«Νέος» και «βαθύτερος»

Οσοι έχουµε παρακολουθήσει την πορεία του Αλκίνοου Ιωαννίδη δεν εκπλαγήκαµε ιδιαίτερα. Πετυχηµένος τραγουδοποιός δεν σηµαίνει µόνο δραστήριος επαγγελµατίας των µουσικών πάλκων. Το Σάββατο το βράδυ η γεµάτη αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είδε ότι ο έντεχνος τραγουδοποιός και ο εραστής της µεσαιωνικής παράδοσης της Κύπρου µπορεί άνετα να συναντηθούν σε ένα νέο αυτόνοµο σύµπαν όπου ο λόγος (και η ποίηση) αποτελεί εφαλτήριο για ατέλειωτες εξερευνήσεις. Οπως στη Μουσική για χορωδία και ορχήστρα, µε τη Συµφωνική Ορχηστρα της Κύπρου και τη Χορωδία Lege Αrtis. Και στα έργα («Αθύρ», «Ο χρόνος του απρόσµενου καιρού», Πέντε Τραγούδια) που παρουσίασε για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό. Ο «νέος» Αλκίνοος που φαίνεται να έχει διαρκώς στον νου του αυτό το «κάτι» που βαθαίνει και διευρύνει τα µουσικά του όρια. Επιτύµβιες επιγραφές, ποίηση (του αδελφού του Λίνου Ιωαννίδη), αποσπάσµατα από αρχαίες τραγωδίες, παραδοσιακά τραγούδια της Κύπρου. Εκείνο όµως που χαρακτηρίζει το σύνολο των έργων είναι η αίσθηση µιας συνέχειας και µιας ολότητας όπου οι ρόλοι που αναλαµβάνει ο οικοδεσπότης Αλκίνοος (του σολίστ, του τραγουδιστή, του ανθρώπου που ψάχνει τις ρίζες του, του µουσικού που παντρεύει διαφορετικούς µουσικούς κόσµους) εναλλάσσονται χωρίς κενά.