Οι ζωές των άλλων

ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ Ειρήνης στον αντιφρονούντα Λιου Σιαομπό ήταν μόνο η αφορμή. Ο Αλεξ Ρούλε της «Sueddeutsche Ζeitung» περιγράφει τις σάπιες μεθόδους στο σάπιο βασίλειο της νομενκλατούρας: «Συγγραφείς που διαμαρτύρονται μέσω των βιβλίων τους, γράφουν για το Θιβέτ, την Ταϊβάν ή την Τιενανμέν πέφτουν στη δυσμένεια των (καθεστωτικών) συναδέλφων τους… Εκδότες εφημερίδων τιμωρούνται, εκδοτικοί οίκοι και ΜΜΕ κλείνουν. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται ότι και οι συγγραφείς χάνουν τα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ τους. Γι΄ αυτό και πριν από λίγα μόνο χρόνια ο Λιου Σιαομπό περιέγραψε το Ιντερνετ σαν «το δώρο του Θεού στην Κίνα». Η Χάρτα 08 που του έδωσε το Νομπέλ κυκλοφορεί ευτυχώς online (http://www. nybooks. com/articles/22210).

ΠΕΝΗΝΤΑ χρόνια μετά τον θάνατο του Αλμπέρ Καμί, ο ιστορικός Μάικλ Αζάρ γράφει στο σουηδικό περιοδικό «Glanta» για την παρέμβαση του γάλλου στοχαστή υπέρ των Αλγερινών αλλά και τις αποστάσεις του από τον εθνικισμό του Εθνικοαπελευθερωτικού Μετώπου (FLΝ): «Ουσιαστικά δεν έχασε ποτέ την πίστη του στο αξίωμα της γαλλικής αποικιοκρατίας ότι ο ευσεβής πόθος των Αλγερινών ήταν να αναγνωριστούν ως ισότιμοι στον γαλλικό πολιτισμό. Οι αρχές του γαλλικού Διαφωτισμού- ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη- συνδέονται μέσω του αποικιακού πατερναλισμού. Παρά τα βασανιστήρια, τον ρατσισμό και την προφανή προδοσία των αυτόχθονων αλγερινών ο Καμί ποτέ δεν έπαψε να θεωρεί τη Γαλλία σαν “το καλύτερο δυνατό μέλλον για τους Αραβες”».