Ισχυρή αδελφότης

Το περασµένο φθινόπωρο, ο Κετσπάγια έπειτα από ένα 0-0 στο Νέο Φάληρο µε την Καβάλα και µε τον Ολυµπιακό να µην κάνει καν ευκαιρία (!), εξεδιώχθη κακήν κακώς από το Λιµάνι. Τι συνέβη αµέσως µετά; Ο Ολυµπιακός πέρασε «αέρα» από ΟΑΚΑ (µε ΑΕΚ) και Τούµπα (κόντρα σε ΠΑΟΚ), βρίσκοντας για λίγο τον δρόµο του.

Οµοια ιστορία και τώρα: ο Μπάγιεβιτς έφυγε και ο Χιµένεθ έγινε ξαφνικά µάγος της τακτικής και οραµατιστής µιας νέας ΑΕΚ. Δεκτό, άλλωστε ο Ισπανός έκανε παρεµβάσεις στο παιχνίδι και κατάφερε να φέρει ισορροπία στην ΑΕΚ και να µην παίζει εντελώς άναρχα στο «Βικελίδης».

Ωστόσο, συνάγεται και το εξής συµπέρασµα: οι ποδοσφαιριστές είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι των αποδυτηρίων. Αν… στραβώσουν µε κάποιον τεχνικό, δύσκολα τους αλλάζεις την άποψη και ακόµη δυσκολότερα κάνουν χωριό µαζί του. Οσες προσπάθειες προσέγγισης και αν γίνουν. Τον Κετσπάγια δεν τον ήθελαν οι βεντέτες ούτε ζωγραφιστό. Στον Ντούσκο φόρτωναν όλα τα δεινά και του καταλόγιζαν αδυναµία στην ανάλυση της τακτικής.

Αποτέλεσµα; Η έκρηξη ήταν απίστευτη. Τα δεσµά έσπασαν, γιατί έτσι το αντιµετώπισαν στα ενδότερα της οµάδας. Οχι µόνο οι Αργεντίνοι, αλλά το ενδιαφέρον ήταν πως ακόµη και «παιδιά του Μπάγιεβιτς», όπως είναι ο Λεονάρντο και ο Καφές, έδειξαν απαράµιλλη διάθεση για διάκριση. Με διαρκή εγρήγορση την ώρα του ντέρµπι. Ασφαλώς και δεν έµαθαν όλοι αυτοί ποδόσφαιρο σε µια ή δύο εβδοµάδες. Ηθελαν όµως τον τρόπο τους. Με τον Μπάγιεβιτς δεν ταίριαζαν. Με τον Χιµένεθ τρέχουν και πασχίζουν όσο ελάχιστες φορές στο παρελθόν.

Χρειάζονταν κάποιον να τους εµπνεύσει, όχι πως δεν µπορούσαν.

Και αποδεικνύεται περίτρανα πως ένας κόουτς δεν στηρίζεται µόνο από τη διοίκηση ή από τα αποτελέσµατα. Οι παίκτες είναι αυτοί που δεν πρέπει να του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια…