιζε μαριχουάνα, χόρευε στον ρυθμό του σουίνγκ και γιόρταζε τη σεξουαλική απελευθέρωση. Με το «Βlow up» ο αυτοεξόριστος στην αγγλική πρωτεύουσα Μικελάντζελο Αντονιόνι δίνει τον πρώτο λόγο σε έναν φωτογράφο μόδας- είδωλο (Ντέιβιντ Χέμινγκς), κυρίως όμως χρησιμοποιεί όλη την πόλη ως άψυχο πρωταγωνιστή του. Ετσι κι αλλιώς, η ταινία του 1966 είναι ένα γλυκόπικρο σχόλιο πάνω στην απάτη της εικόνας. Ο περιζήτητος Τόμας καδράρει ανέκφραστα μοντέλα και αλαφροΐσκιωτες μούσες, κυρίως όμως απαθανατίζει τις μεταμφιέσεις ενός κόσμου που επιπλέει στη λαμπερή επιφάνεια. Στο τέλος μένει μετέωρος μπροστά σε μια θολή εικόνα. Η αίγλη τεσσάρων δεκαετιών που κουβαλάει το αριστούργημα του Αντονιόνι αναβιώνει μέσα από το ομότιτλο λεύκωμα (Εκδόσεις Steidl) των Φίλιπ Γκάρνερ, διευθυντή των Christie΄s, και Ντέιβιντ Αλαν Μέλορ, καθηγητή Ιστορίας Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ. Οι δύο επιμελητές έχουν γεμίσει τον τόμο των 113 σελίδων με φωτογραφίες από τα γυρίσματα, αυθεντικά blow ups και κείμενα για τη σχέση του Αντονιόνι με την κουλτούρα της εποχής του.