Το πικρό ποτήρι του Γκοβού

Ονόµατα δεν λέµε, υπολήψεις δεν θίγουµε, αλλά αν κάτσουµε να απαριθµήσουµε τους ποδοσφαιριστές που έκαναν µεγάλη καριέρα µε το τσιγάρο στο ένα χέρι και το µπουκάλι (όχι της γκαζόζας, βεβαίως…) στο άλλο ή πήγαιναν στην πρωινή προπόνηση κατευθείαν από τα µπουζούκια, η στήλη θα µοιάζει µε τηλεφωνικό κατάλογο και θα είναι εκτάκτως δισέλιδη.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι αρµόδιοι των οµάδων γνώριζαν αλλά έκαναν το… παγόνι. Αν ο άτακτος παίκτης έκανε καλά τη δουλειά του στο γήπεδο, η «άλλη» του ζωή δεν τους αφορούσε. Για τα πνευµόνια του, το συκώτι του και τις σεξουαλικά µεταδιδόµενες ασθένειες, ας ανησυχούσε ο παθολόγος του. Ο Σίντνεϊ Γκοβού «την πάτησε», γιατί έκανε δύο µοιραία λάθη.

Το πρώτο ήταν ότι, επειδή προτιµάει να σου δώσει το ένα του νεφρό παρά το πορτοφόλι του, δεν φρόντισε να έχει και έναν έλληνα µάνατζερ. Ο γάλλος που τον εκπροσωπεί (ο οποίος, αν δεν κάνω λάθος, είναι και ξάδερφός του, έτσι για να µείνει και η µίζα στην οικογένεια), κάνει για τα απολύτως βασικά: να σου φέρει προτάσεις, να κάνει τις επαφές και τις διαπραγµατεύσεις, να σου δώσει κάποιες νοµικές συµβουλές και να φροντίσει ώστε το συµβόλαιο που θα υπογράψεις να µη λέει άλλα από εκείνα που συµφώνησες. Ενώ ο έλληνας µάνατζερ είναι η επιτοµή των after sales υπηρεσιών.

Θα σε πάρει από το χέρι, θα σου δείξει τα νυχτερινά κατατόπια στα οποία οι µετρ και τα γκαρσόνια είναι «µιληµένοι» και δεν πρόκειται να «κελαηδήσουν» στους δηµοσιογράφους ούτε µε φάλαγγα, κι αν κάτι στραβώσει, πάλι έχει τις «άκρες». Οι ρεπόρτερ των οµάδων είναι ‘ξηγηµένα παιδιά και θα δείξουν κατανόηση στην παράκληση του δικτυωµένου µεσάζοντα: «Φιλαράκο, µην το κάψεις το παλικάρι. «Ηταν σκασµένος που η οµάδα δεν πάει καλά και βγήκε να πιει ένα ποτηράκι για να πάνε τα φαρµάκια κάτω».

Το δεύτερο – και µεγαλύτερο – λάθος του Γκοβού είναι ότι βιάστηκε να εγκαινιάσει τις… ολονυκτίες. Αν προηγουµένως είχε παίξει µερικά καλά παιχνίδια, στον Παναθηναϊκό θα µιλούσαν για το δράµα που ζει µετά τον χαµό του πατέρα του – κι όχι για το πόσο έξαλλος είναι ο Πατέρας µαζί του. Διότι στην επίπληξη που δέχτηκε από τον Φρέιτας (η οποία σε ελεύθερη µετάφραση ήταν «σε χρυσοπληρώνουµε για να βάζεις γκολ και όχι για να… γίνεσαι γκολ»), η φράση-κλειδί είναι το πρώτο µισό της πρότασης.

Το σύνηθες σύµπτωµα µετά το µεθύσι είναι ο πονοκέφαλος, όµως ο Γκοβού πόνεσε στην… τσέπη. Με τα 20.000 ευρώ που του είπαν ότι θα του ρίξουν πρόστιµο, θα µπορούσε να απολαύσει ένα ποτήρι (και κάτι) από το ακριβότερο κρασί του κόσµου:

το Chateau Lafitte του 1787 που το 1985 πωλήθηκε στον οίκο Christie’s, στο Λονδίνο, προς 156.450 δολάρια (περίπου 111.000 ευρώ) καθώς η φιάλη ανήκε – λέµε τώρα – στον Τόµας Τζέφερσον. Αλλά αν κάνει δυο – τρία καλά µατσάκια τις επόµενες εβδοµάδες, το θέµα θα ξεχαστεί – όπως και το πρόστιµο. Η προσπάθεια των προπονητών και των παραγόντων να επιβάλουν στους αθλητές τον µοναχισµό, είναι ουτοπία. Αν ο κάθε Γκοβού έχει τον φόβο του κάθε Φρέιτας, κάθεται σπίτι του µε την παρέα του και «τα τσούζει» µέχρι να φέξει. Στην Εθνική του Ρεχάγκελ, όταν οι ποδοσφαιριστές διανυκτέρευαν στο ξενοδοχείο πριν από τους αγώνες, µε το που σήµαινε η βραδινή κατάκλιση, µαζευόντουσαν 4-5 µαζί σε ένα δωµάτιο και έπαιζαν Ρlaystation µέχρι πρωίας.

Οσο για το επιχείρηµα ότι ο αθλητής πρέπει να δίνει το καλό παράδειγµα επειδή εκπροσωπεί τον σύλλογο, είναι υποκρισία. Μόνο η απόδοσή του ενδιαφέρει την οµάδα. Γι’ αυτό και ο Ερικ Μίκλαντ, ο νορβηγός µέσος που έπαιξε καλή µπάλα στον Παναθηναϊκό στα τέλη της δεκαετίας του ’90 µε το προσωνύµιο «κουνούπι», µπορούσε άνετα να γίνεται «σκνίπα» κάθε βράδυ.

Αν ο Γκοβού θέλει να συνεχίσει να πίνει, ας φροντίσει να δικαιολογήσει τον παχυλό µισθό του. Αλλιώς η βότκα θα τον… χαλάσει.