Οι Μάισκι ενθουσίασαν

Το γούστο του για τα πουκάµισα δεν θα πρέπει να το συµµερίστηκαν πολλοί στην σχεδόν γεµάτη Αίθουσα «Χρήστος Λαµπράκης» του Μεγάρου Μουσικής: ολοµέταξα – πολύ «γυαλιστερά»… – και τα δύο µε τα οποία εµφανίστηκε στη σκηνή, γκρι αρζάν στο πρώτο µέρος, µπλε ελεκτρίκ στο δεύτερο. Αλλά το γούστο του για τη µουσική και το Μέγα Τάλαντο µε το οποίο είναι προικισµένος όλοι το λατρέψαµε. Διότι ο γεννηµένος στη Λετονία εβραίος µαθητής του Ροστροπόβιτς και του Πιατιγκόρσκι, ο Μίσα Μάισκι είναι ένας µεγάλος βιολοντσελίστας. Και διότι το πρόγραµµα που παρουσίασε στο Μέγαρο ήταν εξαιρετικά συγκροτηµένο: από τον κλασικό Μπετόβεν – Επτά παραλλαγές πάνω στο θέµα ενός ντουέτου του «Μαγικού αυλού» του Μότσαρτ – στον ροµαντικό Σούµαν και από τον Σούµαν στον ιµπρεσιονιστή Ντεµπισί στο πρώτο µέρος, στο δεύτερο πέρασε σ’ ένα αφιέρωµα στην ισπανική µουσική µε µεταγραφές για τσέλο και πιάνο Γκρανάδος, Αλµπένιθ, Κασαντό και Ντε Φάλια που «ελάφρυναν» την ατµόσφαιρα και ζέσταναν το κοινό το οποίο άκουσε µελωδίες πιο γνώριµες. Κοινό που αποθέωσε στο τέλος τον Μίσα Μάισκι και την εξαιρετική νεαρή πιανίστα Λίλι Μάισκι, την κόρη του, η οποία στάθηκε πλάι του ως ίση προς ίσον. Ούτε ξέρω πόσες αυλαίες έκαναν… Και γενναιόδωρα πρόσφεραν τρία ανκόρ: Σκριάµπιν, Σοστακόβιτς – ένα «Σκέρτσο» εντυπωσιακής δεξιοτεχνίας που ξεσήκωσε την αίθουσα – και Ρίχαρντ Στράους – ένα κοµµάτι µε τον τίτλο «Πρωινό», στο άλλο άκρο, βαθύτατα εσωτερικό και συγκινητικό, που έκλεισε τη βραδιά. Να τους ξανακούσουµε!