[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η καυκάσια νύφη

Οι εκτός Αθηνών φίλες µου, οι µισές δικηγορίνες κι οι άλλες µισές γιατρίνες, φροντίζουν να µου µαυρίζουν τη ζωή µε προβλήµατα της ελληνικής περιφέρειας. Ο,τι χάνω από αρρώστιες το κερδίζω σε οικογενειακά δράµατα, διαζύγια, απαγωγές, ληστείες, αυτοφυή δενδρύλλια. Κι ύστερα σου λέει ότι εµείς οι δηµοσιογράφοι έχουµε την καλύτερη αντίληψη για το τι παίζεται στην επικράτεια. Ποσώς… Κάπως έτσι έµαθα ότι στα αποµακρυσµένα µετόχια του Καλλικράτη πέφτουν βροχή οι αιτήσεις διαζυγίου κι ότι οι θεές από τον Βόλγα, τον Μολδάβα, τα Καρπάθια και τον Καύκασο που ήρθαν να επέµβουν βελτιωτικά στο γονίδιό µας, µπολιάζοντας την κοντοπόδαρη µεσογειακή µας λεκάνη µε τα ψηλά τους πόδια και τα ψηλά τους ζυγωµατικά, δεν είναι διόλου ευτυχισµένες από το ελληνικό τους µατριµόνιο. Αγρότες µόνοι ψάχνουν γαλανοµάτες συζύγους να τις τσακίζουν, ανενόχλητοι, στο ξύλο.

Τι αµαρτίες πληρώνουν, Χριστέ µου, αν εξαιρέσεις την απεγνωσµένη αναζήτηση ασφάλειας και ανεκτού επίπεδου ζωής;

Κι αν δεν ήταν έτσι όµορφες κι ασύλληπτα υποµονετικές; Κι αν ήταν χαµηλοκώλες και µαυροτσούκαλα, πλην τσαµπουκαλούδες µε δικά τους λεφτά και διαβατήριο συν µια κοινωνική επιφάνεια στην καβάντζα; Ποιος θα τολµούσε τότε να σηκώσει χέρι πάνω τους και να τις κανιβαλίσει χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες; Εχω και µια άλλη απορία, αλλά µάλλον δεν θα τη λύσω ποτέ: ποιος είναι ο λεβέντης που ποντάρει στην ανάγκη τους;

Αν είναι ο γιος, ο αδελφός, ο κολλητός ή ο συνάδελφός µας, τότε φταίµε εξίσου, ίσως δε και περισσότερο.