ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΡΑΧΟΣ

Πρώτα οι συµβασιούχοι του υπουργείου Πολιτισµού κατέλαβαν την Ακρόπολη. Κατόπιν επενέβησαν τα ΜΑΤ. Στη συνέχεια µάς παρέλαβαν (αναπόφευκτα) τα διεθνή ΜΜΕ. Ο κόµπος έφτασε στο χτένι.

Η διαµαρτυρία είναι συστατικό στοιχείο της δηµοκρατίας. Αλλά είναι κατάχρηση του δηµοκρατικού δικαιώµατος όταν οι όποιοι διαµαρτυρόµενοι υπερασπίζουν το στενό συµφέρον τους εις βάρος του συµφέροντος ολόκληρης της κοινωνίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ακρόπολη, σύµβολο της δηµοκρατίας αλλά και σήµα κατατεθέν του ελληνικού τουρισµού, ο οποίος είναι η µόνη «βαριά βιοµηχανία» της χώρας, χρησιµοποιείται για να δοθεί ευρύτατη δηµοσιότητα σε µια διαµαρτυρία. Αλλά αυτή τη φορά το κακό παράγινε.

Οχι µόνο επειδή η Ακρόπολη χρησιµοποιήθηκε ως φόντο για µια διεκδίκηση. Αλλά και επειδή (όπως αποδεικνύεται και στο ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» στις σελ.

8, 9) η διεκδίκηση ήταν ψευδεπίγραφη, αφού από τις 20 Σεπτεµβρίου το υπουργείο είχε ρυθµίσει τους τρόπους καταβολής των οφειλών του Δηµοσίου στους συµβασιούχους του υπουργείου Πολιτισµού. Δυστυχώς, η δύσκολη κατάσταση της οικονοµίας δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις από τη νοµιµότητα και µονιµοποιήσεις κατά παρέκκλιση των όσων ισχύουν – κι ας επιχειρούν να εκµεταλλευθούν τα αισθήµατα ανασφάλειας όσων πλήττονται πολιτικά συµφέροντα στο όνοµα του «αντιµνηµονιακού αγώνα».

Δεν χωράει αµφιβολία ότι τα χθεσινά συµβάντα στον Ιερό Βράχο έπληξαν εκ νέου τη χώρα µας στο εξωτερικό, αφού έδωσαν ξανά την ευκαιρία να περιφερθούν στα τηλεοπτικά δίκτυα όλου του κόσµου εικόνες ντροπιαστικές σε έναν χώρο που δύσκολα µπορεί κανείς να τον συνδυάσει µε τη διαµαρτυρία.

Στην παραγωγή αυτών των εικόνων, πάντως, συνέβαλαν µε τον τρόπο τους και τα ΜΑΤ, µε την αλόγιστη χρήση δακρυγόνων και την ακατανόητη βία εναντίον δηµοσιογράφων που απλώς κάλυπταν τα γεγονότα.

Ενα από τα συνθήµατα που φώναζαν χθες οι καταληψίες της Ακρόπολης ήταν το φορτισµένο από δήθεν «εθνική» συγκίνηση: «Είµαστε ο Βράχος». Εντελώς άτοπο σύνθηµα. Ο Βράχος στέκεται εκεί αιώνες, συµβολίζει τη δηµοκρατία δυόµισι χιλιάδες χρόνια. Και ανήκει σε όλους.

Δεν µπορεί ο Βράχος να είναι το άλλοθι ανοµίας, ούτε διεκδικήσεων µικρών οµάδων πολιτών. Ηρθε η ώρα να βάλουµε ένα όριο.