Το Χαµόγελο της προσφοράς

Μια σελίδα από το ηµερολόγιο του 10χρονου γιου του Ανδρέα στάθηκε η αφορµή για τη δηµιουργία του Χαµόγελου του Παιδιού. «Ολοι ξέρουµε για κάτι παιδιά στους δρόµους που τους λείπει το χαµόγελο. Τους λείπει το χαµόγελο
γιατί δεν έχουν λεφτά, δεν έχουν φαΐ και µερικοί δεν έχουν καν γονείς. Ας ενωθούµε λοιπόν και ας δώσουµε ό,τι µπορούµε στα φτωχά αλανάκια. Αυτός ο σύλλογος θα λέγεται ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ».

Τις λέξεις αυτές ο µικρός Ανδρέας τις έγραψε σε µια σελίδα τετραδίου στις 9 Νοεµβρίου του 1995. Λίγες ηµέρες αργότερα, εµφανίστηκε σε τηλεοπτική εκποµπή όπου αποκάλυψε το όνειρό του για τα παιδιά που κακοποιούνται και έχουν ανάγκη µιας οικογένειας. «Τότε νόµιζα πως ο Ανδρέας δεν γνώριζε πόσο σοβαρή ήταν η κατάστασή του και µιλούσε µε την αθωότητα ενός µικρού παιδιού που θέλει να δει ένα όνειρό του να πραγµατοποιείται.

Τότε, λίγες ηµέρες πριν από τις 22 Δεκεµβρίου που πέθανε, λάµβανε 300 mg µορφίνη για να αντέξει τους πόνους. Δύο χρόνια αργότερα έµαθα πως ο Ανδρέας την ηµέρα που εµφανίστηκε από την τηλεόραση ήξερε πολύ καλά πως του έµεναν πολύ λίγες ηµέρες ζωής και ό,τι είπε ήταν απολύτως σχεδιασµένο», λέει ο Κώστας Γιαννόπουλος. Ο θάνατος του 10χρονου γιου του ύστερα από 11µηνη µάχη µε τον καρκίνο άλλαξε για πάντα τη ζωή τού γεννηµένου στην Αθήνα το 1952 Κώστα Γιαννόπουλου. Μέχρι τότε ήταν ένας από τους πλέον φιλόδοξους επιχειρηµατίες στον χώρο της πληροφορικής. Με σπουδές marketing στο London University επέστρεψε για να πραγµατοποιήσει µια µεγάλη επένδυση στον χώρο της πληροφορικής που προέβλεπε µεταξύ των άλλων και την κατασκευή ηλεκτρονικών υπολογιστών στην Ελλάδα.

Η περιπέτεια. Οταν εκδηλώθηκε η περιπέτεια της υγείας του Ανδρέα, ο Κώστα Γιαννόπουλος ήδη είχε µια εταιρεία πληροφορικής µε γραφεία στη Στουρνάρη, µία ακόµη στον τοµέα του µηχανολογικού εξοπλισµού γραφείων, στα σκαριά υπήρχε η κατασκευή εργοστασίου της εταιρείας του στη Μέση Ανατολή και έτρεχε και ένα πρόγραµµα επένδυσης για µάρκετινγκ εταιρειών ύψους 100 εκατοµµυρίων δραχµών. Ολα αυτά τα εγκαταλείπει για να επισκέπτεται νοσοκοµεία και γιατρούς οπουδήποτε στον κόσµο που θα µπορούσαν να δώσουν µιαν ελπίδα ζωής στον Ανδρέα. Ο θάνατός του τον βρίσκει επιχειρηµατικά σε κακή κατάσταση και σε προσωπικό επίπεδο να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα µαζί µε τον άλλο του γιο τον Νίκο, τρία χρόνια µεγαλύτερο από τον Ανδρέα. «Αν δεν υπήρχε η επιθυµία του Ανδρέα, ίσως και να µην ήµουν τώρα στη ζωή», έχει εκµυστηρευτεί σε στενούς του φίλους ο Κώστας Γιαννόπουλος, ο οποίος βρίσκει στο «Χαµόγελο» το ψυχολογικό στήριγµα που χρειαζόταν.

Οι εγκαταστάσεις της εταιρείας του στα Εξάρχεια έγιναν τον Μάρτιο του 1996 το πρώτο σπίτι για το Χαµόγελο και συνεχίζουν µέχρι σήµερα. «Για τη δηµιουργία του Συλλόγου, απευθύνθηκα τότε σε επώνυµους που έβλεπε ο µικρός στην τηλεόραση. Υπήρξε άµεση ανταπόκριση. Στο ξεκίνηµα µάς υποστήριξαν σηµαντικοί άνθρωποι αλλά και πολλά παιδιά που ήθελαν να κάνουν πραγµατικότητα την ιδέα του Ανδρέα. Ηρθαν και άλλοι βέβαια, που απλώς ήθελαν να κάνουν δηµόσιες σχέσεις», θα επαναλάβει πολλές φορές όταν τον ρωτούν πώς ξεκίνησε η ιστορία του Χαµόγελου.

