Ευκαιρία µέσα σε κρίση

ΠΟΥ βαδίζει ο ελληνικός αθλητισµός; Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί ακόµη, οδεύουµε σταδιακά στο ζοφερό παρελθόν. Το µπαλόνι έσκασε και µόνο τα ηχηρά ονόµατα των παραγόντων µένουν να το γεµίζουν ξανά ή να του κάνουν µπαλώµατα. Ο κ. Μαρινάκης και ο κ. Πατέρας, µε την προϋπόθεση να µην τρώγονται και να µην καταλήγουν στους αθλητικούς εισαγγελείς.

ΠΑΟΚ, Αρης έχουν χορηγούς τον κόσµο και η ΑΕΚ µε τον Αδαµίδη πορεύεται µε βάση τις υποσχέσεις και την ενίσχυση των λοιπών παραγόντων.

Στο µπάσκετ, η αποστασιοποίηση του κ. Κυριακού είχε ως αποτέλεσµα να καταλήξει ο Πανελλήνιος στη Λαµία. Λες και θα λυθεί το πρόβληµα µε την αποκέντρωση. Ξεχνούν οι άνθρωποι του µπάσκετ τι συνέβη µε τον Ιωνικό Ν.Φ. και την Αµαλιάδα; Το Μαρούσι της µετά Βωβού εποχής ταλανίζεται στην αβεβαιότητα, ενώ το µπάσκετ της ΑΕΚ πολύ θα ήθελε να έχει ξανά τον Φιλίππου. Οι άλλοι; Φυτοζωούν. Χωρίς πρόεδρο «λεφτά» µέλλον δεν υπάρχει. Δυστυχώς. Περιµένουν µια κρατική διαφήµιση και πορεύονται µε τη λογική του σωστού ισολογισµού. Στο βόλεϊ οι αστέρες τύπου Μίλκοβιτς κούνησαν µαντίλι, ο Παναθηναϊκός µόλις τις προάλλες συµπλήρωσε το ρόστερ του και πάλι καλά που έπιασαν τόπο οι εκκλήσεις του Καζάζη. Οσο για το πόλο, οι αθλητές του Ολυµπιακού νιώθουν εξαπατηµένοι. Αλλα τους έταξαν, άλλα τους δίνουν. Ούτε τα συµφωνηθέντα δεν τηρούν. Αδειες τσέπες, φρούδες ελπίδες για ρευστό.

Πάµε, λοιπόν, σε σαφή πτώση θεάµατος. Γιατί όσο τα ονόµατα δεν λάµπουν τόσο θα πέφτει το επίπεδο. Και είναι λογικό. Ισως όµως γεννιέται µια χρυσή ευκαιρία να βγουν παιδιά νέα ή παράγοντες µε σωστή νοοτροπία, πρόσωπα που θα έχουν στόχο να επενδύσουν και να προασπίσουν τα συµφέροντα της οµάδας τους. Οχι να κάνουν «τρελές» κινήσεις που καταλήγουν σε φέσια. Η µετάλλαξη στο εσωτερικό του αθλητισµού µπορεί και να διαβάζεται ως εξυγίανσή του. Με µικρά και αληθινά κασέ για τους παίκτες.