Από τους πιο πιστούς ο Θάνος Καλλίρης, αγαπηµένος τραγουδιστής του µικρού Ανδρέα, ο οποίος µελοποίησε και τραγούδησε ένα τραγούδι που έγραψε για εκείνον η Ναταλία Γερµανού. Από εκεί και πέρα διάφορα προσωπικά δράµατα έγιναν η αφορµή για την επέκταση των δραστηριοτήτων του Συλλόγου.

Η Ιωάννα, για παράδειγµα, έγινε η αιτία να ανοίξει το πρώτο σπίτι του Χαµόγελου στα Πατήσια το 1997. Ηταν µια 16χρονη που απευθύνθηκε αρχικά σε τηλεοπτική εκποµπή για να γλιτώσει από τους «εφιάλτες» της. Τα µέλη του Χαµόγελου ενδιαφέρθηκαν για την κοπέλα την οποία κακοποιούσαν συχνά µέλη της οικογένειάς της. «Εκεί καταλάβαµε πως υπάρχει µεγάλη έλλειψη ιδρυµάτων γι’ αυτά τα παιδιά», περιγράφει ο Κώστας Γιαννόπουλος. Η Ιωάννα τελικά κατέληξε στο Ιδρυµα Αγιος Αλέξανδρος στο Φάληρο. Λίγες εβδοµάδες αργότερα εξαφανίστηκε για πάντα µαζί µε µια τοξικοµανή. Αυτό ήταν ένα σοκ για τα µέλη του συλλόγου που κατάλαβαν πως χωρίς την ύπαρξη στέγης γι’ αυτά τα παιδιά δεν µπορούν να καταφέρουν κάτι ουσιαστικό.

Το πρώτο σπίτι, που παραχωρήθηκε στο Χαµόγελο από τον Δήµο Αθηναίων, φιλοξένησε 15 παιδιά. Σήµερα στα 10 σπίτια που διαθέτει ο Σύλλογος φιλοξενούνται σε µόνιµη βάση 274 παιδιά, ενώ συνολικά έχει δοθεί στέγη και ψυχολογική υποστήριξη σε 850. Ο αριθµός όµως που πληγώνει τον Κώστα Γιαννόπουλο είναι τα 1.200 παιδιά στα οποία το Χαµόγελο αναγκάστηκε να πει «όχι».

Η επέκταση. Η 15µηνη Ισιδώρα µε τη δική της τραγική ιστορία έγινε η αφορµή για να ανοίξει και στέγη για νήπια. Την Ισιδώρα την παράτησαν οι δικοί της στα σκουπίδια και την βρήκαν παιδιά του Συλλόγου. Ετσι φτιάχτηκε ένα ακόµη σπίτι. Σήµερα το Χαµόγελο είναι ο µεγαλύτερος σύλλογος της χώρας µε 310 άτοµα µόνιµο προσωπικό, 4.000 εθελοντές και σειρά διακρίσεων. «ΜΚΟ Σύµβουλος του ΟΗΕ», «Μοντέλο οργανισµού» από το Διεθνές Κέντρο για τα εξαφανισµένα παιδιά. Στα σκαριά βρίσκεται και η δυνατότητα πιστοποίησης σε συνεργασία µε ελληνικό ΑΕΙ για ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς µε ειδικότητα σε παιδιά – θύµατα κακοποίησης. Οι διακρίσεις τον έφεραν πολύ κοντά στην πολιτική, στην οποία όµως λέει σθεναρά «όχι». Ακόµη και στον «Καλλικράτη». Κρυφή δηµοσκόπηση τον εβγαζε µε διαφορά πρώτο σε µεγάλο δήµο της Δυτικης Αττικής, αλλά παρά τις άνωθεν οχλήσεις παρέµεινε πιστός στο «όχι» στην πολιτική. Αλλωστε για ελάχιστους πολιτικούς έχει πραγµατικά καλή γνώµη. «Το ελληνικό κράτος δεν µας αξιοποίησε, αλλά µας χρησιµοποίησε» είπε στη διάρκεια πρόσφατης βράβευσης του Συλλόγου ο Κώστας Γιαννόπουλος.

ΕΙΠΕ

Τo Χαµόγελο ενόχλησε τη φιλανθρωπία στην Ελλάδα. Την έβγαλε από τα τσάι πάρτι και την έκανε πιο ουσιαστική

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ

Ελπίζω η ελληνική Πολιτεία να αναγνωρίζει και να στηρίζει διαρκώς το έργο σας, ως οφείλει, µε την πλαισίωση και υποστήριξη υγιών στοιχείων της τοπικής κοινωνίας

Συνήγορος του Πολίτη